ค่ำคืนใต้แสงไฟร้าน

"เลิกจ้องแบบนั้นสักที คินน์ นายทำเหมือนจะกินหัวฉันเข้าไปทั้งตัวแบบนั้น ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิง แถมยังทำหน้าเหมือนหมาถูกทิ้งอีก!" ฟ้าใสขว้างไขควงปากแฉกในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง 'เคร้ง' จนเศษฝุ่นบนโต๊ะฟุ้งกระจาย เธอถอนหายใจยาวพลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของร้านซ่อมคอมพิวเตอร์ในยามค่ำคืนที่เหลือเพียงแสงไฟจากโคมไฟอ่านหนังสือสีส้มสลัวๆ คินน์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตัวเก่าจนแทบจะหักคามือ สะดุ้งเฮือก สายตาที่เหม่อลอยของเขาเปลี่ยนมาจับจ้องที่หญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ได้โกรธเคืองที่ถูกดุ แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับสั่นไหวอย่างประหลาด ราวกับคนเห็นภาพหลอนที่งดงามที่สุดในชีวิต "ผมแค่คิดว่า... ถ้าวันนั้นผมไม่หยิ่งผยองจนไม่มองทางเดิน ผมคงไม่ต้องมานั่งดูคุณซ่อมเมนบอร์ดจนดึกดื่นแบบนี้" คินน์พูดเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดที่อัดอั้นมานาน "หยุดเถอะน่า" ฟ้าใสขัดขึ้น เธอเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของน้ำมันเครื่องและสบู่หอมอ่อนๆ ที่เธอใช้ "นายไม่ใช่ CEO ผู้ยิ่งใหญ่ที่นั่งบนบัลลังก์ทองนั่นอีกแล้ว และฉันก็ไม่ใช่เลขาฯ ที่ต้องคอยรับใช้คำสั่ง นายก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ฉัน 'บังเอิญ' เก็บมาได้ตอนที่ถังแตกจนแทบจะเอาตัวไม่รอด... จริงไหม?" คินน์แค่นยิ้ม สมองของเขาหวนนึกถึงอดีตที่หรูหราซึ่งตอนนี้ดูเหมือนความฝันที่ไกลแสนไกล เขาเคยมองโลกเป็นเพียงตัวเลขในหน้าจอหุ้น แต่ตอนนี้ โลกของเขากลับเหลือเพียงแค่ยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นจากการทำภารกิจของ 'ระบบ' และรอยยิ้มห้าวๆ ของผู้หญิงคนนี้ "คุณรู้ไหมฟ้าใส... ตอนที่ผมรวยที่สุด ผมไม่เคยมีความสุขแบบนี้เลย" คินน์ก้มหน้าลงมองมือตัวเอง "เงินซื้อทุกอย่างได้ ยกเว้นความจริงใจที่คนคนหนึ่งจะนั่งซ่อมคอมพิวเตอร์ไปบ่นไปให้ผมฟังในวันที่ผมไม่มีอะไรเหลือเลย" "โอ๊ย! เลิกดราม่าได้แล้ว!" ฟ้าใสหัวเราะร่า แต่ดวงตาของเธอกลับวูบไหว "นายรู้ไหมคินน์ ในฐานะคนที่เห็นนายตอนสภาพดูไม่ได้ที่สุด ฉันว่านายในตอนนี้ดู 'เป็นมนุษย์' ขึ้นเยอะเลยล่ะ ไม่ต้องมีคนคอยประจบ ไม่ต้องสวมหน้ากากกี่สิบชั้น แค่คนบ้าที่พยายามจะซื้อห้างสรรพสินค้าเพียงเพราะอยากให้ฉันไม่ต้องซ่อมคอมฯ ท่ามกลางความร้อนอีก" บรรยากาศในร้านเปลี่ยนไป ความตึงเครียดจางหาย เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน คินน์โน้มตัวเข้าไปใกล้ แสงไฟสีส้มอาบไล้ใบหน้าของฟ้าใสจนดูนุ่มนวลราวกับภาพวาด "ถ้าผมบอกว่า... ผมมีวิธีที่จะทำให้คุณไม่ต้องซ่อมคอมฯ อีกตลอดกาลล่ะ? ไม่ใช่ด้วยเงินที่ผมเคยมี