บันทึกของแม่

“ถ้าคุณจะเปิดมันด้วยมือที่สั่นขนาดนั้น ผมว่าเราควรหยุดพักก่อนดีกว่าครับ” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่าในความเงียบงันของห้องลับใต้ดิน เสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่กลับดังก้องจนแทบจะกลบเสียงลมหายใจ รินรดาชะงักมือที่กำลังแตะลงบนสันปกหนังเก่าคร่ำคร่าของสมุดบันทึกเล่มที่แปด—สมุดบันทึกที่แม่ของศิลาทิ้งไว้ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วง “ฉันแค่อยากรู้... ศิลา” รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความหวาดหวั่น “ว่าสิ่งที่พ่อคุณทำลงไป มันคุ้มค่ากับเลือดที่ต้องเสียไปขนาดไหน” ศิลาไม่ตอบ เขาเพียงแต่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าข้างโต๊ะทำงาน แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวในห้องส่องให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ บนหลังมือของเขา รอยแผลที่ย้ำเตือนถึงค่ำคืนที่บ้านของเขาถูกเพลิงผลาญ เขาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้หญิงสาวเปิดมัน กระดาษสีเหลืองกรอบส่งกลิ่นอับของกาลเวลา รินรดาเริ่มกวาดสายตาอ่านตัวหนังสือลายมืออ่อนช้อยที่เปลี่ยนเป็นสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดในหน้าท้ายๆ ความเงียบในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนศิลาต้องเลิกคิ้วมองเมื่อเห็นรินรดาเบิกตากว้าง มือที่จับหน้ากระดาษเริ่มกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ไม่จริง...” เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณ “ศิลา... นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์ของตระกูล แต่มันคือสัญญาเลือด” ศิลายืดตัวตรง ความฉลาดเป็นกรดที่ซ่อนอยู่ในแววตาเริ่มทำงาน เขาลุกขึ้นยืนก้าวยาวไปข้างหลังเธอแล้วก้มลงอ่านสิ่งที่ถูกจารึกไว้ *‘วันที่ 14 ตุลาคม... อัครเดชไม่ได้มาหาเราในฐานะเพื่อนร่วมธุรกิจ แต่เขามาในฐานะเพชฌฆาต รัฐบาลต้องการที่ดินแปลงนั้นเพื่อโครงการปิดลับ—โครงการที่ไม่ได้มีไว้เพื่อการพัฒนา แต่เพื่อการกวาดล้างร่องรอยประวัติศาสตร์ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาเอง’* บรรทัดต่อมาทำให้ศิลาถึงกับหยุดหายใจ มันมีลายเซ็นประทับตราครั่งสีแดงสด—ตราสัญลักษณ์ที่เขาคุ้นตาที่สุดในเวลานี้ “เขาเป็นแค่เบี้ยตัวหนึ่ง” ศิลาแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา “รัฐบาลไม่ได้สั่งให้เขาทำ แต่มอบสิทธิ์ขาดในการทำลายล้างแลกกับการได้ครองอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือเขตเศรษฐกิจพิเศษ... แม่ของผมไม่ได้ตายเพราะขัดขวางธุรกิจ แต่ตายเพราะเห็นความจริงที่ว่า อัครเดชคือคนที่ถือครอง ‘กุญแจ’ ดอกนั้น” รินรดาหันมามองเขา น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงบนบันทึก “ศิลา... ในนี้บอกว่า อัครเดชไม่ได้อยู่คนเดียว เขามี ‘หุ้นส่วน’ ที่แม้แต่นายกรัฐมนตรียังต้องก้มหัวให้... มันระบุชื่อไว้ด้วย!” ศิลากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าสมุดเล่มนั้น แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงประตูกลเหล็กที่ทางเข้าถูกกระแทกจนเปิดออก ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามาโดยไม่ส่งเสียง รินรดาผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ทว่าศิลากลับยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับมานานปี “มาได้ถูกจังหวะเสียจริงนะ” ศิลาเอ่ย น้ำเสียงเข้มขรึมและทรงพลัง “อัครเดชคงกลัวว่าบันทึกเล่มนี้จะทำให้เขานอนไม่หลับ ถึงได้ส่งสุนัขรับใช้มาปิดปากถึงที่นี่” หัวหน้าชายชุดดำไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับปืนในมือให้เข้าที่ พร้อมกับเอ่ยคำสั่งสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้านายบอกว่า ถ้าไม่ได้ตัวบันทึกคืน... ก็ให้เอา ‘หัว’ ของคนทั้งคู่กลับไปแทน” ศิลาหันไปสบตารินรดาในเสี้ยววินาที สัญญาณแห่งการตัดสินใจถูกส่งผ่านความเงียบ เขาตัดสินใจผลักรินรดาไปข้างหลังพร้อมกับคว้าเชิงเทียนหนักๆ บนโต๊ะฟาดเข้าที่แผ่นหลังของคนแรกที่พุ่งเข้ามา ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะได้เปรียบนั้นเอง เสียงกริ๊กของเซฟตี้ปืนที่ขึ้นลำจากมุมมืดข้างประตูห้องก็ดังขึ้น “ไม่ต้องรีบครับศิลา” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากเงามืด “ผมบอกแล้วไงว่าสิ่งที่อยู่ในบันทึกนั้นน่ะ... มันควรจะเป็นความลับตลอดกาล” ร่างของอัครเดชก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาและรินรดาต้องชะงักค้างไม่ใช่ปืนในมือเขา หากแต่เป็นสิ่งที่อัครเดชถืออยู่ในมืออีกข้าง... มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกล้างออกมาสดๆ ร้อนๆ ในรูปนั้นคือศิลาและรินรดาที่กำลังยืนอยู่ในบ้านหลังนี้เมื่อสิบนาทีก่อน... รวมถึงร่างของคนสำคัญที่สุดในชีวิตของรินรดาที่ถูกมัดไว้บนเก้าอี้ในห้องถัดไป! ศิลาตัวแข็งทื่อ เขาเข้าใจแล้วว่าบันทึกนี้เป็นเพียงเหยื่อล่อให้เขาเดินเข้ามาติดกับในกับดักที่วางไว้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่วันแรก... และตอนนี้ เกมการไล่ล่าที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวและร่วมลุ้นระทึกไปกับศิลาและรินรดาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร