กับดักในคฤหาสน์หรู

กลิ่นจางๆ ของการบูรและกระดาษเก่าอายุหลายสิบปีลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของอัครเดช—ชายผู้ซึ่งเบื้องหน้าคือเสาหลักแห่งวงการธุรกิจผู้ใจบุญ แต่เบื้องหลังกลับซ่อนมือที่เปื้อนเลือดไว้ภายใต้สูทตัดเย็บชั้นดี ศิลากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดในขมับ นิ้วเรียวยาวของเขาชะงักค้างอยู่เหนือลิ้นชักลับที่เพิ่งงัดออกได้ครึ่งทาง แสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอกลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมู ทอดเงายาวทับร่างของเขาให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิดในห้องนั้น รอยต่อของแผ่นไม้สักทองส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเบาหวิว ราวกับเสียงหัวเราะเยาะจากอดีตที่ศิลาพยายามหนีมาตลอดสิบปี เอกสารแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ก้นลิ้นชักปรากฏตัวต่อสายตา—รายชื่อบัญชีลับที่เชื่อมโยงระหว่างตระกูลอัครเดชกับโศกนาฏกรรมเพลิงไหม้ที่คร่าชีวิตบิดามารดาของเขา *กึก!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก หยุดชะงักลงตรงหน้าประตูบานใหญ่ หัวใจของศิลาตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในโสตประสาท เขาไม่ได้มีเวลาลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที ร่างสูงโปรดปรานดีดตัวหลบเข้าหลังตู้หนังสือไม้แกะสลักขนาดมหึมา ลมหายใจถูกผ่อนออกทางจมูกอย่างแผ่วเบาและยาวนานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เสียงใดเล็ดลอดออกไปทำลายความเงียบงัน *แอ๊ด...* บานประตูไม้เนื้อแข็งถูกผลักเปิดออกช้าๆ แสงไฟสว่างจ้าจากโถงทางเดินสาดเข้ามาภายในห้อง ทอดผ่านร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมเย็นของน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์—อัครเดช ชายวัยกลางคนไม่ได้เปิดไฟ เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานด้วยฝีเท้าที่มั่นคงแต่แฝงไว้ด้วยความระแวง ราวกับสัญชาตญาณนักล่าบอกเขาว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในอาณาเขต ศิลา, ในเงื้อมเงาของตู้หนังสือ, สายตาคมกริบมองลอดช่องว่างระหว่างซี่ไม้ สังเกตเห็นอัครเดชหยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงาน ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นิ้วมือเรียวหนาจะสัมผัสลงบนผิวโต๊ะ "แปลกจริง..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำออกมาจากลำคอของอัครเดช "กลิ่นการบูร... และสัมผัสที่เหมือนมีคนเพิ่งแตะต้องมัน" อัครเดชไม่ได้เปิดลิ้นชักทันที แต่เขาค่อยๆ หมุนตัวกลับมามองรอบห้องด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน ราวกับเตรียมพร้อมที่จะชักอาวุธออกมาได้ตลอดเวลา ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนศิลาต้องเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัดในร่างกายเพื่อไม่ให้ขยับเขยื้อน ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของศิลาก็สั่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! แม้จะตั้งระบบปิดเสียงไว้ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องกังวานในความรู้สึกของศิลา ราวกับเสียงระฆังเตือนภัยความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา อัครเดชชะงักกุน ดวงตาคมกริบหันขวับมายังทิศทางที่ซ่อนตัวของศิลาทันที รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ตู้หนังสือทีละก้าว... ทีละก้าว... พร้อมกับเสียงรองเท้าหนังที่บดขยี้ความหวังทั้งหมดของศิลาให้แหลกสลายคามือ "หนูตัวเล็กๆ..." อัครเดชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงจิตสังหาร "คิดว่าจะเล่นซ่อนหากับเจ้าของบ้านคันฉ่องนี้ได้นานแค่ไหนกัน?" ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย นิ้วมือขวาเอื้อมไปกุมด้ามมีดพกในกระเป๋าเสื้อแน่น ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวเตรียมแลกด้วยชีวิต หากแต่ในเสี้ยววินาทีที่อัครเดชกำลังจะเอื้อมมือมาเปิดตู้หนังสือออก เสียงโทรศัพท์บ้านบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบขัดจังหวะวิกฤตพอดิบพอดี อัครเดชขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด เขายอมละสายตาจากตู้หนังสือชั่วขณะเพื่อเดินไปรับสาย "ว่าไง...?" เสียงของเขาเข้มจัด ศิลารู้ดีว่านี่คือโอกาสสุดท้ายในชีวิต เขาอาศัยจังหวะที่อัครเดชหันหลังให้ พุ่งตัวออกจากที่ซ่อนพุ่งทะยานไปยังหน้าต่างบานเกล็ดด้านหลังห้องอย่างรวดเร็วดุจเงาพราย แต่ทว่า... เมื่อมือของศิลาเอื้อมไปแตะกลอนหน้าต่าง แสงไฟสปอตไลท์ด้านนอกก็สว่างจ้าขึ้นพรืดจนแสบตา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืดริมระเบียงด้านนอก "เก่งมาก... ศิลา ไม่นึกเลยว่าลูกชายของไอ้คนทรยศ จะกล้าเดินเข้ามาติดกับด้วยตัวเองแบบนี้" ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาจันทร์ ใบหน้าของเธอยกยิ้มเยาะเย้ยที่ศิลาไม่มีวันลืม... รินรดา ยืนมองเขาอยู่ตรงนั้น พร้อมกับปากกระบอกปืนเก็บเสียงที่เล็งตรงมากลางหน้าอกของเขาอย่างแม่นยำ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้ศิลาผ่านช่วงเวลาอันตรายนี้ไปด้วยกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า! — จอมยุทธ์เสื้อแพร