ร่วมมือฝ่าด่าน

กรงเล็บอัคคีทมิฬแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว รัศมีปราณระดับปฐพีขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งกดทับจนแผ่นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็นใยแมงมุม เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "ราชสีห์เกล็ดมังกร" อสูรโบราณผู้พิทักษ์โอสถทิพย์เก้าคณา นัยน์ตาสสีโลหิตคู่นั้นจ้องมองผู้บุกรุกด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "ถอยไป... เจ้าสวะอย่างท่าน เป็นเพียงภาระสำหรับข้าในเวลานี้" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีของหลี่มู่เหยาเอ่ยขึ้น นางก้าวขึ้นมาขวางเบื้องหน้าจ้าวเฟยหง กระบี่น้ำแข็งในมือสั่นระริกด้วยแรงกดดัน พลังปราณเหมันต์บริสุทธิ์แผ่พุ่งออก-จนเกล็ดน้ำค้างรอบกายกลายเป็นคมมีดนับหมื่นเล่ม แม้เรือนร่างบอบบางจะสั่นเทาเล็กน้อยจากแรงกดดันของอสูรระดับสูง แต่นัยน์ตาของนางกลับเด็ดเดี่ยวไม่หวั่นไหว จ้าวเฟยหงแย้มสรุปบางเบา แววตาที่ทอดมองแผ่นหลังอันบอบบางแต่ทรนงของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนทั่วไปจะเข้าใจ ในอดีตชาติ เขาคือมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ มีสตรีคอยเคียงข้างนับหมื่นพัน แต่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเขาเช่นนี้... ยิ่งเป็นหลี่มู่เหยา ธิดาผู้เย่อหยิ่งแห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ผู้ไม่เคยชายตานองผู้ใด ยิ่งทำให้หัวใจที่ด้านชาของอดีตมหาเทพเกิดระลอกคลื่นแห่งความอ่อนโยน "มู่เหยา... คำว่า 'ภาระ' ไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของข้า" จ้าวเฟยหงก้าวเท้าขึ้นมาเคียงข้างนาง ฝ่ามือหนายื่นออกไปกุมข้อมือเรียวบางที่กำลังถือกระบี่ไว้เบาๆ สัมผัสไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาทำให้สติของหญิงสาวกระตุกวูบ ใบหน้าหวานล้ำขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทว่าในสถานการณ์เป็นตายนี้ นางไม่มีเวลามาเขินอาย "เจ้า... จะทำอะไร?" นางเอ่ยถามเสียงพร่า "ประสานวิถี... เจ้าใช้กระบี่เหมันต์ทะลวงจุดตาย ส่วนข้าจะใช้เพลิงโอสถสลายเกล็ดมังกรของมัน" จ้าวเฟยหงกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง ดั่งประกาศิตจากสวรรค์ที่ไม่อาจขัดขืน "เชื่อใจข้า... เหมือนที่ข้าฝากชีวิตไว้ที่เจ้า" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของหลี่มู่เหยาพลันเปลี่ยนไป ความหวาดระแวงทั้งหมดมลายหายสิ้น เหลือเพียงความเชื่อมั่นอันไร้เงื่อนไข นางพยักหน้ารับเบาๆ "ตกลง... ข้าจะเดิมพันกับท่าน!" *โฮกกกกกกกกกก!* ราชสีห์เกล็ดมังกรคำรามก้องจนผนึกถ้ำสั่นสะเทือน มันอ้าปากพ่นบอลเพลิงทมิฬขนาดมหึมาพุ่งตรงเข้าใส่พวกเขาทั้งสองด้วยความเร็วราวดาวตก แรงปะทะมหาศาลทำให้บรรยากาศรอบด้านระเบิดออกเป็นวงกว้าง "ลงมือ!" จ้าวเฟยหงสะบัดแขนเสื้อ ทะยานร่างขึ้นกลางอากาศพร้อมกับระเบิด "เพลิงโอสถสวรรค์" สีครามเข้มออกมา เปลวไฟนี้ไม่ได้แผดเผาเพียงกายเนื้อ แต่มันเผาผลาญถึงแก่นวิญญาณและความร้อนระอุของบอลเพลิงทมิฬจนสลายกลายเป็นควันสีดำในพริบตา ในจังหวะเดียวกัน หลี่มู่เหยาอาศัยจังหวะที่อสูรยักษ์กำลังตื่นตระหนกกับเปลวไฟประหลาด นางพลิกกายกลางอากาศ กระบี่เหมันต์ในมือหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณ กลายเป็น "กระบี่เหมันต์พิฆาตสวรรค์" พุ่งแท็กตรงเข้าสู่จุดอ่อนใต้คางของราชสีห์เกล็ดมังกรอย่างแม่นยำไร้ที่ติ *ฉั๊วะ! ตู้มมมมมม!* พลังความเย็นขั้วหัวใจและเพลิงโอสถหลอมรวมกันเป็นพลังสองขั้วที่สมบูรณ์แบบ มันกัดกินและทำลายล้างเกล็ดป้องกันอันแข็งแกร่งของอสูรโบราณจากภายใน เลือดสีทองสาดกระเซ็นราวกับสายฝน เสียงคำรามของราชสีห์เกล็ดมังกรเงียบหายไปในลำคอ ก่อนที่ร่างมหึมาจะล้มลงกระแทกพื้นถ้ำจนฝุ่นตลบอบอวล ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ จ้าวเฟยหงร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา ทว่าอาการใช้พลังเกินขีดจำกัดทำให้เขาเซเล็กน้อย หลี่มู่เหยาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของเขาไว้ทันที ไออุ่นจากกายของนางผสมผสานกับกลิ่นหอมจางๆ ประจำตัวทำให้อดีตมหาเทพรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด "ท่าน... บาดเจ็บหรือไม่?" หลี่มู่เหยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ซ่อนความเย็นชาไว้จนหมดสิ้น "ข้าไม่เป็นไร... ขอบใจเจ้ามาก มู่เหยา" จ้าวเฟยหงแย้มสรุปบางเบา มือหนายกขึ้นปัดเศษฝุ่นบนไหล่ให้นางอย่างเป็นธรรมชาติ การกระทำที่สนิทสนมนี้ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบเหนือซากอสูร มิติเบื้องหน้ากลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายปราณอันชั่วร้ายคุ้นเคยที่แผ่พุ่งออกมา "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นการร่วมมือที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ศิษย์น้องผู้พี่ และ... สตรีผู้สูงส่งของเจ้า" เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวของความอิจฉาริษยาและรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มู่เฉิน ศิษย์เอกผู้ทรยศ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับกระบี่มารโลหิตในมือ และที่ด้านหลังของมัน คือกองกำลังลับจากสำนักมารอเวจีที่ปิดล้อมเส้นทางถอยทั้งหมดไว้เรียบร้อยแล้ว! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เพลิงโอสถสวรรค์" เสมอมานะครับ