ระบบสั่งลุย!

"เป็นไปไม่ได้! บัตรวงเงินไม่จำกัด... นั่นมันระดับเดอะแบล็กการ์ดของธนาคารกลางโลกชัดๆ!" เสียงตะโกนอย่างเสียสติของผู้จัดการร้าน Mega-Tech ดังแหวกลมหนาวที่พัดผ่านหน้าร้านคอมพิวเตอร์สุดโทรมของฟ้าใส ร่างท้วมในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงบัดนี้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นคอนกรีตอย่างไร้ศักดิ์ศรี สองมือสั่นเทาจนเกือบทำแท็บเล็ตในมือร่วงหล่น ดวงตาเบิกโพลงมองป้ายไฟนีออนมหึมามูลค่าหลายล้านที่เพิ่งดับวูบลงสนิทอย่างไร้สัญญาณชีพ ระบบไฟฟ้าในร้านคู่แข่งพังครืนลงในพริบตาเดียวจากการปฏิเสธการเชื่อมต่อของเครือข่ายการเงินระดับพระกาฬ คินน์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนบัตรสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟถนน ในใจเขากำลังฟังเสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมที่เด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่องด้วยความรื่นรมย์ [ติ๊ง! ยืนยันการทำลายโครงข่ายการตลาดของคู่แข่งสำเร็จ!] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์ระบบ 50,000 แต้ม!] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษ: คลังความรู้ทักษะช่างคอมพิวเตอร์ระดับปรมาจารย์!] "นี่นาย... นายไปเอาบัตรบ้าพลังแบบนี้มาจากไหนเนี่ย คินน์?" ฟ้าใสอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มือบางที่ถือประแจเลื่อนอยู่ถึงกับค้างเติ่ง เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้เคยเป็นถึงอดีต CEO พันล้านที่ตอนนี้มานั่งกินนอนกินอยู่ในร้านซ่อมคอมฯ ของเธอ สลับกับร่างของผู้จัดการร้านคู่แข่งที่กำลังร้องไห้โฮกราบตักลูกน้องตัวเองด้วยความสิ้นหวัง "ความลับครับคุณฟ้าใส คนหล่อเขาก็มีวิธีหาเงินใช้หนี้แบบเท่ๆ ของเขาแหละน่า" คินน์หันไปขยิบตาให้คู่หูสาวพราวเสน่ห์คนสวยหนึ่งทีอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสะบัดมือเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรงหน้าด้วยสายตาคมกริบ ในเมื่อเงินในระบบมีให้อยู่ไม่จำกัด และแต้มความสะใจก็พุ่งสูงจนทะลุเพดาน ถึงเวลาแล้วที่เขาจะ "อัปเกรด" ตัวเองให้สมกับฉายามหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมวงการไอทีเสียที! *พรึบ!* หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ มีเพียงคินน์คนเดียวที่มองเห็น ตัวหนังสือวิ่งรัวรากับโค้ดเดอะเมทริกซ์ [ระบบตรวจพบแต้มสะสมเพียงพอ ต้องการอัปเกรดทักษะ 'ช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ระดับรากหญ้า' สู่ 'ปรมาจารย์วิศวกรรมควอนตัมและฮาร์ดแวร์แห่งอนาคต' หรือไม่?] [ค่าใช้จ่าย: 30,000 แต้มระบบ] [ยืนยัน / ยกเลิก] "กด 'ยืนยัน' สิครับ รออะไรอยู่ล่ะ!" คินน์คิดในใจอย่างไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว *เปรี้ยง!* ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกบาล สมองของคินน์สั่นสะเทือนวูบใหญ่ ความรู้มหาศาลเกี่ยวกับวงจรอิเล็กทรอนิกส์, สถาปัตยกรรมชิปเซ็ตระดับนาโนเมตร, โค้ดภาษาเครื่องรุ่นโบราณจนถึงเอไอระดับสูงทะลักทะลายเข้ามาในความทรงจำราวกับเขื่อนแตก เส้นเลือดขมับปูดโปนเล็กน้อยด้วยความอัดแน่นของข้อมูล แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว อาการเหล่านั้นก็มลายหายไป เหลือเพียงความปลอดโปร่งโล่งสบายและดวงตาที่คมปลาบราวกับเหยี่ยวล่าเหยื่อ ความรู้สึกของคนมองโลกผ่านรอยหยักในสมองเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ต่อให้เอาคอมพิวเตอร์เมนเฟรมที่ระเบิดเป็นจุลมากกองตรงหน้า เขาก็สามารถใช้ลวดหนีบกระดาษเส้นเดียวประกอบมันกลับขึ้นมาใหม่ให้กลายเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ได้ภายในสามนาที! "คินน์... หน้าตานาย... ดูเปลี่ยนไปนะ" ฟ้าใสขยับเข้าไปใกล้ ใช้หลังมือแตะหน้าผากชายหนุ่มด้วยความสงสัย "ทำไมอยู่ๆ แววตานถึงดูเจ้าเล่ห์แล้วก็น่ากลัวแปลกๆ เหมือนพวกปีศาจพันปีวะเนี่ย?" "เขาเรียกหล่อเหลาและทรงภูมิปัญญาต่างหากครับคุณฟ้าใส" คินน์ยิ้มละมุน ยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนของหญิงสาวเบาๆ อย่างสนิทสนม "ว่าแต่... ลูกค้าคนแรกของร้านเราหลังจากการอัปเกรด... น่าจะมาถึงแล้วมั้งครับ" *เอี๊ยดดด—!* เสียงเบรกของรถยนต์ซีดานหรูสีดำสนิทติดฟิล์มทึบดังสนั่นหวั่นไหวจนกลบเสียงผู้คนรอบข้าง รถคันดังกล่าวพุ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านของฟ้าใสอย่างกะทันหัน ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลปักตราสัญลักษณ์ลับของกระทรวงเทคโนโลยีแห่งชาติ ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้าด้วยความตื่นตระหนก "ใครคือ... เจ้าของร้านซ่อมคอมฯ ที่จัดการระบบของ Mega-Tech เมื่อครู่นี้?" ชายวัยกลางคนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่คินน์และฟ้าใส ร่างของเขาpoweredด้วยอำนาจรัฐ แต่กลับสั่นเทาเมื่อเผชิญหน้ากับรอยยิ้มเย็นเยียบของอดีต CEO หนุ่ม คินน์ก้าวออกไปบังหน้าฟ้าใสไว้เล็กน้อย มือขวายังคงล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาสดใสแต่ลุ่มลึกจ้องมองแขกผู้มาเยือนอย่างพินิจพิเคราะห์ "ผมเองครับ... มีอะไรให้ปรึกษาเกี่ยวกับฮาร์ดแวร์ระดับชาติหรือเปล่าครับ ท่านเลขาธิการ?" ชายวัยกลางคนหน้าถอดสีทันที เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ โค้งศีรษะลงเก้าสิบองศาด้วยความนอบน้อมเกินเบอร์จนฟ้าใสต้องอ้าปากค้างรอบที่สองของวัน "ทะ... ท่านคินน์! ทางเราพบไวรัสปริศนาที่กำลังจะทำลายฐานข้อมูลคลังสำรองของประเทศ... มีเพียงท่านคนเดียวในโลกตอนนี้ที่จะกู้มันได้! โปรด... เมตตาด้วยครับ!" คินน์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ปลายตาคมกริบมองเอกสารลับในมือของเลขาธิการรัฐมนตรี ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังหัวใจแทบหยุดเต้น "ค่าบริการเริ่มต้น... ขอเป็นตึกกระฟ้าใจกลางเมืองย่านธุรกิจทั้งหมดของกระทรวง... สดๆ โอนเข้าบัญชีคุณฟ้าใสตอนนี้เลยนะครับ!" *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความสุดท้ายจากโทรศัพท์มือถือของฟ้าใสเด้งขึ้นมาพร้อมกับยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นหกหลักล้านบาทในพริบตาเดียว หญิงสาวเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งพับเพียบบนเก้าอี้หน้าร้าน ตาค้างสนิทสมองขาวโพลนไปหมด ขณะที่คินน์กำลังก้าวขึ้นรถหรูคันนั้นพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะที่ไร้เทียมทาน โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