ความเข้าใจผิด

“คุณเคยรักใครบ้างไหมศิลา... หรือในหัวใจของคุณมีเพียงแค่กองเพลิงจากอดีตที่คอยเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า?” รินรดาวางเอกสารที่สั่นไหวในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา แรงกระแทกของมันเบาหวิว แต่กลับดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด สายตาของหญิงสาวที่เคยเปี่ยมด้วยความสดใส บัดนี้เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยและเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ศิลาที่กำลังจรดปากกาตรวจสอบข้อมูลในจอคอมพิวเตอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นอายของความกดดันอบอวลไปทั่วห้อง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะค่อยๆ ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ “คุณพูดเรื่องอะไร รินรดา?” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มือที่กำขอบโต๊ะแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนนั้นฟ้องความผิดปกติภายใน “เอกสารชุดนี้...” รินรดาชี้ไปที่แฟ้มที่เธอเพิ่งวางลง “มันคือหลักฐานการโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนสุดท้ายของครอบครัวฉัน และชื่อผู้รับผลประโยชน์ในสัญญาฉบับนี้... คือคุณ” ศิลาไม่ได้ตอบทันที เขาสบตากับเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่รินรดาจะอ่านออก มันมีทั้งความเจ็บปวด ความโหยหา และความแข็งกร้าวที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคนเย็นชา “คุณคิดว่าผมทำเพื่อผลประโยชน์งั้นหรือ?” ศิลาถามกลับ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย “แล้วจะให้ฉันคิดเป็นอื่นได้อย่างไร?” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่เธอใช้ประจำบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงใจ “ตลอดเวลาที่คุณเข้าหาฉัน ให้ฉันช่วยไขรหัสลับของตระกูลอัครเดช พาฉันไปเสี่ยงตายในที่ต่างๆ... แท้จริงแล้วมันคือแผนการที่คุณวางไว้เพื่อฮุบสมบัติของฉันใช่ไหม? คุณทำเหมือนต้องการปกป้อง แต่สุดท้าย คุณก็เป็นแค่คนอีกคนหนึ่งที่มองเห็นฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานแห่งความแค้นของคุณ” ศิลานิ่งงันไป คำพูดของเธอเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนบาดแผลเก่าที่เขายังไม่เคยลืม เขาอยากจะอธิบายว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการจัดฉากเพื่อปกป้องเธอจากการถูกอัครเดชตามล่า แต่การเปิดเผยความจริงในตอนนี้อาจหมายถึงชีวิตของรินรดาที่ต้องตกอยู่ในอันตรายมากยิ่งขึ้น “ถ้าคุณคิดแบบนั้น... มันก็คงเปลี่ยนอะไรไม่ได้” ศิลาตอบกลับด้วยท่าทีที่ดูเหมือนยอมรับความผิด เขาจงใจใช้คำพูดที่บาดลึกหัวใจตัวเอง “โลกใบนี้ไม่มีใครทำอะไรโดยไม่หวังผลหรอกรินรดา ถ้าคุณมองว่ามันคือการทรยศ ผมก็ไม่มีข้อโต้แย้ง” รินรดาสะอึก ดวงตาของเธอวูบไหว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้นออกมา เธอไม่คาดคิดว่าคำสารภาพที่ต้องการให้เขาปฏิเสธ จะกลายเป็นการตอกย้ำความเจ็บปวดให้ลึกกว่าเดิม “ขอบคุณที่ทำให้ฉันตาสว่าง” รินรดากล่าวเสียงสั่น เธอหันหลังกลับเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ในวินาทีที่มือของเธอสัมผัสลูกบิดประตู เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของศิลาก็เอ่ยขึ้น “ออกไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่ากลับมาอีก... เพราะถ้าคุณยังอยู่ใกล้ผม อัครเดชจะไม่มีวันปล่อยคุณไป” รินรดาหยุดชะงัก เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่แผ่นหลังที่สั่นเทาของเธอคือคำตอบของความเสียใจที่ยากจะบรรยาย เธอเปิดประตูและก้าวออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีกเลย ศิลาทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ทันทีที่ประตูปิดลง เขาหยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชักลับ มันไม่ใช่หลักฐานการโอนสมบัติอย่างที่รินรดาเข้าใจ แต่เป็นเอกสารสละสิทธิ์การเป็นเจ้าของทุกอย่างที่เขาได้รับจากตระกูลอัครเดช เพื่อส่งมอบคืนให้เธอในฐานะผู้สืบทอดที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อที่เธอจะได้มีอำนาจพอที่จะต่อรองกับอัครเดชและรักษาชีวิตตัวเองไว้ได้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทอดถอนใจ ความเงียบในห้องก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงปรบมือเนิบนาบจากมุมมืดของห้อง “ช่างเป็นฉากรักที่น่าประทับใจเสียจริงนะศิลา” เสียงแหบพร่าที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่ก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของอัครเดชที่ถือปืนกระบอกเล็กจ่อมาที่หน้าอกของเขา “แต่น่าเสียดาย... ที่ความเข้าใจผิดของแม่หนูน้อยคนนั้น กำลังจะกลายเป็นโศกนาฏกรรมที่ปิดฉากชีวิตของเธอในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า” ศิลาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเขาสั่งให้เขากระโจนเข้าหาอัครเดช แต่ชายชรากลับหยิบรีโมทตัวหนึ่งขึ้นมาพร้อมกดปุ่ม “คุณคงลืมไปว่า... รินรดาไม่ได้เดินออกไปคนเดียว แต่คนของผมรอต้อนรับเธออยู่ที่ประตูทางออกพร้อมกับความจริงที่ผมเตรียมไว้ให้เธอได้รับรู้ด้วยตัวเอง” ขอให้ทุกท่านได้โปรดติดตามว่าศิลาจะคว้าชีวิตของรินรดาเอาไว้ได้ทันหรือไม่ในตอนถัดไปครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร