วันหยุดที่ไม่มีจริง

"ถ้าคุณกล้าปฏิเสธฉันแม้แต่คำเดียว ฉันจะเอาไขควงปากแบนนี่ไปไขน็อตสมองคุณออกแล้วเทน้ำยาล้างเมนบอร์ดกรอกปากให้เข็ดเลยนะ คินน์!" เสียงตวาดแว้ดของฟ้าใสลั่นสะท้อนก้องดาดฟ้าตึกแถวเก่า ท่ามกลางกระแสลมแรงมหาศาลที่เกิดจากใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นแอดวานซ์สีดำสนิท ซึ่งกำลังร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวล แรงลมตีจนเสื้อช็อปช่างสีน้ำเงินเข้มของฟ้าใสสะบัดพับไปตามแรงลม เผยให้เห็นใบหน้าเรียวที่บึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดผสมความเหนื่อยหน่ายระคนกัน ขณะที่มือเรียวข้างหนึ่งกำลังกำคอเสื้อสูทราคาแพงระยับของชายหนุ่มผู้เคยเป็นถึงมหาเศรษฐีพันล้านอย่างผมไว้แน่น ไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน ผม—คินน์ อดีต CEO ผู้กุมอำนาจตลาดการเงินระดับประเทศ ปัจจุบันอยู่ในสถานะ 'มนุษย์เงินเดือนฝึกหัด' ที่ถูกระบบลึกลับจำกัดวงเงินและบังคับให้ใช้ชีวิตติดดิน กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มองเฮลิคอปเตอร์หรูหราที่เพิ่งจอดเทียบท่าอย่างเหมาะเจาะราวกับเรียกแกร็บคาร์ สลับกับใบหน้าดุดันของหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของร้านซ่อมคอมพิวเตอร์แถวซอยตัน นี่มันบ้าชัดๆ! เมื่อกี้เสียง *แกร็ก!* ของเครื่องรูดบัตรเครดิตสีดำไร้วงเงินในกระเป๋าเสื้อผมเพิ่งจะอนุมัติยอดเงินค่าอะไหล่คอมพิวเตอร์เซิร์ฟเวอร์ล็อตใหญ่ไปหยกๆ เพื่อไม่ให้ฟ้าใสต้องหัวเสียเรื่องเงินหมุนเวียนในร้าน แต่ใครจะไปคิดว่าระบบบ้านี่มันจะแถมบริการ "จัดส่งด่วนพิเศษทางอากาศ" มาให้อีก! แล้วดูสถานที่ส่งสิ... ดาดฟ้าตึกแถวโทรมๆ ที่มีราวตากผ้ากางไขว้กันไปมาเนี่ยนะ? "ฟ้าใส ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ... คือว่า เครื่องบิน เอ้ย ฮลิคอปเตอร์นี่... เอ่อ มันเป็นบริการเสริมพิเศษจากบัตรเครดิตน่ะครับ แบบว่า... ลูกค้า VIP เค้าแถมแพ็กเกจบินฟรีรอบเมืองไรงี้" ผมรีบแก้ตัวเสียงอ้อมแอ้ม พยายามฉีกยิ้มแห้งๆ ส่งไปให้เพื่อลดความตึงเครียด แต่ดูเหมือนมันจะยิ่งราดน้ำมันลงบนกองเพลิงเข้าไปใหญ่ "ฮ่า! บัตรเครดิตแถมเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปเนี่ยนะ? นายคิดว่าฉันโง่หรือไง คินน์!" ฟ้าใสถลึงตาใส่จนแทบจะถอดออกมาแปะหน้าผาก มือที่กำคอเสื้อผมเปลี่ยนมาเป็นการหยิกหมับเข้าที่เนื้อตรงแขนแทนเพื่อลงโทษ "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาโม้เรื่องไม่เป็นเรื่อง! วันนี้วันหยุด—ย้ำนะว่าวันหยุด! ที่ร้านไม่มีซ่อมคอม ไม่มีลูกค้ากวนใจ แต่ถ้านายไม่อยากโดนฉันถีบตกตึกตายคาที่ นายต้องพาฉันไปงานคอมพิวเตอร์แฟร์ที่ใหญ่ที่สุดในศูนย์การค้าใจกลางเมืองเดี๋ยวนี้!" "ฮะ? ไปงานคอมแฟร์?" ผมทวนคำ สมองประมวลผลแทบไม่ทัน "ใช่! งานมหกรรมไอทีแห่งปีที่พวกบริษัทจัดสเปกคอมพ์ตัวท็อปมารวมตัวกันไงล่ะ นายรู้ไหมว่าการ์ดจอรุ่นใหม่ล่าสุดที่ฉันอยากได้มันลดราคาพิเศษเฉพาะในงานนี้ แถมยังมีบููดจัดแสดงอุปกรณ์ระบายความร้อนด้วยของเหลวรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นอีก สามีคนอื่นเค้าพาแฟนไปเดินห้างซื้อกระเป๋าแบรนด์เนม แต่นายต้องมาเดินเบียดเสียดดมกลิ่นเหงือกเหงื่อกับเด็กติดเกมในงานคอมแฟร์กับฉัน—ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่าลีลา!" ยังไม่ทันที่ผมจะได้อ้างเหตุผลเรื่องความปลอดภัยหรือความเว่อร์วังอลังการของยานพาหนะ ฟ้าใสก็จัดการล็อกคอผมแล้วลากถูลู่ถูกังขึ้นไปบนห้องโดยสารสุดหรูของเฮลิคอปเตอร์ทันทีอย่างไร้ความปรานี แรงช้างสารของยัยสาวซ่อมคอมสายโหดคนนี้ไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยจริงๆ อดีตมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ผู้เคยสั่งปลดพนักงานนับพันด้วยปลายนิ้ว ตอนนี้กลับต้องมาจำยอมสยบให้เด็กสาวร้านซ่อมคอมลากขึ้นฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวราวกับลูกไก่ในกำมือ *ฟึบ!* ประตูห้องโดยสารปิดสนิทลงโดยอัตโนมัติ พร้อมกับแรงขับเคลื่อนที่พายานพาหนะยักษ์ลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างนิ่มนวล ทิวทัศน์เมืองหลวงค่อยๆ ย่อส่วนลงเบื้องล่าง แสงแดดยามสายสะท้อนกับกระจกตึกระฟ้าเป็นประกายระยิบระยับ ผมนั่งหอบแฮกอยู่บนเบาะหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว เหลือบมองฟ้าใสที่ตอนนี้กำลังตื่นตาตื่นใจ กดหน้าแนบกระจกเฮลิคอปเตอร์มองวิวข้างล่างด้วยดวงתาเป็นประกายระยับราวกับเด็กน้อยได้ของเล่นชิ้นโปรด ความดุร้ายเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงแค่ความตื่นเต้นที่จะได้ไปช้อปปิ้งอุปกรณ์ไอทีเท่านั้น "โห... คินน์ นายดูนั่นสิ! ศูนย์การค้า W-Mall ตรงนั้นไง! มองจากมุมสูงนี่โคตรเท่เลยว่ะ!" ฟ้าใสชี้ไม้ชี้มือด้วยความดีใจ หันมาตบไหล่ผมป้าบใหญ่จนกระดูกแทบหลุด "ใช้ได้นี่หว่านาย... ถึงจะชอบทำตัวน่าสงสัยและขี้โม้ไปหน่อย แต่เรื่องพาหนะรับส่งนี่ให้ผ่านเกรด A เลยนะเนี่ย!" ผมทำได้เพียงแค่ยิ้มเจื่อนๆ พยักหน้ารับอย่างจำยอม "ครับ... เพื่อความสุขของคุณช่างภาพ... เอ้ย ช่างคอมคนเก่ง ผมยอมทุ่มสุดตัวอยู่แล้วล่ะครับ" ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ลงจอดอย่างสง่างามบนลานจอดพิเศษของศูนย์การค้าชื่อดัง แน่นอนว่าการมาถึงของยานพาหนะมูลค่าหลายร้อยล้านบาทกลางห้างหรูย่อมเรียกเสียงฮือฮาและสายตานับร้อยคู่จากผู้คนที่เดินสัญจรไปมาในบริเวณใกล้เคียง รปภ. ของห้างวิ่งกรูเข้ามาหน้าตื่น ประตูห้องโดยสารเปิดออก และภาพที่ปรากฏต่อสายตาประชาชนคือชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบ (ที่ยับย่อยยับเล็กน้อยจากการโดนลาก) ก้าวลงมาตามด้วยหญิงสาวในชุดช็อปช่างสีน้ำเงินเข้มสะพายกระเป๋าเป้ใบโต ความต่างระดับขั้วนี้ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาถึงกับเหลียวหลังมองด้วยความงงงวย "นั่นใครวะ? หรือว่าดาราดัง?" "แต่งตัวประหลาดชะมัด ผู้ชายแต่งสูทหรูแต่ผู้หญิงใส่ชุดช่างซ่อมคอม... หรือว่านี่คือคอนเทนต์ TikTok ใหม่?" "เฮ้ยแก! ดูฮอฯ นั่นดิ ลานจอดพิเศษของห้างนี้ปกติผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นนะที่ใช้ได้!" เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่รอบด้าน แต่ฟ้าใสไม่มีเวลามาสนใจเสียงนกเสียงกา เธอดึงแขนผมให้เดินจ้ำอ้าวพุ่งตรงไปยังทางเข้างานมหกรรมคอมพิวเตอร์ที่จัดขึ้นบริเวณชั้นล่างสุดทันที บรรยากาศภายในงานคราคร่ำไปด้วยผู้คนนับพัน ทั้งเกมเมอร์หน้ามัน สตรีมเมอร์ชื่อดัง และเหล่ากูรูไอทีที่ต่างมาแย่งชิงฮาร์ดแวร์ราคาพิเศษ "กรี๊ด! การ์ดจอซีรีส์ใหม่ล่าสุดรุ่นท็อปวางจำหน่ายแล้ว! คินน์! เร็วเข้า! เดี๋ยวโดนคนอื่นแย่งตัดหน้าหมด!" ฟ้าใสทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปในบูธสินค้าชื่อดังระดับโลก แต่จังหวะนั้นเอง... *ปึก!* ร่างของฟ้าใสชนเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่เดินสวนออกมาจากบูธพอดี ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตแบรนด์หรู สร้อยทองเส้นเท่าแขน และไว้ผมทรงวินเทจเซ็ตตั้งอย่างดี ข้างกายมีหญิงสาวแต่งตัวเปรี้ยวเข็ดเขี้ยวคล้องแขนอยู่ สีหน้าของชายคนนั้นบูดบึ้งขึ้นทันทีเมื่อเสื้อราคาแพงของตนโดนชน "เดินยังไงวะเนี่ยตาบอดหรือไง? รู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้ราคากี่บาท?!" ชายคนนั้นตวาดเสียงดังลั่นกลบเสียงเพลงในงาน ฟ้าใสรีบโค้งตัวขอโทษตามมารยาททันที "ขอโทษค่ะ พอดีฉันรีบไปหน่อย..." "ขอโทษแล้วจบเหรอ?" ชายคนนั้นแค่น้ำเสียงเยาะเย้ย ปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของฟ้าใสด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "แต่งตัวซะมอซอเหมือนคนงานก่อสร้าง เดินซุ่มซ่ามแบบนี้คงไม่มีปัญญาซื้ออะไรในงานนี้หรอกมั้ง มุดหัวกลับเข้าร้านซ่อมคอมโสโครกของเธอไปซะเถอะ อย่ามาเดินเกะกะขวางทางคนมีเงินแถวนี้เลย!" คำพูดดูถูกเหียดหยามนั้นดังพอที่จะทำให้คนที่ยืนอยู่รอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว ฟ้าใสเม้มปากแน่น กำหมัดเข้าหากันอย่างสะعدใจ ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัด แต่เธอยังไม่ทันจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยวาจาเจ็บแสบตามสไตล์ของเธอ... มือหนาของใครบางคนก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงทันที บรรยากาศรอบข้างที่เคยอึกทึกครึกโครมกลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด