ความพินาศของเบี้ยตัวแรก

“ปล่อยเธอซะ แล้วผมจะให้คุณได้เดินออกจากบ้านหลังนี้ด้วยลมหายใจของตัวเอง” เสียงของศิลาดังลอดไรฟัน มันเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลราวกับขุนเขาที่จวนเจียนจะถล่มลงมา มือขวาของเขากำด้ามมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รินรดานิ่งงัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ไม่ได้กรีดร้องออกมา เธอรู้ดีว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนี้ เสียงของเธออาจเป็นตัวแปรที่ทำให้อีกฝ่ายลั่นไกได้ทุกเมื่อ ชายฉกรรจ์ที่จ่อปืนขมับเธอหัวเราะร่า น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “อวดดีนักนะไอ้หนู มึงคิดว่าคนอย่าง ‘ชาติ’ มือขวาของท่านอัครเดชจะกลัวคำขู่จากเศษสวะอย่างมึงงั้นรึ?” ชาติขยับปืนกดลงไปที่ขมับของรินรดาแรงขึ้นจนเห็นผิวหนังบุ๋มลงไป มันแสยะยิ้ม มองศิลาด้วยแววตาสมเพช “วางอาวุธซะ หรือถ้าอยากเห็นเลือดของผู้หญิงคนนี้สาดกระจายเต็มระเบียง ก็เชิญลองดีดูสิ” ศิลาไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแต่นิ่งค้างอยู่ในท่าเตรียมพร้อม ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของชาติ เขามองเห็นความลังเลที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น แม้ชาติจะเป็นนักฆ่าระดับพระกาฬ แต่เขาก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่ยึดติดกับอำนาจของอัครเดช และนั่นคือจุดตายที่ศิลาเตรียมจะจู่โจม “คุณรู้ไหมว่าอัครเดชเลือกใช้เบี้ยอย่างไร?” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มลึกทว่าเย็นเยียบ “เขาเลือกคนที่พร้อมจะตายแทนเขา แต่ไม่เคยเลือกคนที่เขายอมตายแทน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม… วันนี้คุณถึงต้องเป็นคนจบชีวิตตัวเอง” ในเสี้ยววินาทีที่ชาติขมวดคิ้วด้วยความฉงน ศิลาไม่ได้พุ่งตัวเข้าไปตรงๆ แต่เขาหยิบเหรียญโลหะที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงดีดออกไปสุดแรง เหรียญกระทบกับโคมไฟเหล็กดัดเหนือหัวชาติจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จังหวะที่ความสนใจของชาติเบี่ยงเบนไปเพียงชั่วพริบตา ศิลาก็พุ่งตัวเข้าหาดุจเสือร้ายที่ตะปบเหยื่อ ปัง! เสียงปืนดังสนั่นก้องกังวาลไปทั่วบริเวณ แต่กระสุนกลับพลาดเป้าไปเพียงคืบ ศิลาใช้มีดสั้นปัดป้องวิถีกระสุนก่อนจะอาศัยแรงเหวี่ยงเหวี่ยงร่างชาติกระแทกกับราวระเบียงเหล็ก เสียงกระดูกกระทบเหล็กดัง ‘กร๊อบ’ ชัดเจน รินรดาอาศัยจังหวะชุลมุนถอยออกมาข้างหลัง ก่อนที่ศิลาจะตามซ้ำด้วยการเตะเข้าที่ข้อพับเข่าของชาติอย่างจังจนมันทรุดลง ชาติพยายามตะเกียกตะกายจะหยิบปืนที่หลุดมือ แต่ศิลาไวกว่า เขาคว้าคอเสื้อของมือขวาผู้น่าเกรงขามคนนั้นลากออกมากลางระเบียง แววตาของศิลาไม่ได้มีความโกรธแค้น มันมีเพียงความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “บอกมา… ใครเป็นคนสั่งเรื่องคืนนั้น ที่หมู่บ้านกลางหุบเขา” ศิลาถามพลางกดมีดลงบนลำคอของชาติจนเลือดซึมออกมาเป็นทาง ชาติไอโขลก พยายามเค้นเสียงหัวเราะแม้ลมหายใจจะรวยริน “มึงไม่มีทางได้รู้หรอก… อัครเดช… เขาไม่ได้แค่ฆ่ามึง แต่เขาจะทำให้มึงกลายเป็นคนบ้าที่ไร้แผ่นดินอยู่!” ศิลาไม่รอช้า เขาขยับข้อมือด้วยท่วงท่าที่ซับซ้อนและรวดเร็ว เสียงคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวดของชาติหายไปในลำคอ เมื่อศิลาใช้ส้นมือกระแทกที่จุดตายท้ายทอยอย่างแม่นยำ ร่างของมือขวาผู้ทรงอิทธิพลร่วงลงกองกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่ถูกตัดสายชัก ร่างกายสั่นกระตุกก่อนจะแน่นิ่งไปในที่สุด รินรดาที่ยืนตัวสั่นพิงผนังรีบวิ่งเข้ามาหาศิลา มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมมาแตะแขนเขา “ศิลา… เขา… เขาตายแล้วหรือ?” ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ เขาพยายามผ่อนลมหายใจเพื่อระงับแรงสั่นจากอะดรีนาลีนที่ยังพุ่งพล่าน “เขาแค่หมดสติ แต่สิ่งที่ตามมาหลังจากนี้ต่างหากที่น่ากลัวกว่าความตายของเขา รินรดา เราต้องไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” ขณะที่ทั้งสองกำลังจะหันหลังเดินไปที่บันไดหนีไฟ ศิลาก็ชะงักฝีเท้า เขาเห็นเงาดำตะคุ่มยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ยืนกอดอกมองพวกเขาด้วยสายตาสมเพช “ฝีมือไม่เลวนี่เจ้าหนู” ชายผู้นั้นกล่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการ “แต่เสียดายที่แกดันฆ่าเบี้ยที่ฉันเพิ่งส่งมาเพื่อทดสอบความสามารถของแก... ทั้งที่คนอย่างแก น่าจะเก็บไว้เล่นสนุกได้นานกว่านี้หน่อย” ศิลากระชับรินรดาไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ เพราะเขารู้ดีว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘เงา’ ที่แท้จริงของตระกูลอัครเดช และสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือนั้นไม่ใช่ปืน หากเป็นภาพถ่ายเก่าแก่ใบหนึ่งที่เป็นรอยร้าวในใจของศิลามาตลอดชีวิต “ภาพนี้… พ่อแกทำหล่นไว้ในคืนที่ฉันสั่งเผาทุกอย่างให้วอดวาย” ชายคนนั้นกล่าวพร้อมกับจุดบุหรี่ขึ้นสูบ “แกอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนหักหลังพ่อแกจริงๆ ในคืนนั้น?” ศิลารู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภาพในมือคนผู้นั้นชัดเจนขึ้น มันคือรูปถ่ายที่เขานึกว่ามอดไหม้ไปพร้อมกับบ้านของเขาแล้ว และในภาพนั้น... มีใบหน้าที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นอยู่ข้างอัครเดช ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านปมปริศนาครั้งนี้ไปกับผมนะครับ