รากปราณฟื้นคืน

"หากเจ้ายังดึงดันจะกลืนกินโอสถเม็ดนั้น เกรงว่าเส้นชีพจรลมปราณทั่วร่างคงแหลกสลายกลายเป็นผุยผงก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า... ศิษย์น้องจ้าว เช่นนี้แล้ว ไฉนจึงยังไม่เจียมตัว?" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างของมู่เฉินที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าเรือนพักผ่อนอันทรุดโทรม สายตาของมันกวาดมองแผ่นหลังของจ้าวเฟยหงด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ทว่าลึก and ลงไปในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยประกายความระแวงระวังที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน จ้าวเฟยหงไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาเยือน ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักยังคงคีบโอสถสีครามเข้มเม็ดเท่าเมล็ดถั่วเขียวไว้มั่น ภายในถ้ำมองแห่งความทรงจำของมหาเทพผู้ร่วงหล่น กลิ่นอายของโอสถเม็ดนี้ช่างหอมหวลรัญจวนจิต ทว่าสำหรับโลกหล้าเบื้องล่าง มันคือ "โอสถสลายกระดูกกลืนโลหิต" ยาพิษชั้นเลิศที่หากคนทั่วไปกินเข้าไป คงกระอักเลือดตายภายในสามลมหายใจ แต่มันกลับเป็นกุญแจดอกแรกที่จะใช้ไขประตูบานมหึมาของขอบเขตปราณกำเนิด! "มู่เฉิน... สุนัขรับใช้ที่วันๆ เอาแต่เห่าหอนหน้าเรือนคนอื่น เจ้าคิดว่าตนเองมีสิทธิ์มาสั่งสอนข้าตั้งแต่เมื่อใดกัน?" จ้าวเฟยหงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับหนักแน่นราวน้ำหนักของขุนเขาไท่ซาน แผ่ซ่านแรงกดดันอันน่าประหลาดจนมู่เฉินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของมู่เฉินบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ปราณกระบี่ในกายพลุ่งพล่าน "สามหอง! เจ้าเป็นเพียงแค่เศษสวะรากปราณพิการ ไร้ซึ่งแม้แต่สิทธิ์จะยืนอยู่บนยอดเขาอัคคีสวรรค์แห่งนี้ด้วยซ้ำ วันนี้ข้าแค่มือไม้สั่นอยากมาดูจุดจบของเจ้าก็เท่านั้น!" "ถ้าเช่นนั้น... ก็จดจำภาพในวันนี้ให้ดีก็แล้วกัน" จ้าวเฟยหงส่งยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ทำให้มู่เฉินรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ *พรึบ!* ไม่รอให้คู่สนทนาได้ตั้งตัว จ้าวเฟยหงโยกย้ายปลายนิ้วส่งโอสถสีครามเข้าปากทันที กลืนลงคอไปอย่างไร้ความลังเล! ชั่วพริบตานั้น อุณหภูมิภายในห้องพักพุ่งสูงขึ้นราวกับเตาหลอมโลหะ เส้นเลือดทั่วร่างของจ้าวเฟยหงปูดโปนขึ้นเป็นสีม่วงคล้ำ ผิวหนังปรากฏรอยปริแตกราวกับเครื่องกระเบื้องเคลือบที่ถูกความร้อนแผดเผา ความเจ็บปวดระดับที่สามารถทำให้ยอดฝีมือสำนักใหญ่สติหลุดลอยได้แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูขุมขน "ฮ่าๆๆ! สมน้ำหน้า! นั่นคือผลของการรนหาที่ตาย!" มู่เฉินหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ทว่า... จ้าวเฟยหงกลับไม่ส่งเสียงร้องครวญครางออกมาสักแอะ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท จิตใจดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงสมาธิอันว่างเปล่า โคจร "คัมภีร์วิถีบรรพกาล" เคล็ดวิชาสูงสุดแห่งบรรพกาลที่หลับใหลอยู่ในความทรงจำ *เปรี้ยง!* เสียงสายฟ้าฟาดคำรามก้องกาสاوเบื้องบน ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีดำสนิทอย่างไร้ที่มา แรงกดดันระดับทัณฑ์สวรรค์กดทับลงมายังเรือนพักผ่อนจนหลังคาร้าวระแหง มู่เฉินหน้าถอดสี ถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัวต่อปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้นฉับพลันนี้ นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ! สวะรากปราณพิการกำลังทำลายสวรรค์ท้าทายกฎเกณฑ์กระนั้นหรือ? ภายในร่างของจ้าวเฟยหง พลังงานอันป่าเถื่อนของโอสถกำลังถูกบีบอัดด้วยจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ปราณฟ้าดินรอบรัศมีสิบหลี่พากันไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเขาประหนึ่งกระแสน้ำเชี่ยวหลาก ทะלוวผ่านจุดชีพจรที่อุดตันมานานนับปีทีละจุด... สองจุด... จนกระทั่งถึงจุดที่เก้า! *ตึง!* เสียงระเบิดดังสะท้อนก้องกังวานในหูของจ้าวเฟยหง ราวกับประตูบานใหญ่ที่ปิดตายมาเนิ่นนานได้ถูกพังทลายลงด้วยหมัดเดียว! รากปราณที่เคยแห้งเหือดและแตกสลาย บัดนี้กลับได้รับการชำระล้างจนสะอาดบริสุทธิ์ ประกายแสงสีทองเจิดจรัสพวยพุ่งทะลุทะลวงหลังคาเรือนพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องนภา แหวกกลุ่มเมฆทมิฬจนเกิดเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ขอบเขตปราณรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง... ขอบเขตขั้นที่สอง... และทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งหยุดลงที่ "ขอบเขตปราณกำเนิดขั้นสมบูรณ์"! จ้าวเฟยหงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาของเขาล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทร ประกายแสงสีทองอร่ามวาบผ่านรวดเร็วก่อนจะสงบนิ่ง ทว่าเพียงแค่ชายตามองไปที่มู่เฉินในยามนี้ ศิษย์เอกผู้เคยเย่อหยิ่งกลับรู้สึกราวกับถูกกระบี่นับหมื่นเล่มจ่ออยู่ที่ลำคอ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นดิน ในจังหวะนั้นเอง... เงาร่างอันงดงามราวกับภาพวาดของสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ปักลวดลายกระเรียนเหินฟ้าด้วยด้ายไหมเงิน ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบที่ขอบหน้าต่าง ดวงตาดั่งหยกเย็นชาคู่นั้นกวาดมองสภาพรอบกาย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่จ้าวเฟยหง นางคือ หลี่มู่เหยา ธิดาเจ้าสำนักผู้ไม่เคยชายตามองผู้ใดในสำนัก... แต่นางกลับเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ซึ่งแม้แต่นางเองก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน "เจ้า... ทำลายข้อจำกัดของสวรรค์ได้จริงๆ หรือ?" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกระผมด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - เพลิงโอสถสวรรค์