คินน์ที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดตั้งแต่ลงจากเฮลิคอปเตอร์ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยฉายแววขี้เล่นและเกรงใจเมื่อครู่ บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันราวกับพญายมที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง อดีต CEO ผู้กุมอำนาจการเงินอันดับหนึ่งของประเทศ ขยับเนกไทราคาแพงของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะก้าวออกมายืนบังหน้าฟ้าใสไว้ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น "เมื่อกี้... แกพูดว่าอะไรนะ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนชายร่างใหญ่คนนั้นถึงกับสะดุ้งเฮือกโดยไม่รู้ตัว "วะ... ว่าไงล่ะ? แกเป็นใครวะ ถึงกล้ามาทำเสียงแข็งใส่ฉัน รู้จัก 'เสี่ยกิตติ' เจ้าของบริษัทนำเข้าชิ้นส่วนคอมพิวเตอร์รายใหญ่แถบนี้หรือเปล่าหะ?!" เสี่ยกิตติพยายามเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นในใจ คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ "เสี่ยกิตติ? บริษัทนำเข้าชิ้นส่วนกระจอกๆ ที่กำลังจะล้มละลายเพราะโดนฟ้องร้องเรื่องคดีภาษีเมื่อเดือนก่อนน่ะเหรอครับ? อืม... น่าสนใจดีนะ" นิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงินใบเดิมออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว ดวงตาคมกริบจ้องมองเสี่ยกิตติราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ได้ยินว่าบูธสินค้าชิ้นนี้ทั้งหมดในงาน... เป็นของบริษัทเครือญาติแกสินะ?" คินน์เอ่ยถามเสียงเรียบ "ทะ... ทำไม? อย่าบอกนะว่าแกจะซื้อ? ฝันไปเถอะ ของในนี้ทั้งหมดมูลค่าหลายสิบล้าน คนอย่างแกมีปัญญาซื้อแค่สายไฟมั้ง!" เสี่ยกิตติหัวเราะเยาะ คินน์ไม่ได้ตอบโต้อะไรด้วยวาจา เขาเพียงแค่หันไปสบตากับผู้จัดการบูธที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกล แล้วโยนบัตรเครดิตสีดำใบนั้นลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังสนั่น *แปะ!* "เหมาหมดครับ... ทุกชิ้น ทุกรุ่น ทุกสต็อกในงานนี้... รูดเต็มจำนวน" คินน์เอ่ยคำสั่งสั้นๆ ที่ทำเอาทุกคนในงานถึงกับอ้าปากค้าง ผู้จัดการบูธหน้าตาตื่นรีบควิบบัตรขึ้นมาด้วยมือสั่นเทาแล้วเสียบเข้าเครื่องรูดทันที ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด... *ติ๊ด! — อนุมัติสำเร็จ!* หน้าจอเครื่องรูดปรากฏตัวเลขยอดเงินศูนย์ยาวเหยียดพร้อมกับเสียงเตือนดังชัดเจนแจ่มแจ้งทั่วทั้งบริเวณงาน! เสี่ยกิตติหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งหาเรื่องกับใครเข้า [บทรอดสายตาของรี้ดเดอร์: พรุ่งนี้เวลาเดิม ห้ามพลาดตอนที่ 9 เด็ดขาด เพราะความลับที่คินน์ปกปิดไว้กำลังจะระเบิดออกในงานประมูลสินค้าราตรีนี้!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