การสูญเสียเพื่อนรัก

"ปล่อยมือรินรดาเดี๋ยวนี้ อัครเดช!" เสียงคำรามของศิลาก้องกังวานอยู่ในโถงทางเดินที่เปียกชื้นและมืดมิดของคลังสินค้าเก่าริมแม่น้ำ เขาไม่ได้ก้าวเท้าเดินต่อไปอีกแม้เพียงก้าวเดียว เพราะปลายกระบอกปืนของอัครเดชจ่ออยู่ที่ขมับของรินรดาอย่างมั่นคง นิ้วชี้ที่เหนี่ยวไกของศัตรูสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น ราวกับกำลังเพลิดเพลินกับวินาทีชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย อัครเดชหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กำลังกัดกินเนื้อเยื่อ "ศิลา... นายฉลาดเสมอ แต่ในเกมนี้ ความฉลาดคือภาระ นายควรจะรู้ดีกว่าใครว่าคนตายไม่มีวันชนะ และคนรอดเท่านั้นที่เขียนประวัติศาสตร์" รินรดาไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ฟูมฟาย แม้ขอบตาจะแดงก่ำและร่างกายสั่นเทาจากการถูกควบคุมตัว แววตาของเธอยังคงจดจ้องมาที่ศิลาด้วยความอาทร เธอส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้ามไม่ให้เขาทำอะไรบ้าระห่ำไปมากกว่านี้ "อย่า... ศิลา อย่าแลกด้วยชีวิตของตัวเอง" รินรดาเค้นเสียงออกมา แม้จะติดขัดด้วยแรงบีบที่ลำคอจากบอดี้การ์ดด้านหลัง ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาพยายามสะกดกลั้นความโกรธแค้นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง บาดแผลในใจเรื่องครอบครัวที่เขาพยายามลืมกลับมาตอกย้ำราวกับมีดกรีดลงบนรอยแผลเก่า ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งด้านนอกที่ดังสะท้อนเข้ามาเป็นระยะ "นายต้องการอะไรกันแน่" ศิลาถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็น "เงิน? อำนาจ? หรือแค่ต้องการให้ฉันเจ็บปวดเหมือนที่นายเคยทำกับครอบครัวฉัน" อัครเดชเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากยกยิ้มเหยียด "ทั้งสามอย่าง แต่ที่สำคัญที่สุด คือการลบจุดจบที่นายพยายามสร้างขึ้นทิ้งเสีย" ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วโกดัง ร่างของรินรดาสะดุ้งเฮือกก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น ศิลาเบิกตากว้าง หัวใจของเขาเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทุกอย่างรอบข้างกลายเป็นภาพสโลว์โมชั่น ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าคือเลือดสีแดงฉานที่ไหลนองพื้นคอนกรีต ศิลาพุ่งตัวเข้าไปโดยไม่สนวิถีลูกปืนที่อาจตามมา เขารับร่างของหญิงสาวที่เขารักที่สุดไว้ในอ้อมแขน ลมหายใจของรินรดาแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ มือเรียวบางเอื้อมมาแตะใบหน้าของเขา นิ้วสั่นเทาเกลี่ยคราบน้ำตาที่ศิลาไม่รู้ตัวว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ "ศิลา... อย่า... อย่าให้ความแค้น... ทำให้คุณกลายเป็น... ปีศาจแบบเขา" เสียงของเธอกระซิบแผ่วพร่า ก่อนที่ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมด้วยความหวังจะค่อยๆ ปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนทรมาน ศิลากอดร่างไร้วิญญาณแน่น ความอบอุ่นที่เคยสัมผัสจากตัวเธอค่อยๆ มลายหายไป ความแค้นที่เคยเป็นเพียงเพลิงแค้นในใจ บัดนี้กลับระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล เขาค่อยๆ วางร่างของเธอลงกับพื้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีอีกแล้วความเงียบขรึมที่เยือกเย็น เหลือเพียงแววตาของสัตว์ป่าที่สูญเสียฝูงและพร้อมจะขย้ำทุกสิ่งที่ขวางหน้า อัครเดชที่ยืนมองอยู่ห่างๆ เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาถอยหลังหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณสัตว์ร้าย "แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ศิลา... เพื่อนตายไปแล้ว แกจะทำอะไรได้" ศิลาไม่ตอบ เขาก้มลงเก็บปืนที่ตกอยู่ข้างๆ ร่างของรินรดา พลิกมันดูเพียงชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอัครเดช "เพื่อนของฉันตายไปแล้ว แต่ความทรงจำของเธอจะอยู่กับฉันไปจนถึงลมหายใจสุดท้ายของแก" เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ทันใดนั้น ไฟในโกดังทั้งหมดก็ดับลง ความมืดมิดเข้าครอบงำฉับพลัน ในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ศิลาหายไปจากตำแหน่งเดิม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนและหยาดเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท เสียงสวิตช์ไฟถูกกดดัง 'คลิก' พร้อมกับแสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ก่อนจะติดสว่างจ้าอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้อัครเดชต้องหยุดหายใจไม่ใช่ศิลาที่ยืนอยู่ตรงหน้า... ทว่าคือกล่องดนตรีไม้เก่าๆ ที่รินรดามักจะพกติดตัวเสมอ มันวางอยู่บนพื้นตรงหน้าเขา ราวกับถูกใครบางคนนำมาวางทิ้งไว้ และเมื่อฝากล่องค่อยๆ เปิดออกด้วยกลไกของมันเอง ท่วงทำนองที่รินรดามักจะฮัมเพลงให้เขาฟังในวันคืนที่เหนื่อยล้าก็ดังแว่วออกมา ทว่าแทนที่จะเป็นเสียงเพลงอันแสนหวาน มันกลับกลายเป็นเสียงบันทึกข้อความจากศิลาที่ถูกตั้งเวลาไว้ "ถ้าเธอได้ยินเสียงนี้... แสดงว่าฉันทำพลาดไปก้าวหนึ่ง อัครเดช... หันหลังกลับไปดูเสีย เพราะนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จะเตือนให้แกรู้ว่า เกมที่แกคิดว่าคุมได้ทั้งหมด กำลังจะจบลงด้วยน้ำมือของคนที่แกคิดว่าตายไปแล้ว" อัครเดชหันขวับไปด้านหลังทันที แต่ทว่าในเงามืดมุมอับของเสาคอนกรีต เขาไม่พบใครเลย นอกจากเงาของชายปริศนาคนหนึ่งที่กำลังก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับอาวุธที่ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่า แต่มีไว้เพื่อเปิดโปงความลับทั้งหมดที่เขากลัวที่สุดในชีวิต! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครในตอนนี้ของผมนะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพรครับ