งานเลี้ยงลวงตา

“อย่าจ้องมองนาฬิกาบนข้อมือของท่านบ่อยนักครับ คุณอัครเดชระแวงคนขี้กังวลยิ่งกว่าศัตรูที่ถือมีดเสียอีก” เสียงกระซิบแผ่วเบาจากรินรดาข้างกายทำให้ศิลาที่กำลังจัดเนกไทหูกระต่ายชะงักมือลง เขาเหลือบมองเงาสะท้อนของตนเองในกระจกบานใหญ่ของห้องพักรับรอง แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลในโถงจัดเลี้ยงชั้นล่างลอดผ่านรอยแยกของประตูไม้แกะสลักเข้ามา ราวกับหยาดเลือดที่สาดส่องลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเยียบ วันนี้ศิลาไม่ได้สวมชุดลำลองสีทึมที่คุ้นตา แต่กลับอยู่ในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม ดูสง่างามทว่าเย็นชาเหมือนรูปปั้นหิน รินรดาในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มดั่งท้องฟ้ายามราตรีดูโดดเด่นสะดุดตา ทว่าแววตาของเธอกลับไม่ได้ฉายความรื่นเริงอย่างที่ควรจะเป็น “ผมไม่ได้กังวลเรื่องเวลา” ศิลาตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง “ผมแค่กำลังคิดว่า ในบรรดาหน้ากากที่ผู้คนสวมใส่ในคืนนี้... หน้ากากใบไหนของอัครเดชที่จะถูกฉีกกระชากออกมาให้เราเห็นก่อนกัน” ทั้งคู่ก้าวเท้าเข้าสู่โถงจัดเลี้ยงหรูหรา กลิ่นแชมเปญราคาแพงและน้ำหอมราคาเหยียบแสนอบอวลไปทั่วอากาศ เสียงหัวเราะแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงเปียโนบรรเลงสด บรรยากาศดูไร้ที่ติจนน่าสะอิดสะเอียน สำหรับเหล่าชนชั้นนำที่นี่คือสรวงสวรรค์ แต่สำหรับศิลา ที่นี่คือสมรภูมิรบที่ไร้ซึ่งคมดาบ มีเพียงเล่ห์เหลี่ยมและถ้อยคำที่อาบยาพิษ อัครเดชยืนอยู่กลางกลุ่มนักธุรกิจทรงอิทธิพล เขายิ้มแย้มอย่างเปี่ยมเมตตาตามบทบาท “ผู้ใจบุญ” ที่สื่อมวลชนยกย่อง มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ค้างไว้ขณะกำลังหัวเราะให้กับมุกตลกที่ใครบางคนเอ่ยขึ้น แต่ทว่า... เมื่อสายตาของอัครเดชกวาดมาเห็นศิลา รอยยิ้มนั้นกลับไม่ไปถึงดวงตา “ยินดีต้อนรับครับ คุณศิลา” อัครเดชผละจากกลุ่มเดินตรงเข้ามาหา “ไม่นึกว่าคนหนุ่มที่มีแนวคิด... แหวกแนวอย่างคุณ จะให้เกียรติมาร่วมงานการกุศลที่น่าเบื่อหน่ายนี้” ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นเจือปนเลยแม้แต่น้อย “งานเลี้ยงที่รวบรวมคนมีระดับเอาไว้มากขนาดนี้ ย่อมมีอะไรที่น่าสนใจให้เรียนรู้เสมอครับ โดยเฉพาะเรื่องของ ‘ประวัติศาสตร์’ ที่หลายคนพยายามจะลบให้หายไป” บรรยากาศรอบข้างที่เคยราบรื่นพลันนิ่งงัน รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านระหว่างคนทั้งสอง เธอขยับกายเข้าไปใกล้ศิลาเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปเกาะแขนเขาไว้แน่นเป็นการส่งสัญญาณเตือน อัครเดชหรี่ตามอง “ประวัติศาสตร์เป็นเรื่องของคนชนะครับ และผมเชื่อว่าผมยังคงเป็นผู้ถือปากกาเขียนมันอยู่เสมอ... คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสพสุข แต่มาเพื่อหาคำตอบที่ไม่มีวันพบ ใช่ไหมครับ?” “บางทีคำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่คนเขียนปากกา แต่อยู่ที่รอยหมึกที่เลอะเปื้อนมือของคุณมากกว่า” ศิลาสวนกลับน้ำเสียงนิ่งสนิท อัครเดชหัวเราะร่า แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “น่าสนใจ คืนนี้ผมมีของขวัญพิเศษสำหรับคุณ หวังว่าคุณจะรับมันไว้โดยไม่ปฏิเสธนะครับ” ทันใดนั้น ไฟในโถงใหญ่ก็หรี่ลงจนเหลือเพียงความมืดสลัว แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลพุ่งตรงไปยังเวทีกลาง อัครเดชเดินขึ้นไปพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประหลาดไปกว่าเดิม เขาประกาศก้องผ่านไมโครโฟน “ในค่ำคืนนี้ นอกจากเราจะมาเพื่อระดมทุนแล้ว ผมยังมีแขกพิเศษที่อยากจะแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จัก... คนที่เป็นตัวแทนของอดีตที่พวกเราทุกคนลืมเลือน” รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ศิลา... เขาหมายถึงอะไร?” ศิลาไม่ตอบ เขากำลังจ้องมองบุคคลที่เดินออกมาจากหลังม่านสีแดงกำมะหยี่ แสงไฟสาดส่องลงบนใบหน้าที่เขาไม่ได้เห็นมานานนับสิบปี ใบหน้าที่ควรจะกลายเป็นเถ้าถ่านไปพร้อมกับกองเพลิงในวันนั้น หัวใจของศิลาเต้นรัวเหมือนกลองรบที่กำลังจะพังทลาย เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง มือของเขากำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ นี่ไม่ใช่แค่การลวงตา แต่เป็นกับดักที่ออกแบบมาเพื่อทำลายจิตวิญญาณของเขาโดยเฉพาะ ชายผู้นั้นยิ้มให้ศิลา... รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะล้อเลียนความเจ็บปวดที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิต “คุณศิลาครับ” ชายบนเวทีเอ่ยทักทายผ่านไมโครโฟน เสียงของเขาดังกังวานไปทั่วโถง “ขอบคุณที่อุตส่าห์มาร่วมงานศพที่ผมจัดให้ตัวเองเมื่อสิบปีก่อนนะ” ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วงานเลี้ยง ดั่งมัจจุราชที่มาเยือนกลางวงล้อมของผู้คน ศิลาตัวแข็งทื่อ รินรดาเผลออุทานออกมาด้วยความตกใจ ขีดจำกัดของความอดทนที่เขาสั่งสมมาใกล้จะแตกสลาย และในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าขึ้นไปบนเวทีนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสูทของเขาก็สั่นรัวพร้อมกับข้อความจากหมายเลขปริศนาที่ส่งตรงมาเพียงประโยคเดียว *‘อย่ามองแค่สิ่งที่เห็น... เพราะคนที่คุณกำลังจะฆ่า คือคนที่ถือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะเปิดโปงความจริงทั้งหมด’* ศิลาชะงักฝีเท้า สายตาประสานเข้ากับอัครเดชที่ยืนยิ้มรออยู่เบื้องบน เหมือนกำลังสนุกกับการดูหมากบนกระดานที่กำลังจะกินกันเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนที่เต็มไปด้วยคำลวงกับผมในบทนี้นะครับ