ยินดีต้อนรับสู่ร้านนรก!

"ถ้าคุณทำคอมพิวเตอร์เครื่องนี้พังภายในสามวินาทีแรก เตรียมตัวเอาตับไตไส้พุงมาจำนำใช้หนี้แทนค่าอะไหล่ได้เลยนะครับ นายอดีตซีอีโอสมองเพชร!" เสียงตวาดแว้ดดังลั่นทะลุประตูเหล็กม้วนสีซีดของร้าน 'ฟ้าใสไอที' พร้อมกับประแจบล็อกเบอร์สิบที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *เคร้ง!* จนเศษฝุ่นฟุ้งกระจาย คินน์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณอดีตผู้บริหารระดับท็อปของกลุ่มบริษัทข้ามชาติสั่งให้เขายกมือขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าสภาพในตอนนี้ของเขากลับเป็นเพียงชายหนุ่มกระเป๋าแบน (ที่ซ่อนบัตรดำวงเงินไม่จำกัดไว้ในกระเป๋าเสื้อกั๊ก) สวมเสื้อยืดคอกลมย้วยๆ กับกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ที่ฟ้าใสบังคับให้ใส่เพื่อความกลมกลืนกับสภาพร้าน คินน์กวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านที่เต็มไปด้วยซากเมนบอร์ด สายไฟพันกันยุ่งเหยิงราวกับรังนก และกลิ่นอับของแผงวงจรร้อนๆ นี่คือ "ร้านนรก" ตามคำนิยามของเขาเอง หลังจากที่เขาถูกระบบปริศนาถีบหัวส่งลงมาจากหอคอยงาช้าง และบังคับให้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็น "ลูกจ้าง" ของหญิงสาวปากร้ายแต่ใจดีคนนี้ "คุณฟ้าใสครับ ใจเย็นๆ ก่อนสครับ ผมจบปริญญาโทจากวอร์ตันนะ เรื่องแค่นี้..." คินน์พยายามแย้มยิ้มสู้กล้อง เอ๊ย... สู้สายตาคมกริบที่จ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อของหญิงสาวตรงหน้า "ไม่ต้องมาอ้างวอร์ตัน วอร์เตินอะไรทั้งนั้น!" ฟ้าใสเท้าสะเอว ชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะคราบน้ำมันเครื่องยิ่งทำให้เธอดูลุยและน่าเกรงขามเป็นทวีคูณ เธอยื่นเคสคอมพิวเตอร์ฝุ่นเขรอะที่ส่งกลิ่นไหม้จางๆ มาตรงหน้าเขา "คอมพิวเตอร์เกมing สเปคเทพราคาครึ่งแสนเครื่องนี้ ลูกค้าบอกว่าเปิดไม่ติด จู่ๆ ก็มีควันพุ่งออกมาจากพาวเวอร์ซัพพลาย หน้าที่ของคุณคือวินิจฉัยอาการ ถอดเปลี่ยนอะไหล่ และประกอบกลับให้เสร็จภายในสิบนาที ถ้าทำไม่ได้... คุณต้องเป็นทาสรับใช้กวาดร้านและล้างห้องน้ำไปสามเดือนเต็ม!" คินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สิบนาที? บ้าไปแล้ว! ถึงเขาจะเป็นอดีตซีอีโอที่อ่านงบการเงินทะลุปรุโปร่ง แต่เรื่องฮาร์ดแวร์คอมพิวเตอร์ระดับช่างซ่อมตาสว่างนี่มันคนละเรื่องกันเลยนะ! ในใจของคินน์ ระบบเสียงแจ้งเตือนใสๆ ก็ดังขึ้นในหัว *[ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจพิเศษ: "บททดสอบจากว่าที่ภรรยา (ในมโน) จงพิสูจน์ฝีมือให้เธอยอมรับ!" รางวัล: ทักษะช่างซ่อมคอมพิวเตอร์ระดับปรมาจารย์ (ชั่วคราว) บทลงโทษ: ความอับอายและตารางเวรล้างส้วมตลอดชีพ]* มุมปากของอดีตซีอีโอหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รัศมีแห่งความมั่นใจที่เคยหาย Sไปนานนับสัปดาห์พลพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบกวาดมองแผงวงจรภายในเคสคอมพิวเตอร์แวบเดียวราวกับสแกนด้วยเลเซอร์ ความรู้ทางวิศวกรรมที่เคยเรียนเสริมสมัยเด็กไหลทะลักกลับเข้ามาในสมองราวกับเปิดทำนบกั้น "สิบนาทีเหรอครับ?" คินน์หัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มทุบชวนฟังจนฟ้าใสถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ "สำหรับผม... ห้านาทีก็เกินพอแล้วครับ" "Eโก้สูงนักนะ ตาแก่!" ฟ้าใสแค่น้ำเสียงหมั่นไส้ใส่ พร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาจับเวลา "เริ่ม!" *พรึ่บ!