รอยร้าวของความไว้วางใจ

"ถอยไป!" เสียงตวาดของศิลากึกก้องไปทั่วห้องใต้ดินที่อับชื้น เขาพุ่งตัวเข้าประชิดร่างบางในจังหวะที่ไฟสีแดงบนข้อมือของรินรดากำลังกะพริบถี่ราวกับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น ก่อนจะกระชากร่างนั้นให้หมุนคว้างหลบไปด้านหลังถังเหล็กหนาหนักที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง *เปรี้ยง!* ไม่ใช่เสียงระเบิดกัมปนาท แต่เป็นเสียงกลไกภายในที่ทำงานผิดพลาด มันคือเสียงแผ่วเบาของกระแสไฟฟ้าที่ช็อตเข้ากับแผงวงจรจนเกิดประกายไฟแลบออกมา รินรดาหอบหายใจถี่ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกมองดูเครื่องมือที่เธอเชื่อว่าเป็นเพียง 'อุปกรณ์นำทาง' บัดนี้มันกลับกลายเป็นพันธนาการที่ดูเหมือนจะพรากชีวิตเธอได้ในพริบตา "คุณ... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม" รินรดาเค้นเสียงถาม ทั้งที่ใบหน้ายังคงซีดเผือด เธอมองศิลาที่กำลังสาละวนกับการใช้มีดพกขนาดเล็กแกะฝาครอบโลหะบนข้อมือเธอออกด้วยความชำนาญ มือของเขาไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แต่นัยน์ตาที่เคยเย็นชากลับฉายแวววูบไหวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ศิลาไม่ตอบ เขากัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายตามไรผม "ถ้าผมรู้ ผมคงไม่ปล่อยให้คุณเอาชีวิตมาเสี่ยงแบบนี้ ริน... อยู่นิ่งๆ ถ้าสายสีน้ำเงินนั่นขาด เราจะจบสิ้นกันทั้งคู่" รินรดามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังพยายามรักษาชีวิตของเธอ ความเงียบงันในห้องใต้ดินกดดันจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน เธอเริ่มสงสัย—ความสงสัยที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจเหมือนสนิมที่เกาะกินเหล็กกล้า ศิลาที่เธอรู้จักเป็นเพียงชายหนุ่มเงียบขรึมผู้มีปมหลัง แต่สิ่งที่เขาแสดงออกมาในยามคับขันนี้... มันเกินกว่าคนทั่วไปจะทำได้ ท่าทางการปลดชนวนระเบิดที่ดูคล่องแคล่วราวกับถูกฝึกมาอย่างโชกโชน มันคือเงาของใครกันแน่? "เสร็จแล้ว" ศิลาถอนหายใจยาว ก่อนจะโยนแผงวงจรที่ถอดออกมาลงพื้นด้วยความรังเกียจ เขาหันกลับมาหาเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนกลับไปเป็นความว่างเปล่าราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย รินรดาขยับตัวลุกขึ้นยืน มือลูบรอยแดงที่ข้อมือ "คุณไม่คิดจะอธิบายหน่อยหรือครับ ศิลา? ตั้งแต่เริ่มเรื่องจนถึงตอนนี้ คุณรู้อะไรมากกว่าที่บอกฉันเสมอ โดยเฉพาะเรื่องของอัครเดช" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง เขาหยิบเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาสวมทับ พลางหลบสายตาที่พยายามจะค้นหาความจริงของหญิงสาว "บางเรื่อง... ถ้าคุณไม่รู้ มันอาจจะปลอดภัยกับตัวคุณมากกว่า" "ความปลอดภัยของฉัน หรือความลับของคุณกันแน่ที่กลัวจะถูกเปิดเผย?" