เงินคือพระเจ้า แต่ฟ้าใสคือหัวหน้า

"บอกฉันมาสิ... ว่านายเอาสมองส่วนไหนคิด ถึงได้กล้าเอาเช็คเงินสดสิบล้านไปฟาดหน้าลูกค้าแบบนั้น!" เสียงตบโต๊ะดังป้าบ สะท้อนก้องไปทั่วห้องซ่อมคอมพิวเตอร์ขนาดคูหาเดียว ฟ้าใสยืนจังกา ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะมีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่เล็กน้อย ตอนนี้กลับเบิกVกว้างด้วยความโกรธจัด นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังเช็คธนาคารมูลค่ามหาศาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานรกๆ เหมือนมันเป็นเศษกระดาษทิชชูใช้แล้ว คินน์ อดีตซีอีโอพันล้านผู้ทรงอิทธิพล สะดุ้งโหยงจนเผลอยกมือขึ้นตั้งการ์ดโดยสัญชาตญาณ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามปรับสีหน้าให้ดูสุขุมนุ่มลึกตามวิสัยคนเคยคุมอาณาจักรธุรกิจ แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาดุราวนกับครูฝ่ายปกครองกำลังจะเชือดนักเรียนเกเรของฟ้าใส คินน์ก็ทำได้เพียงหดไหล่ลงครึ่งหนึ่ง "ก็... ก็เสี่ยกิตติมันปากเสียใส่เธอก่อนนี่ครับฟ้าใส" คินน์แก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม มือหนาขยับเนกไทราคาแพงที่ตอนนี้ดูเกะกะลูกตาชอบกล "ผมแค่สั่งสอนมันเบาๆ ด้วยภาษาที่คนรวยเขาคุยกัน เงินสิบล้านนั่นเทียบไม่ได้เลยนะกับการที่มันกล้ามาดูถูกผู้หญิงที่คอยซ่อมคอมให้ผมกินข้าวแกงข้างร้านน่ะ" "เงียบไปเลยนะ คินน์!" ฟ้าใสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "นายคิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ หรือไง? นายคิดว่าตัวเองยังเป็นประธานบริษัทใหญ่โตที่ใช้เงินฟาดหัวใครก็ได้งั้นสิ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าตอนนี้บัญชีส่วนตัวของนายโดนระบบอายัดจนเหลือศูนย์ แถมยังต้องมานั่งกินข้าวผัดกระเพาะไข่ดาวจานละห้าสิบบาทกับฉันเนี่ย!" คินน์อ้าปากค้าง จะเถียงว่าเขามีระบบลับมหาเศรษฐีที่พร้อมจะปลดล็อกวงเงินไม่จำกัดทุกครั้งที่ทำภารกิจสำเร็จก็ทำไม่ได้ เพราะมันคือความลับสุดยอดที่เขาต้องปิดบังไว้ไม่ให้หญิงสาวตรงหน้าตกใจช็อกตายเสียก่อน บรรยากาศภายในร้านอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่น่าอึดอัด มีเพียงเสียงพัดลมเพดานเก่าๆ ที่หมุนเอี๊ยดอ๊าดแข่งกับเสียงหัวใจของคินน์ที่เต้นระรัว เขาแอบเหลือบมองฟ้าใสที่กำลังกอดอกหายใจฮึดฮัด ใบหน้าเนียนใสที่รั้นขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห ยิ่งทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาและทรงพลังอย่างประหลาด ในสายตาของอดีตซีอีโอผู้เย็นชา ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้งดงามด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเหมือนบรรดานางแบบที่เคยรายล้อมเขา แต่ความจริงใจและความดุเดือดเผ็ดมันนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "ผมหวังดีนะ..." คินน์พึมพำเสียงเบา หลบตาลงมองพื้นกระเบื้องยางเก่าๆ "ผมไม่อยากให้ใครมาเอาเปรียบเธอ" ฟ้าใสชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่อ่อนลงของชายหนุ่ม ความโกรธเกรี้ยวในแววตาค่อยๆ เจือจางลง เหลือเพียงความเหนื่อยหน่ายและแววตาที่ฉายความห่วงใยลึกๆ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนของคินน์เบาๆ หนึ่งที "โอ๊ย!" คินน์ร้องอุทาน ลูบหน้าผากป้อยๆ "จำไว้เลยนะคินน์ เงินน่ะมันสำคัญ มันทำให้เรามีข้าวกิน มีตู้เย็นแช่เบียร์ มีเงินจ่ายค่าเน็ต แต่มันไม่ได้แปลว่านายจะเอาเงินไปเที่ยวแจกใครเรื่อยเปื่อยได้ เข้าใจไหม? นายไม่ใช่พ่อพระตู้เอทีเอ็มนะยะ" ฟ้าใสบ่นอุบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หมุนตัวเก่ง แล้วกวาดสายตากลับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่กำลังรันโค้ดโปรแกรมยิกๆ คินน์แอบอมยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหลัง เขาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน วางแก้วกาแฟกระป๋องที่เพิ่งไปกดมาจากตู้หยอดเหรียญลงข้างมือเธออย่างรู้ "ครับ... คุณหัวหน้า ผมจะจำใส่กะโหลกไว้เลยครับ" คินน์เอ่ยรับคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพเรียบร้อย ชนิดที่ถ้าบรรดาบอร์ดบริหารบริษัทเก่ามาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาขยับแว่นมองกันจนหัวแทบหลุด ฟ้าใสเหลือบมองกระป๋องกาแฟช็อตอุ่นๆ ที่คินน์ตั้งใจเลือกแบบหวานน้อยให้เธอโดยเฉพาะ มุมปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อกลั้นรอยยิ้ม เธอยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาถือไว้โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ความเงียบนั้นกลับอบอุ่นเสียยิ่งกว่าคำพูดหวานเลี่ยนนับพันคำ ทว่า ความสงบสุขในร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กกลับอยู่ได้ไม่นาน... *เอี๊ยดดดด—!* เสียงเบรกของรถยนต์หรูราคาแพงหลายสิบล้านดังสนั่นหวั่นไหวจนกระจกหน้าร้านสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเสียงเปิดประตูรถกระแทกปังอย่างแรง ฝูงบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตกรูลงมาจากรถลีมูซีนสีดำสนิท ล้อมรอบร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ไว้ทุกด้านราวกับกำลังเตรียมรับมือกับสถานการณ์ระดับชาติ ฟ้าใสผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนก "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย หรือว่าพวกเสี่ยกิตติมันพาคนมาเอาคืน?!" คินน์หรี่ตาลงมองผ่านกระจกใสออกไป รอยยิ้มสุภาพเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบของอดีตมหาเศรษฐีผู้กุมอำนาจกลับมาทอประกายเย็นเยียบอีกครั้ง เขาขยับตัวยืนบังหน้าฟ้าใสไว้โดยอัตโนมัติ ทว่า ชายชราในชุดสูทปักดิ้นทองอร่ามผู้ก้าวลงมาจากรถคันกลาง กลับไม่ได้พกอาวุธหรือท่าทีคุกคามใดๆ ชายชราคนนั้นกIาost้าวเดินตรงมาที่ประตูร้านด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะผลักประตูเปิดออก แล้วคุกเข่าลงกับพื้นปูนหน้าร้านของฟ้าใสต่อหน้าคินน์ทันที ท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของบอดี้การ์ดนับสิบและตัวของฟ้าใสเองที่อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก "ท่านประธานคินน์ครับ...!" เสียงสั่นเครือของชายชราดังขึ้นก้องร้าน "คณะกรรมการบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วครับ! เชิญท่านกลับมารับตำแหน่งสูงสุดของกลุ่มบริษัท... พร้อมการปลดล็อกระบบการเงินระดับพระเจ้าแบบไร้ขีดจำกัดทันทีครับ!" คินน์ปรายตามองชายชราที่ก้มกราบแทบเท้า ก่อนจะเหลือบไปมองหน้าฟ้าใสที่หันขวับมามองเขาด้วยสายตาเหมือนเห็นผีสาง สลับกับเช็คสิบล้านบนโต๊ะ **ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ**