ความลับใต้ฐานราก

“อย่าขยับ... ศิลา” เสียงของรินรดาราบเรียบ แฝงด้วยกระแสเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูกสันหลัง ปากกระบอกปืนสีดำด้านในมือเรียวงามของเธอนิ่งสนิท ราวกับมันเป็นอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกายที่ถูกฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ศิลาไม่ขยับกายแม้แต่นิ้วเดียว นัยน์ตาสีเข้มของเขาจับจ้องใบหน้าที่เขาเคยคิดว่าคือ ‘แสงสว่าง’ เพียงหนึ่งเดียวในโลกที่มืดมิดของเขา ทว่าบัดนี้ แสงนั้นกลับกำลังจะแผดเผาเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน “เธอกำลังเล่นบทนางร้ายอยู่สินะ” ศิลาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่างความแค้นและความผิดหวัง “หรือนี่คือตัวตนที่แท้จริงที่เธอซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มสดใสนั่น?” รินรดาไม่ตอบ เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมด้วยความเห็นอกเห็นใจบัดนี้ว่างเปล่าและลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึง “ความจริงเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจเสมอศิลา นายไม่จำเป็นต้องรู้มันทั้งหมดหรอก แค่ตายไปพร้อมกับความไม่รู้นั่นแหละ คือความเมตตาที่สุดที่ฉันจะมอบให้ได้” “ความเมตตา?” ศิลาทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ “ในโลกของอัครเดช มีที่ว่างให้คำคำนี้ด้วยหรือ?” ฉับพลันนั้นเอง ศิลาตัดสินใจเสี่ยง! เขาพุ่งตัวต่ำเข้าหาเสาหินอ่อนต้นใหญ่ในห้องสมุดลับใต้คฤหาสน์ เสียงปืนเก็บเสียงดัง *ฟึ่บ... ฟึ่บ...* สองนัดซ้อน กระสุนเฉียดหัวไหล่เขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตรจนเสื้อเชิ้ตขาดวิ่น กลิ่นดินปืนอบอวลไปทั่วบริเวณ ศิลาหายใจหอบแรง เขาไม่ได้ต้องการหนี แต่เขาต้องการเวลา—เวลาในการเปิดกล่องเหล็กนิรภัยที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดสีน้ำมันเก่าคร่ำคร่า ซึ่งเป็นเป้าหมายเดียวที่เขาเสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาถึงที่นี่ *คลิก* เสียงกลไกปลดล็อกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ศิลาคว้าแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มออกมา มือเขาสั่นเทาเล็กน้อยขณะเปิดดูหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตราประทับลับของ ‘อัครเดช กรุ๊ป’ และลายเซ็นของผู้การทรงอิทธิพลคนนั้น นี่ไม่ใช่แค่เอกสารฉ้อโกงทั่วไป แต่มันคือเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงถึงคดีฆาตกรรมครอบครัวของเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน ทั้งชื่อบริษัทบังหน้า การฟอกเงินผ่านองค์กรการกุศล และรายชื่อตำรวจนอกแถวที่รับเงินสินบนก้อนโต “เจอแล้ว...” ศิลาพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นหลักฐานที่มัดตัวศัตรูหมายเลขหนึ่งได้อยู่หมัด “วางมันลงซะ” รินรดาปรากฏตัวขึ้นที่มุมเสา ปืนในมือยังคงเล็งมาที่เดิม แต่คราวนี้... มือของเธอกลับสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด ศิลาชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีสังหารเหมือนเมื่อครู่ นัยน์ตาของเธอมีน้ำใสๆ คลอหน่วย ความสับสนฉายชัดบนใบหน้า “ริน... ถ้าเธอเหนี่ยวไกตอนนี้ เธอก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของนรกที่เขาสร้างขึ้นตลอดกาล เธออยากเป็นแค่เครื่องมือในมือฆาตกรไปจนตายจริงๆ หรือ?” “นายไม่เข้าใจอะไรเลย!” รินรดาตะโกนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ “ถ้าฉันไม่ทำ... คนที่ต้องตายไม่ใช่แค่นาย แต่คือคนทั้งตระกูลของฉันที่เขาจับเป็นตัวประกันไว้ในกรงขังที่มองไม่เห็น!” จังหวะที่ศิลากำลังจะก้าวเข้าไปหาเธอเพื่อเกลี้ยกล่อม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังสะท้อนเข้ามาจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงกระชากประตูเหล็กดัดที่ปิดตายให้เปิดออก! ศิลาหันขวับไปมอง แสงไฟฉายจากอาวุธสงครามสาดส่องเข้ามาวูบวาบ ร่างกำยำของชายชุดดำห้าคนพุ่งเข้ามาล้อมกรอบเขาไว้ ทว่าคนที่เป็นผู้นำขบวนกลับเดินเนิบนาบเข้ามาด้วยท่าทีผ่อนคลาย ชายวัยกลางคนที่ดูใจดีและอบอุ่น ผู้เป็นดั่งเทพเจ้าในสายตาประชาชน... อัครเดช “โอ้... ศิลา” อัครเดชกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับกำลังคุยกับลูกหลานที่ทำความผิด “ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือว่า อย่าพยายามขุดคุ้ยสิ่งที่ควรฝังลึกเอาไว้ใต้ฐานรากของอำนาจ” อัครเดชเดินเข้ามาจนถึงตัวศิลา เขาหยิบเอกสารในมือศิลาไปอย่างง่ายดายก่อนจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก “การค้นพบความจริง... บางครั้งมันก็มาพร้อมกับราคาที่คนเราไม่อาจจ่ายไหว” ศิลาพยายามจะขัดขืน แต่แรงกดจากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับทำให้เขาต้องยอมจำนน แต่ก่อนที่อัครเดชจะทันได้ออกคำสั่งจบชีวิตเขา รินรดากลับก้าวออกมาขวางหน้าศิลาไว้ พลางหันกระบอกปืนไปที่อัครเดชอย่างกะทันหัน! “ปล่อยเขาไป” รินรดาเอ่ยด้วยเสียงที่แข็งกร้าว “ไม่อย่างนั้นฉันจะทำลายสิ่งที่ท่านรักที่สุดไปพร้อมกับตัวฉันเอง” อัครเดชเลิกคิ้วมองเธอด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเมตตาเป็นความอำมหิตในชั่วพริบตา เขาหันไปมองรินรดาแล้วยิ้มที่มุมปาก... เป็นยิ้มที่ทำให้ศิลาถึงกับเย็นวาบไปทั้งหัวใจ “รักที่สุดงั้นรึ?” อัครเดชหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดรีโมทคอนโทรลในกระเป๋าเสื้อ “รินรดา... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าคนตระกูลเจ้า ไม่เคยมีความหมายอะไรกับข้า นอกจากหมากที่รอวันทิ้ง?” สิ้นเสียงของเขา เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางของห้องพักที่ตระกูลของรินรดาถูกคุมขังอยู่! แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานห้องสมุดถล่มลงมา ศิลาคว้าตัวรินรดาไว้ทันก่อนที่ซากอิฐจะหล่นทับ แต่เมื่อฝุ่นควันจางลง เขากลับพบว่าที่ปลายกระบอกปืนของรินรดาไม่ได้มีเพียงแค่กระสุน... แต่มันกำลังถูกปลดล็อกโดยบางอย่างที่ติดอยู่กับตัวเธอเอง ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ที่ข้อมือของรินรดา... มันไม่ใช่แค่เครื่องมือสื่อสาร แต่มันคือระเบิดเวลาที่กำลังนับถอยหลังในเสี้ยววินาทีสุดท้าย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร