การตัดสินใจของเฟยหง

ความเงียบงันในยามวิกาลราวกับถูกเฉือนขาดด้วยคมกระบี่ที่มองไม่เห็น แรงกดดันมหาศาลระดับมหาเทพแท้จริงแผ่ซ่านมาจากร่างในชุดดำสนิทผู้นั้น มันไม่ใช่เพียงแค่กลิ่นอายลมปราณ แต่เป็นอำนาจแห่งกฎเกณฑ์ฟ้าดินที่ถูกกดทับลงมาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำ หลี่มู่เหยาถึงกับทรุดกายลงครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายบนหน้าผากเนียนละเอียด นางกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ขณะที่ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่น "ผู้นั้น... เป็นไปไม่ได้..." เสียงของนางสั่นพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาจับจ้องไปยังใบหน้าที่สะท้อนใต้แสงจันทร์สีโลหิต บุรุษผู้นั้นคือผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนรกร้าง ผู้ซึ่งควรจะดับสูญไปในทัณฑ์สวรรค์เมื่อสามร้อยปีก่อน เหตุใดจึงมาปรากฏกาย ณ ดินแดนรกร้างแห่งนี้ได้ ทว่า จ้าวเฟยหงกลับไม่มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นยังคงเยือกเย็นดั่งบึงน้ำโบราณ สติปัญญาและจิตวิญญาณของมหาเทพในอดีตชาติทำให้เขามองทะลุปรอดโปร่งถึงแก่นแท้ของภาพลวงตานี้ ร่างกายของเขายังคงตั้งตรงสง่างาม แม้กระดูกทั่วร่างจะส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะจากการกดทับของพลังปราณระดับสูงก็ตาม "หึ... สามร้อยปีผ่านไป ฝีมือในการสร้างตัวปลอมของพวกเจ้าก็ยังคงน่าขันเช่นเคย" จ้าวเฟยหงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานเสียดแทงจิตใจของผู้ฟังอย่างยิ่ง ร่างชุดดำหรี่ตาลงเล็กน้อย รัศมีรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดกลืนกินแสงจันทร์ "จ้าวเฟยหง... เจ้าช่างอวดดีไม่เปลี่ยน ถึงคราวจุดจบของเจ้าแล้ว ศิษย์สวะเช่นเจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้ามองข้า" ทันทีที่สิ้นเสียง เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบเข้าประชิดด้วยความเร็วเหนือแสง มันคือเจตจำนงสังหารที่รวบรวมจากกระบวนท่าอันร้ายกาจ มู่เฉินที่ยืนมองอยู่ไกลๆ แอบยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ มันรอเวลานี้มานานเกินไปแล้ว ช่วงเวลาที่ตัวหมากตัวนี้จะถูกกำจัดด้วยมือของยอดฝีมือที่เหนือกว่า "ระวัง!" หลี่มู่เหยาตะโกนสุดเสียง นางฝืนรวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้ายเพื่อชักกระบี่ประจำกายออกมารับการโจมตีแทน ทว่าความเร็วระดับมหาเทพแท้จริงนั้นไ็เกินกว่าที่นางจะเอื้อมถึง ฉับพลัน จ้าวเฟยหงขยับกาย ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไร้รูปแบบ แต่ว่องไวดั่งสายฟ้าฟาด นิ้วเรียวยาวดั่งหยกสะบัดออกเบาๆ เม็ดยาโอสถสีทองอร่ามเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ กลิ่นอายโอสถบริสุทธิ์ทะลักทะลายออกมาราวกับมังกรทองคำคำรามก้องฟ้า ขับไล่ความมืดมิดและแรงกดดันทั้งปวงให้สลายไปในพริบตา "โอสถเก้าสวรรค์สลายวิญญาณ..." แววตาของเงาดำชุดดำฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มันไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่มันมองว่าเป็นแค่ขยะ จะสามารถกลั่นโอสถระดับนี้ออกมาได้ด้วยมือเปล่า จ้าวเฟยหงดีดนิ้ว ส่งโอสถเม็ดนั้นพุ่งตรงเข้าปากของศิษย์ร่วมสำนักที่นอนหายใจรวยรินอยู่เบื้องหลัง ซึ่งกำลังถูกพิษร้ายกัดกินจนเส้นชีพจรดำคล้ำ โอสถเม็ดนั้นละลายกลายเป็นละอองแสงอบอุ่นซึมซาบเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกประสานกันดังกร๊อบแกร๊บ พิษร้ายที่ฝังรากลึกถูกขับออกมาทางรูขุมขนจนเกิดควันสีดำพวยพุ่งส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง นี่คือการใช้โอสถช่วยชีวิตศิษย์ร่วมสำนักจากพิษที่แม้แต่หมอเทวดาในยุทธภพก็ยังต้องส่ายหน้าหนี! "เจ้า... เจ้าทำลายแผนการของข้า!" เงาดำคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ฝ่ามือสีดำมหึมาตบลงมาจากฟากฟ้า หมายจะบดขยี้จ้าวเฟยหงและศิษย์ผู้นั้นให้แหลกเป็นจุล จ้าวเฟยหงค่อยๆ ประคองร่างของศิษย์ผู้นั้นวางลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาเยือน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นเปล่งประกายเจิดจ้าดั่งดวงดาราที่กำลังแผดเผา เขาเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปาก มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามกระบี่สนิมเขรอะที่เหน็บอยู่ข้างเอว... กระบี่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีค่าอันใด "ในเมื่อเจ้าอยากรู้นักว่าข้าคือใคร..." จ้าวเฟยหงกล่าวแผ่วเบา ทว่าทุกคำกลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน "เช่นนั้น วันนี้ข้าจะใช้กระบี่นี้... ตัดศีรษะของเจ้าเพื่อเซ่นไหว้วิญญาณผู้บริสุทธิ์!" สิ้นคำพูดนั้น ท้องฟ้ายามวิกาลก็พลันผ่าเปรี้ยงลงมาอย่างไร้เค้าลาง เมฆฝนสีนิลก่อตัวหมุนวนเป็นรูปพายุหมุนขนาดยักษ์เหนือศีรษะ รัศมีกระบี่ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างของจ้าวเฟยหงพุ่งทะยานเสียดฟ้า ทำลายมิติรอบด้านจนแตกร้าวเป็นรอยแยกสีขาวโพลน และในวินาทีที่คมกระบี่สีสนิมถูกชักออกจากฝักเพียงหนึ่งนิ้ว... เงาดำชุดดำผู้ทรงอำนาจก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เมื่อมันตระหนักได้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของเด็กหนุ่มผู้นี้มิใช่ศิษย์สวะ... แต่คือมหาเทพผู้ถือครองลิขิตสวรรค์ที่กลับชาติมาเกิดเพื่อทวงบัลลังก์อย่างแท้จริง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งโอสถและกระบี่นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