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ กดดันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ "เราเป็นคู่คิดกันไม่ใช่หรือ? หรือที่ผ่านมา... ฉันก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในแผนการแก้แค้นของคุณ" คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของศิลา เขาหันมามองเธอเต็มตา แววตาที่เคยห่างเหินกลับเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง "หมากเหรอ? ถ้าคุณเป็นหมาก ผมคงไม่สั่นประสาทจนเกือบเสียสติแบบนี้ตอนเห็นไอ้สิ่งนั้นที่ข้อมือคุณ" เขาก้าวเข้าประชิด จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว ศิลาเอื้อมมือไปคว้าไหล่เธอไว้แน่น บีบเบาๆ เหมือนจะสื่อสารอะไรบางอย่างที่คำพูดบอกไม่ได้ "อย่าไว้ใจใครในเมืองนี้ แม้กระทั่งตัวผม... รินรดา" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังสะท้อนเข้ามาในอุโมงค์ แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาเป็นลำ แสงนั้นไม่ได้มาจากฝ่ายของศิลา แต่มันมาจาก 'หน่วยล่า' ของอัครเดช "พบตัวแล้ว! จับเป็น!" เสียงตะโกนดังกังวานมาจากปลายอุโมงค์ ศิลาผลักรินรดาไปด้านหลังทันที มือขวาคว้าปืนพกที่เหน็บไว้ด้านหลังขึ้นมาเตรียมพร้อม ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับเสือที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่เหยื่อ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เหนี่ยวไก รินรดากลับสังเกตเห็นบางอย่าง... บนหน้าจอของเครื่องมือที่ศิลาเพิ่งถอดออกจากข้อมือเธอ มันไม่ได้ดับลงสนิท แต่มีตัวอักษรวิ่งผ่านจอในรูปแบบรหัสที่เธอคุ้นเคย มันคือรหัสลับของตระกูลที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับพ่อของเธอ รินรดาก้มลงมองแผงวงจรนั้นอีกครั้งด้วยความตะลึง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นรหัสลับที่สลักไว้ด้านหลังแผงวงจรนั้นเป็นชื่อที่เธอรู้จักดีที่สุด... ชื่อของพี่ชายที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน และใต้ชื่อนั้น คือลายเซ็นของ 'อัครเดช' เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของศิลาที่กำลังยิงตอบโต้กับศัตรูอย่างดุเดือด ความสับสนถาโถมเข้ามาในจิตใจเหมือนคลื่นพายุ ศิลาปกป้องเธอ... หรือเขากำลังรักษาสิ่งที่เป็นของอัครเดชกันแน่? ศิลาหันกลับมาพอดี ในมือเขาถือปืนที่ยังควันจางๆ เขาจ้องมองรินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ สายตาที่สื่อสารออกมาในวินาทีนั้น... มันไม่ใช่ความห่วงใย แต่มันคือความรู้สึกผิดอย่างมหาศาล "ริน... ออกไปจากที่นี่ซะ" ศิลาบอกด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "ก่อนที่ความจริงจะทำให้คุณเกลียดผมไปมากกว่านี้" เขาสะบัดหน้าไปทางช่องระบายอากาศที่เปิดออกเล็กน้อยเพื่อเป็นทางหนี แต่ในจังหวะนั้นเอง ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบก็ก้าวเข้ามาจากเงามืดด้านหลังศิลา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องไปทั่วห้อง "ซึ้งใจจริงๆ ที่เห็นคนทรยศพยายามปกป้องลูกสาวของเหยื่อที่ตัวเองเคยฆ่า" อัครเดชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก "ว่าอย่างไรล่ะ... ศิลา? จะบอกความจริงกับแม่หนูคนนี้เลยไหม ว่าคืนนั้นที่ตระกูลของเธอถูกเผา คนที่จุดไฟน่ะ คือใคร?" ศิลาแข็งค้างราวกับถูกสาป มือที่ถือปืนตกลงข้างตัว รินรดาเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความไว้วางใจที่เธอเคยมีให้ศิลากำลังแตกสลายกลายเป็นธุลีในเสี้ยววินาทีเดียว ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยกันนะครับ