ความเคียดแค้นที่พุ่งพล่าน

กลิ่นอายความอับชื้นและกลิ่นสนิมเหล็กในห้องใต้ดินคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนดวงเดียวที่แขวนด้วยลวดโยกเยก สาดส่องลงกระทบกับร่างไร้วิญญาณของเพื่อนสนิทที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นซีเมนต์เย็นเฉียบ ภาพนั้นยังคงวนเวียนกรีดแทะจิตใจของศิลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมีใครเอาเข็มเล่มใหญ่มาทิ่มแทงลงกลางอก ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของอัครเดชถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาในเงามืด "แกคิดว่าจะซ่อนตัวอยู่ได้นานแค่ไหน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากไรฟันของศิลา แววตาคู่คมที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลม บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความอาฆาตมาดร้าย สีหน้าของเขาเย็นชาจนน่ากลัว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่เดือดดาล ในขณะเดียวกัน รินรดาที่แอบซุ่มดูอยู่หลังชั้นหนังสือมุมห้อง หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่น เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ แม้ที่ผ่านมาเธอจะคุ้นเคยกับความปากร้ายและท่าทีเย็นชาของศิลา แต่ครั้งนี้... มันต่างออกไป เขากำลังก้าวเข้าสู่ "โหมดมืด" เส้นทางสายสีดำที่ไม่มีวันหวนกลับ รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาจากมุมมืด มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ต้นแขนแกร่งของเขาเบาๆ "ศิลา... หยุดเถอะนะ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย "การล้างแค้นด้วยวิธีนี้ มันไม่ได้ทำให้เพื่อนของนายฟื้นขึ้นมาหรอกนะ และที่สำคัญ... ฉันไม่อยากให้นายกลายเป็นปีศาจเหมือนพวกมัน" ศิลาชะงักไปเล็กน้อย เขาค่อยๆ หันกลับมามองหญิงสาว ปลายสายตาที่เคยมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง กลับอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริงของรินรดา แต่ทว่า ความแค้นที่สุมอกอยู่มันรุนแรงเกินกว่าจะดับลงได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ "เธอไม่เข้าใจหรอก รินรดา" ศิลาแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่เฉียบคมบาดใจ "ความยุติธรรมในกฎหมายมันช้าเกินไปสำหรับคนอย่างอัครเดช ถ้าฉันไม่จัดการมันด้วยมือของฉันเอง เพื่อนฉันก็คงต้องตายฟรี... และตระกูลของฉันก็คงไม่มีวันได้รับความสงบสุข" "แต่นายกำลังเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงนะ!" รินรดาขึ้นเสียงอย่างเหลืออด ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง "นายคิดว่าฉันอยากเห็นผู้ชายปากเสียแถวนี้เอาตัวไปทิ้งในนรกหรือไง ถึงฉันจะปากเก่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่... แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเสียคนสำคัญไปอีกคนนะ!" ประโยคสุดท้ายของหญิงสาวทำเอาศิลาถึงกับนิ่งงึด หัวใจที่ด้านชามานานนับแรมปีคล้ายมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่าน ความซึนเดระในตัวเขาทำงานทันที ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความไหววูบในแววตา ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด "ใครเป็นคนสำคัญของเธอไม่ทราบ เลิกทำตัวเป็นแม่คนที่สองของฉันสักทีน่า..." เขาพูดเสียงแข็งกลบเกลื่อนความรู้สึกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ถ้ารักตัวกลัวตายนัก ก็กลับไปซะ! อย่ามาเกะกะการชำระแค้นของฉัน!" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความสูงของเธอที่ไล่เลี่ยกันทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตาเขา "ปากร้ายนักนะศิลา! คิดว่าไล่แล้วฉันจะกลัวแล้ววิ่งหนีกลับบ้านไปนอนร้องไห้หรือไง? ฝันไปเถอะ! ในเมื่อนายเลือกที่จะเดินเข้ากองไฟ งั้นฉันก็จะเดินตามเข้าไปคอยดับไฟให้นายเอง อย่าคิดว่าจะสะบัดฉันหลุดง่ายๆ นะ!" เคมีที่ฟุ้งกระจายระหว่างความดื้อรั้นของทั้งคู่ ทำให้บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวเจือจางลงไปชั่วขณะ ศิลามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ความดื้อรั้นและไม่ยอมคนของเธอ คือสิ่งเดียวที่คอยเหนี่ยวรั้งเขาไว้จากขอบเหวแห่งความมืดมิด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของเขาเช่นกัน "เธอ... ดื้อด้านชะมัด" ศิลาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด มือหนายื่นออกไปหมายจะปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าผากของเธอ แต่แล้ว... กริ๊ก! เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากด้านนอกประตูห้องทำงานดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบงันทั้งหมดในทันที! ทั้งศิลาและรินรดาต่างชะงัก ร่างกายตื่นตัวกลับสู่โหมดระวังภัยในเสี้ยววินาที ศิลาคว้าข้อมือบางของรินรดาให้ถอยมาหลบอยู่ด้านหลังทันที ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาทางหนีทีไล่ ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบอาวุธประจำตัวในเสื้อสูท ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามก้าวเข้ามา... คนที่พวกเขานึกไม่ถึงเลยว่ากล้าเหยียบย่ำเข้ามาในรังของอัครเดชในยามวิกาลเช่นนี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "เงามายาใต้รอยอดีต" ด้วยกันเสมอนะครับ