* มือเรียวยาวของคินน์ที่เคยเซ็นเช็คครั้งละหลายร้อยล้านบาท บัดนี้กลับพลิกแพลงจับไขควงแฉกอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับนักมายากล สกรูตัวเล็กๆ ถูกถอดออกและวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียง *กริ๊กๆๆๆ* ติดต่อกันราวกับเสียงดีดพิณ สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่แผงวงจรหลัก ไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนแม้แต่น้อย ท่วงท่าและสมาธิที่แน่วแน่นั้นทำให้ฟ้าใสที่ยืนกอดอกจับเวลาอยู่ถึงกับเผลออ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายความทึ่งวูบผ่านขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด *หมอนี่... เวลาจริงจังแล้วดู... เท่เป็นบ้าเลยแฮะ เอ้ย! คิดบ้าอะไรวะเนี่ยฟ้าใส!* หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็ว "คาปาซิเตอร์บวมช็อตเนื่องจากไฟกระชาก สินค้าล็อตนี้มีปัญหาเรื่องการจ่ายไฟจากโรงงานสินะครับ..." คินน์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงวิเคราะห์เฉียบขาด มือซ้ายคว้าหัวแร้งไฟฟ้าที่เสียบคาไว้ขึ้นมาอย่างไร้ความลังเล ปลายหัวแร้งร้อนจัดแตะลงบนจุดบัดกรีอย่างแม่นยำรากับศัลยแพทย์กำลังผ่าตัดหัวใจ ควันจางๆ ลอยขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นตะกั่วอ่อนๆ ในอากาศ สี่นาทีผ่านไป... "เสร็จครับ." คินน์วางไขควงลงบนโต๊ะเสียงดัง *ก๊อง* รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ เขาดึงปลั๊กสายไฟเสียบเข้ากับเต้ารับด้านข้าง แล้วกดปุ่ม Power สีฟ้าบนเคสคอมพิวเตอร์ทันที *วิ้งงงง—!* พัดลมระบายความร้อนหมุนวนเสียงดังสนั่น ไฟ LED สี RGB ส่องสว่างวาบขึ้นมาอย่างงดงาม หน้าจอ Monitor ที่เชื่อมต่ออยู่ปรากฏภาพหน้าเดสก์ท็อปขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีควัน ไม่มีเสียงช็อต มีเพียงเสียงเพลงต้อนรับของระบบปฏิบัติการที่ดังขึ้นอย่างรื่นหู ฟ้าใสอึ้งค้าง เธอเดินเข้าไปใกล้เคสคอมพิวเตอร์ ก้มๆ เงยๆ ตรวจสอบรอยบัดกรีและจุดเชื่อมต่อสายไฟอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทุกอย่างเนียนกริบอย่างไร้ที่ติ ราวกับทำโดยช่างผู้มีประสบการณ์มากกว่าสิบปี ไม่ใช่ไอ้คุณหนูตกอับที่เมื่อวานยังจับไขควงกลับด้านอยู่เลย! "สะ... สะอาดเรียบร้อยเกินคาดแฮะ นายไปแอบไปฝึกวิชามาจากไหนเนี่ย?" ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย "ความสามารถระดับอดีตซีอีโอ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้หรอครับ ยกเว้น..." คินน์เว้นจังหวะไว้เล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "ยกเว้นการชนะใจเจ้าของร้านคนสวย ที่คงต้องใช้เวลามากกว่าห้านาทีสินะครับ" "ไอ้คนเจ้าชู้!" ฟ้าใสหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอคว้าสมุดบัญชีเล่มหนาฟาดเข้าที่แขนของคินน์ดัง *พลั่ก* "เพิ่งจะทำงานวันแรกทำเป็นปากดีนะยะ! ไหนๆ ก็ทำเสร็จเร็ว งั้นรับงานต่อไปเลย ลูกค้า VIP ด้านนอกกำลังรออยู่!" ทันทีที่ฟ้าใสพูดจบ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น *กรุ๊งกริ๊ง!* ร่างท้วมของชายในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางหยيิ่งยโส กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายกลบกลิ่นอับของแผงวงจรจนหมดสิ้น สายตาของเขาเหลียวมองรอบร้านด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เคาน์เตอร์ "นี่! ร้านซ่อมกระจอกๆ นี่ใช่ไหมที่รับซ่อมเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลบริษัทของฉัน? รู้ไหมว่าข้อมูลในนั้นมูลค่าเท่าไหร่ ถ้าพังแกเอาชีวิตสิบชีวิตก็ชดใช้ไม่หมด!" น้ำเสียงเหยียดหยามดังขึ้นทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของร้านทักทาย คินน์หันไปมองแขกผู้มาใหม่ ชายคนนี้คือ "ประเสริฐ" ผู้บริหารบริษัทคู่แข่งที่เคยพยายามซื้อกิจการของเขาด้วยราคาถูกแสนถูกในวันที่เขาเพิ่งล้มละลาย และเป็นคนที่หัวเราะเยาะใส่หน้าเขาในวันที่เขาถูกขับไล่ออกจากบริษัท! บรรยากาศในร้านเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที ฟ้าใสหน้าเสียเล็กน้อยเพราะรู้ดีว่าเซิร์ฟเวอร์เครื่องนั้นซับซ้อนเกินกว่าร้านเล็กๆ ของเธอจะรับมือไหว แต่ทว่า... คินน์กลับก้าวเท้าออกมาข้างหน้า รอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอดีตซีอีโอ "อ้าวนึกว่าใคร..." คินน์พูดพรางล้วงมือหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้รอยต่อ ลวดลายโลหะสะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างใจเย็น "ท่านรองประเสริฐผู้สูงส่ง... ข้อมูลมูลค่าร้อยล้านของท่านน่ะ ให้เด็กอมมืออย่างผมช่วยดูแลไหมล่ะครับ?" ประเสริฐชะงักกึก เพ่งมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ด้วยความงุนงง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อจำใบหน้านั้นได้ "คะ... คินน์!? แกมาทำอะไรที่นี่! หรือว่าตกอับจนต้องมาเป็นลูกจ้างร้านซ่อมคอมฯ กระจอกๆ นี้แล้ววะ ฮ่าๆๆๆ!" คินน์ไม่ได้โกรธ เขายังคงยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น นิ้วเรียวคีบบัตรสีดำสนิทขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *แกร็ก!* "พอดีว่าร้านกระจอกๆ นี้... ผมเพิ่งจะซื้อกิจการต่อมาเมื่อห้านาทีที่แล้วนี่เองครับ..." คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ประเสริฐทีละก้าว สายตาคมกราบกดดันจนอีกฝ่ายผถอยหลังกรูด "และตอนนี้... ผมคือเจ้านายใหญ่ที่สุดที่จะเป็นคน **'ปฏิเสธ'** การรับซ่อมงานของบริษัทคุณด้วยตัวเอง!" ประเสริฐหน้าซีดเผือด สติหลุดลอยเมื่อเห็นบัตรเครดิตระดับ VVIP ที่มีออกเพียงสิบบัตรทั่วโลกวางอยู่ตรงหน้า! -(โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ)- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในความสะใจระดับพรีเมียมตอนหน้าครับ!