แต่เป็นเงินที่ผมหามาได้... เพื่อคุณ" ฟ้าใสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่แบบกวนๆ "ถ้าจะเปย์ด้วยรถสปอร์ตคันใหม่ล่ะก็ ฝากไปจอดที่อื่นเลยนะ ฉันไม่มีที่จอดในรูหนูนี่หรอก" "ไม่ใช่รถครับ" คินน์ขัดขึ้น พร้อมกับล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันคือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรทำจากทองคำขาวบริสุทธิ์ มันเป็นบัตรที่ไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับคนทั่วไป แต่มันคือสัญลักษณ์ของอำนาจทางการเงินที่ระบบมอบให้เขาในฐานะบทลงโทษที่แสนหวาน "คินน์... นั่นมัน..." ฟ้าใสเบิกตากว้าง เธอรู้จักบัตรใบนี้ดี แม้มันจะเป็นตำนานในหมู่คนธรรมดาอย่างเธอก็ตาม "บัตรนี้ไม่ได้จำกัดวงเงิน และมันผูกติดกับบัญชีที่ระบบจัดการให้ผม" คินน์วางบัตรลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงบัตรกระทบโต๊ะดังก้องกังวานในความเงียบ "ผมไม่ได้ต้องการซื้อมันให้คุณเพื่ออวดรวย แต่มันคือหลักประกันว่า ต่อจากนี้ไป... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าศัตรูหน้าไหนจะเข้ามาเหยียบร้านของคุณ ผมจะเป็นคนจ่ายค่าเสียหายทั้งหมดให้เอง" ทว่าในจังหวะที่ฟ้าใสกำลังจะเอื้อมมือไปแตะบัตรใบนั้น ทันใดนั้น! ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนบานพับแทบหลุดออกมา พร้อมกับร่างของชายชุดดำในสูทราคาแพงสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามาตามด้วยเสียงปรบมือดัง 'แปะ แปะ แปะ' อย่างยียวน "ว้าว... ช่างเป็นฉากสารภาพรักที่ซาบซึ้งจริงๆ ท่านอดีต CEO ผู้ยิ่งใหญ่" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากชายที่เดินเข้ามาคนสุดท้าย เขาสวมแว่นตากันแดดในเวลากลางคืนและยิ้มเหยียด "พอดีว่าทางบริษัทแม่เขาฝากมาเตือนน่ะครับว่า เงินที่นายใช้ไปเมื่อวานนี้... นายลืมจ่าย 'ภาษีสังคม' ไปหรือเปล่า?" คินน์ลุกขึ้นยืนทันที นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่กล้าเข้ามาขวางทาง "พวกแกมาผิดที่แล้ว" คินน์พูดพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดปุ่มเพียงครั้งเดียว "เพราะที่นี่... ไม่ใช่ที่ที่พวกแกจะมาต้อนรับความพ่ายแพ้ได้ง่ายๆ" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มเหนือหลังคาร้านก็กลบเสียงทุกอย่างจนแทบหูดับ พร้อมกับไฟสปอร์ตไลท์จากฟ้าที่สาดส่องลงมาจนร้านเล็กๆ กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทั้งถนน คินน์หันไปมองฟ้าใสด้วยสายตามุ่งมั่นก่อนจะหันกลับไปหาเหล่าชายชุดดำที่ตอนนี้เริ่มหน้าซีด "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะคืนนี้ผมจะแสดงให้เห็นว่า การทวงคืนบัลลังก์ของคนตกอับ มันต้องใช้เงินจ่ายหนักขนาดไหน!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความเจ้าเล่ห์ของพ่อหนุ่มอดีตเศรษฐีคนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ โดย ฮาไม่จำกัดครับ