กับดักมรณะ

"รอยแตกของมิติเบื้องหน้านั้น... ไม่ใช่ค่ายกลเคลื่อนย้าย แต่มันคือปากอ้าของอสูรบรรพกาลที่รอวันกลืนกินวิญญาณพวกเราต่างหาก มู่เหยา ถอยหลังไป!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของจ้าวเฟยหงดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลของห้วงมิติที่กำลังบิดเบี้ยว แรงกดดันระดับมหาเทพโบราณแผ่พุ่งออกจากร่างของเด็กหนุ่มผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นศิษย์สวะ จนอากาศรอบตัวสั่นพับๆ ดุจผืนผ้าใบที่ถูกฉีกกระชากด้วยกรงเล็บอสุรกาย เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "แดนลับแลผลาญวิญญาณ" ขุมนรกโบราณที่แม้แต่เซียนแท้จริงยังต้องหลั่งโลหิตด้วยความหวาดกลัว ค่ายกลลวงตาก่อนหน้านี้เป็นเพียงเหยื่อล่อให้พวกเขาเดินเข้าสู่กับดักมรณะที่แท้จริง ซึ่งถูกถักทอขึ้นด้วยฝีมือของมู่เฉินและผู้อาวุโสฝ่ายมาร หลี่มู่เหยากัดริมฝีปากจนห้อเลือด หยาดโลหิตสีแดงฉานตัดกับผิวขาวราวดั่งหิมะและชุดกระโปรงยาวสีฟ้าครามที่สะบัดไหวตามกระแสลมปราณปั่นป่วน นางไม่ยอมถอย แม้กระบี่น้ำแข็งในมือจะสั่นสะท้านจนแทบหลุดจากอุ้งมือที่เย็นเฉียบ "เฟยหง... ข้าไม่ไปไหนทั้งสิ้น" น้ำเสียงของนางเย็นชาก็จริง แต่แววตากลับสั่นระริกด้วยความห่วงAหาและเด็ดเดี่ยว "ต่อให้เบื้องหน้าคือปรภพ ข้าก็จะเคียงข้างท่านฟันฝ่ามันไปให้ถึงที่สุด" ทว่า... ฟ้าดินไม่เคยปรานีความรักหรือความภักดีใดๆ *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีครามเข้มเส้นเท่าลำต้นตาลฟาดผ่าลงมาจากรอยแยกมิติโดยគ្មានสัญญาณเตือน แรงระเบิดมหาศาลซัดกระหน่ำเข้าใส่จุดที่ทั้งยืนอยู่ แรงอัดอากาศมหาศาลผลักร่างของหลี่มู่เหยาปลิวถอยหลังออกไปราวกับใบไม้ร่วงหล่นกลางพายุหมุน "มู่เหยา!" จ้าวเฟยหงพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วเหนือแสง สองมือคว้าจับชายผ้าของนางไว้ได้ทันท่วงที แต่ทว่า... แผ่นดินเบื้องล่างกลับยุบตัวลงกลายเป็นเหวลึก ไອทมิฬสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมาราวกับมือผีจำนวนนับไม่ถ้วน ฉุดกระชากดึงรั้งข้อเท้าของคนทั้งคู่ "ปล่อยข้า... ท่านพี่เฟยหง ปล่อยมือข้า!" หลี่มู่เหยาแผดเสียงร้องลั่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อนางเห็นรอยร้าวของมิติระหว่างพวกเขากำลังขยายตัว กลายเป็นกำแพงพลังงานสีเลือดที่ปิดกั้นทุกสิ่ง "ไม่มีวัน! ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!" จ้าวเฟยหงคำรามก้อง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาคมกริบทอประกายสีทองอร่ามของเนตรโอสถสวรรค์ เขากำลังฝืนใช้พลังปราณทั้งหมดในตันtianเพื่อต้านทานแรงดึงดูดมหาศาลของค่ายกลมรณะ ทว่า... มู่เฉินที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอกมิติ หัวเราะเยาะเย้ยออกมาอย่างเย็นชา เสียงหัวเราะของมันดังก้องกังวานเสียดแท้วิญญาณ "ฮ่าๆๆๆ... จ้าวเฟยหง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเจ้าในร่างศิษย์สวะนี้จะต่อกรกับค่ายกลสลายเซียนแปดทิศได้? ยอมรับชะตากรรมเสียเถอะ! นางฟ้าตัวน้อยของเจ้า จะต้องตกเป็นบรรณาการแก่ขุมนรกโลกันต์ ส่วนเจ้า... ก็จاخตายอย่างโดดเดี่ยวในซอกหลืบแห่งกาลเวลา!" สิ้นเสียงหัวเราะ ประตูมิติเบื้องหน้าหลี่มู่เหยาก็ปิดฉابลงอย่างรวดเร็วราวกับกรรไกรยักษ์ตัดผ่านเส้นด้าย *ฉับ!* ร่างบางของหลี่มู่เหยาถูกกลืนหายเข้าไปในความมืดมิดของห้วงมิติลึกสุดหยั่ง พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ขาดหายไปกลางคัน ทิ้งไว้เพียงเศษผ้าสีฟ้าครามที่ขาดวิ่นและคราบเลือดหยดสุดท้ายบนพื้นศิลาเย็นเยียบ "มู่เหยา––––!" เสียงคำรามของจ้าวเฟยหงดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วหุบผามรณะ แรงแค้นและจิตสังหารทะลักล้นออกมาเป็นคลื่นพลังสีดำทมิฬ พสุธาสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ภูเขาหินรอบด้านแตกร้าวละเอียดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ โลหิตสีแดงสดไหลรินอาบแผ่นหลัง แต่นัยน์ตากลับเยือกเย็นจนน่ากลัว ดั่งน้ำแข็งหมื่นปีที่ไม่เคยละลาย ความโกรธเกรี้ยวถูกระงับไว้ด้วยสติปัญญาอันล้ำลึกที่สั่งสมมานับพันปี "มู่เฉิน... เจ้าบังคับให้ข้าต้องใช้วิธีนี้เอง" จ้าวเฟยหงสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงช้าๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีทองเจิดจ้าก็พุ่งทะยานเสียดฟ้า ทะลวงทะลุชั้นเมฆหมอกทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างบนท้องฟ้า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินหน้าเพื่อทลายค่ายกลมรณะด้วยสองมือเปล่า ประตูมิติอีกด้านที่ควรจะปิดสนิท กลับส่งเสียงคำรามแปลกประหลาดขึ้น... *ครืน... ครืน...* กลิ่นอายโบราณที่กดดันยิ่งกว่าหุบผามรณะพัดโชยออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันไม่ใช่กลิ่นอายของมู่เฉิน และไม่ใช่กลิ่นอายของศัตรูจากสำนักใหญ่ แต่เป็นบางสิ่งที่ทรงพลังและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงกำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากม่านหมอก เงาร่างนั้นหยุดยืนห่างจากจ้าวเฟยหงเพียงสามก้าว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันน่าขนลุก "ไม่นึกเลยว่า... ในสถานที่รกร้างเช่นนี้ จะมี 'ผู้สืบทอดเต๋าโอสถแท้จริง' หลงเหลืออยู่ด้วย... เจ้าหนู เจ้ากล้าพอที่จะเดิมพันชีวิตกับข้อเสนอของข้าหรือไม่?" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลาและคัมภีร์เซียนมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ... เพลิงโอสถสวรรค์