คำสบประมาทมอดไหม้

"เจ้าคิดว่า... อำนาจที่ได้มาจากการขายวิญญาณให้ปีศาจ จะทำให้เจ้าก้าวข้ามขีดจำกัดของข้าได้งั้นหรือ มู่เฉิน?" เสียงของจ้าวเฟยหงเรียบเฉย ทว่าดังก้องกังวานดุจเสียงพิณสวรรค์ที่สั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ ร่างของเขาที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันที่คละคลุ้งดูสูงส่งสง่างามราวกับเทพเซียนที่เพิ่งลงมาจุติบนผืนพิภพที่กำลังแตกร้าว แรงกดดันมหาศาลจากเคล็ดวิชากระบี่ทองคำกดทับจนอากาศรอบกายหนืดข้นราวกับปรอท มู่เฉินที่เคยอหังการบัดนี้ใบหน้าซีดเผือด แววตาที่เคยฉายแววอาฆาตมาดร้ายสั่นระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ มันพยายามจะขยับกายเพื่อเรียกกระบี่วิญญาณอสูรกลับมา แต่กลับพบว่าแม้แต่ปลายนิ้วก็ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ "เป็นไปไม่ได้... พลังระดับมหาเทพเช่นนี้... มันต้องสูญสิ้นไปพร้อมกับร่างเดิมของเจ้าแล้ว!" มู่เฉินกัดฟันกรอด เลือดสีคล้ำทะลักออกจากมุมปากจากการฝืนแรงกดดัน จ้าวเฟยหงเดินย่างกรายเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน ผืนดินใต้ฝ่าเท้ากลับงอกเงยดอกบัวทิพย์ที่ส่องประกายแสงอ่อนๆ ออกมา นี่มิใช่ปาฏิหาริย์ แต่เป็นอานุภาพแห่งวิถีเซียนที่เขากำลังเรียกคืนมาทีละน้อย "โลกนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่สายตาตื้นเขินของเจ้าจะมองเห็น" จ้าวเฟยหงหยุดยืนตรงหน้ามู่เฉิน มือเรียวยาวคว้าขวดโอสถหยกที่บรรจุ 'โอสถเพลิงพิสุทธิ์เก้าชั้นฟ้า' ออกมา กลิ่นอายหอมละมุนดุจดั่งมวลบุปผาและไฟนรกที่หลอมรวมกันกระจายตัวออกไปทั่วหุบเขา ทันใดนั้นเอง มู่เฉินที่ตั้งสติได้จึงกัดฟันกรีดนิ้วทำพันธสัญญาเลือดกลางอากาศ "ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเป็นใคร! หากข้าไม่ได้ครองความเป็นหนึ่งวันนี้ ข้าก็จะขอทำลายทุกอย่างที่ข้าสร้างมา!" เปลวเพลิงสีดำสนิทปะทุขึ้นจากฝ่ามือของมู่เฉิน มันคือน้ำมันหล่อลื่นที่ศัตรูใช้เพื่อกระตุ้นพลังแฝงในแผนการชั่วช้าที่เตรียมไว้—การวางระเบิด 'ตาข่ายวิญญาณ' ที่ฝังไว้ใต้หุบเขาอัคคีทมิฬ หากมันระเบิดออก ทั้งหุบเขานี้จะมอดไหม้จนไม่เหลือซาก รวมถึงศิษย์ทุกคนในสำนัก! แต่จ้าวเฟยหงกลับไม่สะทกสะท้าน มุมปากยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน "แผนการของเจ้า... ช่างน่าสมเพชเสียจริง" เขาสะบัดข้อมือ โอสถเพลิงพิสุทธิ์ในมือพุ่งทะยานออกไปกลางอากาศ มันไม่ได้พุ่งเข้าหามู่เฉิน แต่พุ่งตรงไปยังใจกลางตาข่ายวิญญาณที่สั่นระริกอยู่ใต้ผืนดิน ทันทีที่โอสถสัมผัสกับจุดรวมพลัง มันก็ระเบิดออกเป็นละอองทองคำคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว *ฟู่!* เสียงดั่งพายุเพลิงที่ถูกสายฝนดับมอดลง ลมปราณสีดำที่มู่เฉินเตรียมระเบิดกลับถูกโอสถของจ้าวเฟยหง 'ชำระ' จนบริสุทธิ์ พลังมหาศาลที่เคยเป็นภัยพิบัติถูกเปลี่ยนเป็นกระแสพลังงานปราณอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนกลับเข้าสู่ร่างของศิษย์ทุกคนในสำนัก "เจ้า... เจ้าทำลายวิชาพิษของข้าด้วยโอสถระดับนั้นรึ!" มู่เฉินดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ข้าไม่ได้ทำลาย" จ้าวเฟยหงปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ราวกับเพิ่งทำเรื่องไร้สาระเสร็จสิ้น "ข้าแค่ 'สอน' ให้เจ้าเข้าใจว่า การบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง มิใช่การทำลายผู้อื่นเพื่อตนเอง แต่คือการหลอมรวมฟ้าดินให้เป็นหนึ่ง" ท่ามกลางความเงียบงัน หลี่มู่เหยาที่เฝ้ามองจากด้านบนปราสาทผาหิน นางกำกระบี่ในมือแน่น หัวใจที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งของนางสั่นคลอนอย่างรุนแรง ดวงตาของนางจับจ้องเพียงแผ่นหลังของจ้าวเฟยหง ความรู้สึกที่นางพยายามกดทับเอาไว้กลับพุ่งทะยานขึ้นมาจนยากจะหักห้าม นางรู้ดีว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา และปณิธานของเขา... ช่างดูโดดเดี่ยวและยิ่งใหญ่เกินกว่าใครในโลกจะเข้าใจ มู่เฉินที่ไร้ทางสู้ทรุดเข่าลงกับพื้น แต่ในวินาทีที่ดูเหมือนทุกอย่างจะจบลง แววตาของมันกลับเปลี่ยนไป มันแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับหยิบเหรียญตราสีเลือดออกมาจากอกเสื้อ "จ้าวเฟยหง... เจ้าอาจจะชนะในวันนี้ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า 'เซียนทั้งเก้าชั้นฟ้า' ที่เจ้าเคยดูแคลน ได้ส่งคนของพวกมันมาเพื่อรอเก็บกวาดขยะอย่างเจ้าแล้ว!" ทันใดนั้น เงาสีดำขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด เสียงกดดันที่หนักหน่วงกว่ามู่เฉินนับพันเท่าพุ่งลงมากระแทกพื้นจนแยกออกเป็นรอยกว้าง หนึ่งในเจ็ดผู้คุมกฎแห่งสวรรค์ปรากฏกายขึ้นบนก้อนเมฆ พร้อมกับดาบเล่มยักษ์ที่ชี้ตรงลงมายังจ้าวเฟยหง "ผู้อาวุโสเทียนเฉิน!" มู่เฉินหัวเราะร่าด้วยความสะใจ จ้าวเฟยหงแหงนหน้ามองศัตรูคนใหม่ สายตาของเขามิได้มีความกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับมีความโหยหาในแววตา... ความโหยหาที่จะได้ชำระแค้นเก่าในคราเดียว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ผมสัญญาว่าจะร้อยเรียงบทต่อไปให้สมศักดิ์ศรีมหากาพย์แห่งความมุ่งมั่นนี้แน่นอนครับ!