ทางแยกของความรัก

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้ รินรดาจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับคุณตลอดกาล” เสียงของอัครเดชแหบพร่าแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงัน ศิลายืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก กล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างกายตึงเครียดจนปวดร้าว ความกดดันในห้องทำงานหรูหราที่รายล้อมด้วยชั้นหนังสือโบราณนั้นหนักอึ้งเสียจนอากาศดูจะเบาบางลง ศิลาค่อยๆ ลดมือที่กำลังกำแน่นลงข้างกาย สายตาของเขาจับจ้องไปยังรีโมทสีดำในมือของชายชรา “คุณจะทำอะไร” ศิลาถาม เสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันคือความเรียบที่ซ่อนพายุคลั่งเอาไว้ภายใน อัครเดชหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาหมุนเก้าอี้หนังกลับมาเผชิญหน้ากับศิลา ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานคู่นั้นไม่มีแววปรานี “ผมไม่ได้จะทำอะไรที่รุนแรงหรอกศิลา แค่ความจริง... บางอย่างที่พ่อของคุณเคยพยายามฝังมันลงหลุม แต่มันกลับงอกเงยขึ้นมาเป็นความรักที่งดงามระหว่างคุณกับเด็กคนนั้น น่าสงสารที่รากของมันหยั่งลึกลงในกองเลือดที่ตระกูลคุณก่อไว้” ศิลาขยับตัวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทว่าเสียงโทรศัพท์ของเขาที่สั่นรัวในกระเป๋ากางเกงกลับหยุดฝีเท้าเขาไว้ เขาหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอ ปรากฏชื่อ ‘รินรดา’ มือของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับ “ศิลา... คุณอยู่ที่ไหน” เสียงของรินรดาปลายสายสั่นเครือ มันไม่ใช่ความกลัวที่เกิดจากอันตราย แต่มันคือความแตกสลายที่ส่งผ่านคลื่นสัญญาณมา “หนูอยู่ที่ประตูทางออก... มีคนเอาเอกสารชุดหนึ่งมาให้หนูดู พวกเขาบอกว่า... เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น พ่อของคุณไม่ได้เป็นเหยื่อ” หัวใจของศิลาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “ริน... ฟังผมก่อน อย่าเพิ่งเชื่ออะไรที่พวกเขาพยายามยัดเยียดให้คุณ” “แล้วความจริงคืออะไรคะ?” รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอแผ่วลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ “ศิลา... เรายังเป็นเราอยู่ใช่ไหม หรือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา... คุณแค่ใช้หนูเป็นทางผ่านไปสู่การแก้แค้น” ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา ศิลาเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วอก เขาไม่อาจตอบคำถามนั้นได้ทันที ไม่ใช่เพราะเขาโกหก แต่เพราะความรู้สึกของเขามันพัวพันอยู่กับบาดแผลในอดีตจนเขาเองก็ยังสับสนว่าความรักครั้งนี้คือความตั้งใจจริง หรือเป็นเพียงเครื่องมือที่เขากลัวจะยอมรับ “ผมขอเวลา... แค่ไม่กี่วัน ริน” “หนูไม่มีเวลาให้คุณแล้วค่ะ เพราะคนพวกนี้บอกว่า... พ่อของศิลาคือคนที่สั่งการทำลายครอบครัวของหนู” สายตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณที่ฟังดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยว ศิลาลดโทรศัพท์ลงอย่างเชื่องช้า ความหวังที่เคยเป็นแสงสว่างเดียวในใจเขากำลังหม่นแสงลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ อัครเดชลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินเข้ามาใกล้ศิลา กลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวชายชราทำให้ศิลาอยากจะซัดกำปั้นเข้าที่ใบหน้านั้นให้แหลกคามือ แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นคือการตัดสินใจที่โง่เขลาที่สุด “เห็นไหมศิลา” อัครเดชพูดพลางจัดปกเสื้อของตนเอง “เมื่อความลับถูกเปิดเผย รอยร้าวเล็กๆ ที่คุณเคยเพิกเฉยจะกลายเป็นเหวที่ไม่มีวันถมเต็ม ความรักของพวกคุณมันก็แค่เศษซากประวัติศาสตร์ที่พยายามจะกอดคอกันตาย” ศิลาเงยหน้าขึ้นมองอัครเดช ดวงตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความเย็นชาที่น่าขนลุก “คุณคิดว่าคุณชนะแล้วหรืออัครเดช คุณทำให้เราห่างกันได้ แต่คุณไม่มีวันเปลี่ยนความจริงที่ว่า ตระกูลของคุณต่างหากที่เป็นคนจุดไฟเผาบ้านตัวเอง แล้วโยนความผิดให้คนอื่น” “ปากดีนักนะ” อัครเดชยิ้มเหี้ยม ศิลาหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่หันกลับไปมอง เขารู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจ รินรดาคือคนเดียวที่เข้าใจความเจ็บปวดของเขา แต่ตอนนี้ความเจ็บปวดนั้นกลับกลายเป็นกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเขากับเธอ เขาก้าวออกมาสู่ลานจอดรถด้านนอก ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ ผสมกับไอเย็นของค่ำคืน รินรดาไม่อยู่ที่นั่นแล้ว มีเพียงรอยยางรถยนต์ที่ทิ้งไว้บนพื้นคอนกรีต เขาเดินไปที่รถของตนเอง ทว่าก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถ สายตาก็เหลือบไปเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งวางอยู่บนฝากระโปรงรถของเขา ศิลาหยิบมันขึ้นมาเปิดดู มือของเขาสั่นสะท้านเมื่อเห็นเนื้อหาภายใน มันไม่ใช่เอกสารที่กล่าวโทษพ่อของเขา แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพของรินรดาที่กำลังยืนอยู่กับชายปริศนาคนหนึ่งในสถานที่ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือสุสานของตระกูลศิลา และชายคนนั้น... กำลังถือมีดสั้นที่สลักตราประจำตระกูลของเขาเอง ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มตกหนักขึ้น ศิลาทรุดตัวลงพิงรถอย่างหมดแรง เมื่อเงาของใครบางคนทอดทับลงมาตรงหน้าเขา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยที่สุด... ใบหน้าที่ไม่ควรจะมาปรากฏอยู่ที่นี่ในเวลานี้ “คุณไม่ได้ดูแค่ภาพถ่ายใช่ไหมศิลา” ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณน่าจะดูสิ่งที่อยู่ใต้รูปใบนั้นด้วย... เพราะสิ่งที่รินรดากำลังถืออยู่ มันไม่ใช่มีด แต่มันคือคำพิพากษาของตระกูลคุณ” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงบทนี้กับจอมยุทธ์เสื้อแพรนะครับ