รอยร้าวในใจ

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายอัสนีบาตที่ยังคงตกค้างอยู่ในบรรยากาศ ซากปรักหักพังของตำหนักร้อยกระบี่ในเขตวงนอกยังคงคุกรุ่นด้วยไอร้อนระอุจากการปะทะพลังปราณเมื่อหนึ่งก้านธูปก่อนหน้า จ้าวเฟยหงยืนสงบนิ่งอยู่บนแผ่นศิลาที่แตกละเอียดเป็นจุล อาภรณ์สีขาวสะอาดไร้รอยเปื้อน แม้ผ่านศึกหนักหน่วง สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาปลายผมสีดำสนิทของเขาให้ไหวระริน ทว่าแววตานั้นกลับว่างเปล่า เยือกเย็น และลึกล้ำดั่งห้วงมหาสมุทรโบราณที่ไม่มีผู้ใดหยั่งถึง "เจ้า... เติบโตขึ้นไม่น้อยเลยนี่ ลูกศิษย์เนรคุณ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าก้องกังวานเสียดแทงถึงจิตวิญญาณของผู้ฟัง มู่เฉินที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในระยะห่างเพียงสิบก้าว ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวงในคราเดียวกัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ แม้ในมือของมันจะถือกระบี่วิญญาณระดับนภา "มังกรทมิฬ" ที่แผ่ไอสังหารรุนแรงออกมา ทว่ามือข้างนั้นกลับสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ความทรงจำเมื่อร้อยปีก่อนย้อนกลับมาในห้วงความคิด... ภาพของผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่ที่มันเคยคุกเข่าคำนับ ภาพของวิชาโอสถสะท้านฟ้าที่เคยเป็นรากฐานให้มันก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในปัจจุบัน และภาพของวันที่มันลงมือทรยศ ลอบวางยาพิษสลายวิญญาณผู้มีพระคุณด้วยมือของตนเอง "หุบปาก!" มู่เฉินคำรามลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนดั่งตัวหนอนดิ้นพล่าน "เจ้าไม่ใช่จ้าวเฟยหงผู้นั้นอีกแล้ว! จ้าวเฟยหงคนเก่าตายไปตั้งแต่ร้อยปีก่อน! ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงแค่ไอ้สวะขยะที่อาศัยร่างชั้นต่ำในการฟื้นคืนชีพเท่านั้น ไฉนจึงยังกล้าอาจหาญมาสั่งสอนข้า!" "สวะงั้นรึ..." จ้าวเฟยหงแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามทว่ากลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปีใต้หุบเขาอสูร "ต่อให้ข้าเหลือเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ ต่อให้ร่างนี้จะเป็นเพียงศิษย์สวะตามที่ปากพวกเจ้ากล่าวอ้าง... แต่กระดูกสันหลังและวิถีแห่งเซียนที่ข้าถือครอง ก็ยังสูงส่งเกินกว่าที่สุนัขรับใช้เช่นเจ้าจะเงยหน้าขึ้นมองได้" *ฉึบ!* มู่เฉินแทบคลุ้มคลั่ง พลังปราณระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์ระเบิดออกรอบกาย รัศมีสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนหมู่เมฆแตกกระจาย กระบี่มังกรทมิฬในมือแผดเสียงร้องโหยหวนดั่งวิญญาณนับหมื่นที่ถูกจองจำ มันไม่อาจทนรับความกดดันทางจิตวิทยาที่ชายหนุ่มแผ่ออกมาได้อีกต่อไป การชิงลงมือก่อนคือหนทางเดียวที่จะดับความหวาดกลัวในใจของมัน! "รับมือวิชากระบี่กลืนนภาสวรรค์!" ร่างของมู่เฉินเลือนหายกลายเป็นเงาสายหนึ่ง พริบตาเดียวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าจ้าวเฟยหง คมกระบี่สีดำสนิทแหวกอากาศผ่าลงมาตรงกลางศีรษะ รวดเร็ว ดุดัน และเต็มไปด้วยเจตంటาสสังหารที่หมายปลิดชีพในกระบวนท่าเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นศิลาโดยรอบยุบตัวลงเป็นหลุมลึกหลายฉือ หลี่มู่เหยาที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวงามกดลงบนด้ามกระบี่น้ำแข็งที่เหน็บไว้ข้างกายโดยสัญชาตญาณ นางพร้อมที่จะพุ่งเข้าไปช่วยเหลือเขาทุกเมื่อ หากมีสิ่งใดผิดพลาด ทว่า... จ้าวเฟยหงหาได้ขยับเขยื้อนหลบหนีไม่ เขายืนหยัดมั่นคงราวยอดเขาไท่ซาน นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาใกล้จนเหลือเพียงไม่ถึงนิ้ว ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง จ้าวเฟยหงยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังปัดเป่าละอองฝุ่น นิ้วชี้และนิ้วกลางประสานเข้าหากันเป็น "ดัชนีเซียนสยบมาร" ประกายแสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว ทรงพลังและบริสุทธิ์ผุดผ่องจนกดขี่ไอสังหารสีดำมืดให้สลายไปในพริบตา *แป๊ก!