ค่ำคืนแห่งการตัดสินใจ

"ความเงียบในห้องนี้มันกรีดลึกยิ่งกว่ากระสุนนัดนั้นอีกนะศิลา... นายบอกฉันมาสิ ว่าสิ่งที่เพิ่งพูดออกมามันคือเรื่องจริง หรือเป็นเพียงนิทานหลอกเด็กที่นายแต่งขึ้นเพื่อลากฉันลงไปในนรกกับนายด้วย" รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างจากศิลาเพียงไม่กี่ก้าว แววตาของเธอสั่นระริกเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ มือที่กุมกระเป๋าถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดนั้นบ่งบอกถึงความอดทนที่ใกล้จะถึงขีดจำกัด ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องที่มืดสลัว แสงไฟสลัวจากถนนด้านนอกสาดเข้ามาเพียงครึ่งเสี้ยวของใบหน้าคมสันที่ดูเหนื่อยล้าเกินกว่าชายวัยยี่สิบปลายๆ ควรจะเป็น เขาค่อยๆ วางปืนลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า เสียงโลหะกระทบพื้นไม้ดัง 'แกร๊ก' เบาๆ แต่มันกลับดังก้องในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ศิลาหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นที่รินรดาเคยเห็นเพียงความอบอุ่น บัดนี้มันเหลือเพียงความเวิ้งว้างดั่งมหาสมุทรในยามไร้ดาว "ผมไม่เคยโกหกเรื่องที่ตระกูลของผมถูกฆ่าล้างโคตร..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ทว่าหนักแน่น "แต่สิ่งที่ผมไม่ได้บอกคุณคือ... คนที่อยู่ในรถคันนั้นในคืนที่พ่อผมตาย ไม่ได้มีแค่คนขับรถของพ่อ" รินรดาขมวดคิ้วแน่น ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "หมายความว่ายังไง" "มีบันทึกฉบับหนึ่งที่อัครเดชต้องการ แต่มันไม่ใช่แค่งานประวัติศาสตร์อย่างที่คุณเข้าใจ ริน... มันคือบัญชีรายชื่อคนที่ขายชาติให้กับเครือข่ายของมัน พ่อผมเป็นคนถือมันไว้ และคนที่นั่งอยู่ในรถคันนั้นข้างๆ พ่อ คือคนที่อัครเดชส่งไปเพื่อเจรจา... แต่การเจรจาล้มเหลว เพราะคนๆ นั้นคือญาติสนิทของคนที่คุณรักที่สุดในตอนนี้" ศิลาเดินเข้าไปใกล้รินรดาอีกก้าว เขาหยุดห่างจากเธอเพียงระยะที่ลมหายใจเริ่มสัมผัสถึงกัน "ผมไม่ได้ต้องการลากคุณลงนรก แต่ผมต้องการคนช่วยกู้คืนสิ่งที่ควรเป็นของคุณ ไม่ใช่ของอัครเดช หากคุณยังต้องการให้ความจริงเรื่องครอบครัวผมได้รับการชำระแค้น คุณต้องเป็นคนหยิบยื่นกุญแจดอกนั้นให้ผม" รินรดาเม้มปากจนห้อเลือด ความสับสนพุ่งพล่านในอก "นายกำลังจะบอกว่า... ญาติของฉันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้? นายถึงได้เข้าหาฉันตั้งแต่วันแรก เพื่อใช้ฉันเป็นเหยื่อล่ออัครเดชอย่างนั้นหรือ?" ศิลานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธทันที ความเงียบที่ทอดยาวนั้นคือคำตอบที่บาดลึกที่สุด เขาเพียงแต่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สายตาที่เคยดูเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความเว้าวอนที่เขายากจะปิดบัง "ริน... ผมเข้าหาคุณเพราะความจำเป็น แต่หลังจากที่ได้รู้จักคุณ... ผมอยู่ต่อเพราะหัวใจของผมมันไม่ยอมไปไหน" เขาเอื้อมมือออกไปจะจับไหล่ของเธอ แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ เหมือนรู้ตัวว่าเขาไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว "สิ่งที่ผมบอกคุณคือความจริงครึ่งหนึ่งที่จำเป็นต่อการเอาชีวิตรอด แต่ถ้าคุณอยากรู้ว่าครึ่งหลังคืออะไร คุณต้องเลือกระหว่างการเดินออกไปจากห้องนี้พร้อมกับความเชื่อเดิมๆ หรือจะอยู่ต่อเพื่อเผชิญกับความจริงที่ว่า... ตระกูลของคุณอาจเป็นผู้บงการที่แท้จริงเบื้องหลังอัครเดช" รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้า ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลัง คำถามที่เธอพยายามหนีมาตลอดกลับพุ่งเข้าชนเธออย่างจังโดยไม่มีทางเลี่ยง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เสียงนั้นหยุดลงชั่วครู่ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเคาะประตูสามครั้งที่เป็นจังหวะแปลกประหลาด—จังหวะที่ศิลาคุ้นเคยดี มันคือรหัสลับที่เขาไม่ได้ยินมานานกว่าสิบปี ศิลาหน้าถอดสีทันที เขาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่แสดงความตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด "นั่นไม่ใช่ตำรวจ... และไม่ใช่คนของอัครเดช" "นายหมายความว่ายังไง?" รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นเครือ ศิลาไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปคว้าปืนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ถ้าคนที่อยู่หลังประตูนั้นคือน้องชายของฉันที่ทุกคนบอกว่าตายไปแล้วในกองเพลิง... คุณจะยังไว้ใจผมอยู่ไหม รินรดา?" ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเกรงใจ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาจนเกิดเป็นเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงบนพื้นห้อง ศิลาเล็งปืนไปที่เงาร่างนั้นทันที ทว่าเมื่อแสงไฟกระทบใบหน้าของผู้มาเยือน ร่างกายของศิลาก็ทรุดฮวบลงพร้อมกับเสียงปืนที่หลุดมือร่วงลงพื้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับศิลาและรินรดานะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพรจะรอท่านในตอนถัดไปครับ