ดาบวิญญาณมังกร

โลหิตในกายของมู่เฉินเดือดพล่านราวกับลาวาใต้พิภพ นัยน์ตาคู่คมกริบแต่เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยวจับจ้องไปยังร่างโปร่งบางของจ้าวเฟยหงที่ยืนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันสีชาด กระบี่มารโลหิตในมือของมันส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณนับหมื่นที่ถูกจองจำในขุมนรกโลกันตร์ แรงกดดันระดับขอบเขตผสานวิญญาณขั้นสมบูรณ์แผ่พุ่งออกไปรอบทิศทาง จนพื้นหินผาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นผุยผง "ศิษย์น้องรอง... เจ้าคิดว่าการซ่อนตัวอยู่หลังค่ายกลลวงตานี้ จะช่วยปกป้องชีวิตอันไร้ค่าของเจ้าได้พ้นหรือ?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลอดไรฟันของมู่เฉิน มันก้าวเท้าเดินเข้ามาทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่มันเหยียบลงไป รอยแยกมิติเบื้องหลังกลับยิ่งขยายวงกว้าง กองกำลังลับจากสำนักมารอเวจีสวมชุดคลุมสีดำสนิทนับร้อยชีวิตพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิด พวกมันต่างชักอาวุธเรืองแสงสีเขียวมรกตออกมาปิดล้อมเส้นทางถอยของจ้าวเฟยหงและหลี่มู่เหยาจนหมดสิ้น ไม่หลงเหลือช่องว่างแม้แต่น้อย หลี่มู่เหยาขยับกายยืนขนาบข้างจ้าวเฟยหง มือเรียวบางกำด้ามกระบี่น้ำแข็งในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ใบหน้างามล้ำเลิศประดุจรูปสลักน้ำแข็งฉายแววเย็นชาไร้ความกลัว นางเหลือบสายตาคมปลาบมองมู่เฉินด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทดั่งสายน้ำแข็งขั้วโลก "คนทรยศต่ออุดมการณ์ของสำนักเช่นเจ้า... มีหน้ามาเอ่ยคำว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องอีกหรือ มู่เฉิน เจ้ามันก็แค่สุนัขรับใช้ที่ยอมสยบให้แก่วิชามารเพื่อแลกกับพลังอันจอมปลอม" "ฮ่าๆๆ! นากน้อยหลี่มู่เหยา เจ้าช่างปากกล้าเสียจริง!" มู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะลั่นด้วยความขัดเคือง แววตาคู่พยาบาทจ้องมองหญิงสาวสลับกับจ้าวเฟยหง "วันนี้ต่อให้พวกเจ้ามีปีกบินได้ ก็ไม่มีทางรอดเงื้อมมือข้าไปได้หรอก! กระบี่มารโลหิตเล่มนี้... ถูกหล่อหลอมด้วยวิญญาณของยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน มันกำลังกระหายเลือดของเจ้าสองคนอยู่!" จ้าวเฟยหงยังคงไม่เอ่ยวาจาใดๆ นัยน์ตาคู่นั้นลุ่มลึกดึงดูดราวกับหลุมดำแห่งห้วงจักรวาล เขาเพียงแค่ปรายตามองกระบี่มารโลหิตในมือของมู่เฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาขึ้นไปมองบนท้องนภามืดมิดที่มีหมู่เมฆสีทองคำกำลังก่อตัวหมุนวนอย่างแปลกประหลาด ไม่มีความหวาดกลัว... ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างของอดีตมหาเทพ "มู่เฉิน..." สุ้มเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่ากลับดังก้องกังวานเสียดแทงแก้วหูของทุกคนในที่นั้น "เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า... อาวุธระดับมารโลหิตที่เจ้าถือครอง จะสามารถต่อกรกับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินที่แท้จริงได้?" "อวดดี!" มู่เฉินคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเมินเฉย มันสะบัดข้อมือส่งกระบี่มารโลหิตฟาดฟันคลื่นพลังสีเลือดขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่จ้าวเฟยหงทันที คลื่นกระบี่นี้รุนแรงพอจะผ่าภูเขาออกเป็นสองซีกได้ในพริบตา! "ระวัง!" หลี่มู่เหยาอุทานด้วยความตกใจ นางเตรียมจะพุ่งกายออกไปรับการโจนั้นด้วยตนเอง ทว่า... เร็วกว่าที่นางจะทันขยับ จ้าวเฟยหงกลับยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีสบายๆ มือข้างนั้นยกขึ้นช้าๆ ทว่ากลับเต็มไปด้วยจังหวะจะโคนอันลึกล้ำราวกับกำลังร่ายรำบทเพลงแห่งสวรรค์ เปรี้ยง! เสียงคำรามของสายฟ้าฟาดผ่าลงมาจากใจกลางมิติที่ถูกฉีกขาด แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องลงมายังแท่นหินโบราณใจกลางวงล้อม ทันใดนั้น กระบี่โบราณเล่มหนึ่งที่ปักอยู่ลึกลงไปในพื้นดินนับพันปี ซึ่งถูกผนึกไว้ด้วยค่ายกลบรรพกาล ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงก้องกังวานดั่งเสียงมังกรคำรามสะท้านฟ้า *โฮกกก—!* เสียงคำรามของมังกรสวรรค์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับบรรพกาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเหล่ากองกำลังสำนักมารอเวจีต่างต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว กระบี่มารโลหิตในมือมู่เฉินถึงกับสั่นเทาและลดประกายแสงลงราวกับหวาดกลัวต่อสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่กว่า "น... นั่นมันอะไรกันวะ?!" มู่เฉินหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มันสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังตื่นขึ้นจากหลับใหล จ้าวเฟยหงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังสีทองอร่ามพวยพุ่งออกจากร่างของเขาอย่างไร้ขีดจำกัด ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ มือขวาคว้าหมับเข้าที่ด้ามกระบี่โบราณที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับด้ามกระบี่ อักขระโบราณนับล้านตัวก็สลักลึกลงไปบนผิวเนื้อของเขา เลือดในกายเดือดพล่านหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณแห่งมังกรสวรรค์ นี่คืออาวุธระดับเทพที่แท้จริง... "ดาบวิญญาณมังกร"! มู่เฉินเห็นดังนั้นก็สติหลุดกระเจิง มันแผดเสียงร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งทะยานเข้าใส่พร้อมกับเงากระบี่มารโลหิตที่หมายปลิดชีพ "ตายเสียเถอะไอ้สวะ!" จ้าวเฟยหงไม่แม้แต่จะเหลือบมอง เขายกกระบี่ในมือขึ้นช้าๆ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น เวลาทั่วทั้งบริเวณราวกับหยุดนิ่ง เขากระซิบเบาๆ ราวกับเสียงพากย์จากสรวงสวรรค์ "วิชากระบี่เก้าชั้นฟ้า... กระบวนท่าที่หนึ่ง, มังกรทองคำทะยานสวรรค์" ฉับพลัน ประกายแสงสีทองสว่างวาบจนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีร้อยลี้ เสียงกรีดร้องของเหล่าสมุนสำนักมารดับลงในพริบตา คลื่นกระบี่มารโลหิตแหลกสลายกลายเป็นdustธุลีอย่างไร้แรงต้านทาน มู่เฉินเบิกต้างค้างเติ่ง ร่างกายของมันแข็งทื่อราวกับรูปปั้น ก่อนที่รอยร้าวสีทองจะปรากฏขึ้นทั่วทั้งร่างของมัน มู่เฉินอ้าปากพะงาบๆ เลือดสดๆทะลักออกจากทวารทั้งเจ็ด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวตนที่มันเคยเหยียบย่ำในอดีต บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าแห่งฟ้าดินที่มันไม่มีวันเอื้อมถึงอีกต่อไปแล้ว ร่างกายของมู่เฉินกำลังจะแตกสลายเป็นจุล ทว่าก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะดับลง แสงสีดำสนิทสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลัง คว้าตัวมู่เฉินหายลับไปในความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งเย็นเยียบที่ทิ้งท้ายไว้กลางอากาศ "ฮี่ๆๆ... น่าสนใจจริงๆ จ้าวเฟยหง เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ? หึๆๆ... เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!" รอยแยกมิติดับวูบลง ความเงียบสงบกลับคืนสู่หุบเขาอีกครั้ง มีเพียงละอองแสงสีทองที่ยังคงลอยวนรอบกายของจ้าวเฟยหง หลี่มู่เหยาก้าวเข้าไปใกล้ด้วยความทึ่ง นัยน์ตาสวยซึ้งมองแผ่นหลังอันสง่างามของชายหนุ่มที่ถือครองดาบวิญญาณมังกรไว้ในมืออย่างมั่นคง จ้าวเฟยหงเก็บกระบี่เข้าฝัก แววตาสีทองค่อยๆ กลับคืนสู่ความดำสนิทลุ่มลึก ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นเล็กน้อย เขารับรู้ได้ทันทีว่าเบื้องหลังของมู่เฉินยังมีตัวตนที่น่ากลัวยิ่งกว่าซ่อนอยู่ และก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรกับหลี่มู่เหยา ทันใดนั้น... แผ่นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม อักขระโบราณทั่วทั้งหุบเขาพากันแตกดับ และหีบสมบัติลึกลับที่ฝังอยู่ใต้รากแก้วของต้นไม้โบราณนับหมื่นปี ก็ดีดตัวลอยขึ้นมากลางอากาศพร้อมกับประกายแสงสีเลือดที่สะท้อนภาพใบหน้าของ "คนผู้หนึ่ง" ที่จ้าวเฟยหงคุ้นเคยเป็นอย่างดี... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อชาติภพก่อน! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันคลื่นลมยุทธภพเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