* เสียงนิ้วดีดกระทบกับคมกระบี่วิญญาณระดับนภาดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนมหาศาลพุ่งย้อนกลับผ่านตัวกระบี่เข้าสู่แขนของมู่เฉินในทันที กระดูกแขนขวาของมันส่งเสียงลั่นกรอบ แขนข้างนั้นชาด้านและไร้เรี่ยวแรงจนกระบี่มังกรทมิฬหลุดร่วงจากมือปักลงกับพื้น "อ๊ากกก!" มู่เฉินกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบก้าว กระอักโลหิตสีดำสนิทออกมาคำโต ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด เป็นไปไม่ได้! วิชาที่มันฝึกฝนจนสำเร็จแตกฉาน ไฉนจึงถูกทำลายลงได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว! "เจ้าคิดว่าร้อยปีที่ผ่านมา ข้าเอาแต่นอนรอความตายในนรกโลกันต์อย่างนั้นหรือมู่เฉิน" จ้าวเฟยหงก้าวเดินเข้าไปหาทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นศิลาเบาหวิว แต่มันกลับหนักอึ้งราวนقبบาลที่กำลังเคลื่อนตัวกดทับหัวใจของอดีตศิษย์ทรยศ "วิชาที่เจ้าภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วก็คือเศษเดนเคล็ดวิชาที่ข้าโยนทิ้งให้พวกเจ้าเก็บไปแทะเล่นเมื่อร้อยปีก่อน การใช้มันมาต่อกรกับผู้สร้าง... ช่างน่าสมเพชเสียจริง" มู่เฉินถอยร่นจนหลังชนเข้ากับผนังถ้ำผาหิน ลมหายใจหอบกระชั้น ใบหน้าอาบด้วยคราบเลือดและหยาดเหงื่อ ความทะนงตนทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ในยามนี้มันตระหนักแล้วว่า ช่องว่างระหว่างมันกับชายผู้นี้... ไม่เคยลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย รังสีอำมหิตฉายชัดขึ้นในแววตาของมู่เฉิน เมื่อรู้ว่าหนทางรอดไม่มีเหลือ มันจึงตัดสินใจใช้ไพ่ตายสุดท้ายที่ได้รับมาจากผู้อำนวยการสำนักลึกลับ มือซ้ายที่ซ่อนอยู่ด้านหลังแอบหยด "โอสถระเบิดโลหิตสลายวิญญาณ" เข้าปากในพริบตา! "หากข้าต้องตาย... เจ้าก็ต้องพินาศไปพร้อมกับข้า!" กลิ่นอายพลังปราณรอบตัวมู่เฉินพุ่งทะยานขึ้นนับร้อยเท่า ร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้น เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่างจนน่ากลัว ดวงตากลายเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศรอบด้านเริ่มบิดเบี้ยวจากแรงปะทะของพลังที่กำลังจะระเบิดออก หลี่มู่เหยาหน้าถอดสี รีบทะยานร่างเข้ามาพร้อมตะโกนลั่น "ระวัง! มันคิดจะระเบิดแก่นแท้!" ทว่า... จ้าวเฟยหงกลับยกมือห้ามหลี่มู่เหยาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย มุมปากแย้มยิ้มเย้ยหยันยิ่งกว่าเดิม เขาสะบัดแขนเสื้อเบาๆ อักขระโบราณนับร้อยตัวพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อตัวเป็นค่ายกลพันธนาการโลหิตครอบคลุมร่างของมู่เฉินเอาไว้ในพริบตา "คิดจะระเบิดตัวตายต่อหน้ามหาเทพผู้ปรุงโอสถบรรพกาล... เจ้ายังอ่อนหัดเกินไปร้อยปี" แสงสีทองสว่างวาบทับซ้อนค่ายกล แรงระเบิดที่ควรจะทำลายล้างพื้นที่รัศมีร้อยลี้ กลับถูกบีบอัดและดูดกลืนเข้าไปในอักขระจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงคำรามอย่างสิ้นหวังของมู่เฉินที่ค่อยๆ เงียบหายไป พร้อมกับร่างของมันที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของจ้าวเฟยหง ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมา เศษเสี้ยวพลังจิตสีดำสายหนึ่งที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งวิญญาณของมู่เฉินก็หลุดลอดออกมา มันพุ่งทะยานฝ่าค่ายกลพุ่งตรงเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของจ้าวเฟยหงด้วยความเร็วแสง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องในหัวของเขา *ฮ่าๆๆๆ! เจ้าคิดว่าข้าคือคนเดียวที่ทรยศเจ้าอย่างนั้นรื้อ... ศิษย์พี่จ้าวเฟยหง? ดูให้ดีเสียสว่า คนที่สั่งการให้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดในวันนั้นคือใคร!* ภาพเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองปักลายมังกรเก้าเล็บ ที่ถือกระบี่เล่มเดียวกับที่สังหารจ้าวเฟยหงในอดีตชาติ ปรากฏขึ้นในห้วงนิมิตอย่างชัดเจน... และบุคคลผู้นั้น กำลังยืนรอการกลับมาของเขาอยู่ ณ ยอดเขาเซียนเก้าชั้นฟ้าชั้นสูงสุดแล้ว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งโอสถและกระบี่นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — เพลิงโอสถสวรรค์