รอยแค้นที่ไม่มีวันจาง

"ถ้าคุณจะฆ่าเขาด้วยลูกกระสุนเพียงนัดเดียว คุณก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่หิวโหยหรอกครับศิลา" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนถึงโสตประสาทของชายหนุ่มที่ยืนจ้องมองภาพถ่ายของอัครเดชบนผนังห้องมืดๆ นั่น มือหนาของศิลากำด้ามปืนพกในกระเป๋าเสื้อโค้ทแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีไม่ได้ระเหยไปไหน มันเพียงแต่ถูกบีบอัดจนกลายเป็นก้อนหินหนักอึ้งในอก ศิลาหันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่มุมห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทอดเงาของเธอให้ดูยาวและลึกลับ แววตาของรินรดามีความเศร้าโศกที่เข้าใจยาก เธอไม่ได้กำลังห้ามไม่ให้เขาแก้แค้น แต่เธอกำลังบอกให้เขาทำมันให้ 'ฉลาด' กว่าที่เคยเป็นมา "คนอย่างมันต้องชดใช้ด้วยเลือด ผมเห็นมากับตาตอนที่พ่อกับแม่สิ้นลม มันยืนหัวเราะอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณเหล่านั้น" ศิลาตอบกลับ เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย็นชา "แล้วถ้าคุณยิงเขาตายตอนนี้ คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น?" รินรดาลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ "คุณเข้าคุก ตระกูลคุณก็ไม่มีวันกู้ชื่อเสียงกลับมาได้ ส่วนเขาก็แค่กลายเป็นวีรบุรุษที่ถูกลอบสังหารโดยอาชญากรขี้แพ้... นี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ หรือครับศิลา?" ศิลาเงียบไป คำพูดของเธอกรีดแทงใจดำ เขาเฝ้าแต่คิดถึงการปลิดชีพ แต่อัครเดชมีเกราะกำบังเป็นถึงอำนาจและอิทธิพลมืด การฆ่าคนคนหนึ่งนั้นง่าย แต่การถอนรากถอนโคนต้นไม้ยักษ์ที่หยั่งรากลึกในสังคมอย่างอัครเดชนั้น ต้องใช้มากกว่าคมกระสุน "ผมต้องทำอย่างไร" ศิลาถาม สบตาเธอด้วยแววตาที่เริ่มเปลี่ยนไปจากความเกรี้ยวกราดเป็นความนิ่งงันดุจน้ำแข็ง รินรดาคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะวางเอกสารชุดหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ "ล้มยักษ์ไม่ได้ด้วยแรงกาย แต่ต้องล้มด้วยกติกาของเขาเอง อัครเดชไม่ได้กลัวความตาย เขาเป็นนักธุรกิจที่กลัวการสูญเสียอำนาจและการเปิดโปงที่ไม่มีวันลบเลือนได้" ตลอดทั้งคืนนั้น ทั้งสองไม่ได้นอน ศิลาเรียนรู้ที่จะใช้ 'ความเงียบ' แทน 'การปะทะ' เขาเริ่มตรวจสอบรอยร้าวในอาณาจักรของอัครเดช บัญชีลับที่ถูกซ่อนไว้ในมูลนิธิการกุศล ความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนระหว่างอัครเดชกับหุ้นส่วนผู้มีอิทธิพลในพรรคการเมือง ทุกอย่างคือหมากที่ศิลาต้องวางอย่างรัดกุม ศิลาพบว่าอัครเดชกำลังวางแผนขยายเขตอุตสาหกรรมทับซ้อนกับที่ดินมรดกเก่าของครอบครัวเขา นั่นไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือการกวาดล้างร่องรอยครั้งสุดท้ายที่อาจเชื่อมโยงไปถึงความผิดในอดีต "ถ้าเขาจะสร้างอาณาจักรบนเถ้าถ่านครอบครัวผม..." ศิลาเปรยขึ้นขณะที่แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องเข้ามาในห้อง "ผมก็จะทำให้ฐานรากของเขาทรุดพังลงก่อนที่เสาต้นแรกจะถูกปักลงดิน" สายตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีความกระหายเลือดเหมือนสัตว์ป่า แต่มันคือสายตาของนักล่าที่วางกับดักไว้ล่วงหน้าอย่างเลือดเย็น เขาไม่ได้ต้องการให้ศัตรูตายทันที เขาต้องการให้ศัตรูเห็นทุกอย่างที่เขาสร้างมา พังทลายลงไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว เวลาล่วงเลยไปจนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น ศิลายืนอยู่หน้างานเลี้ยงการกุศลที่จัดโดยอัครเดช เขาแต่งกายด้วยชุดสูทเนี้ยบกริบ ผิวเผินดูเหมือนนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่มาเพื่อแสวงหาโอกาส ทว่าในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาคือแฟลชไดรฟ์ที่บรรจุข้อมูลซึ่งสามารถเปลี่ยนผังเมืองและอนาคตทางการเมืองของอัครเดชให้กลายเป็นจุณได้เพียงแค่กดปุ่มส่ง เขาก้าวเข้าไปในงาน มองเห็นร่างของอัครเดชที่ยืนยิ้มแย้มอยู่บนเวที รับคำชมจากผู้คนมากมาย ศิลาไม่ได้เดินไปเผชิญหน้า แต่เขาเลือกที่จะเดินไปที่มุมหนึ่งของห้องที่มี 'คนสำคัญ' ของอัครเดชกำลังนั่งจิบไวน์อยู่ "ขอโทษนะครับ..." ศิลาเอ่ยทักชายวัยกลางคนผู้เป็นผู้ตรวจสอบบัญชีคนสนิทของอัครเดชด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ผมมีบางอย่างที่คิดว่าท่านน่าจะอยากเห็น ก่อนที่งานคืนนี้จะจบลง" ชายผู้นั้นหันมาด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อเห็นรูปถ่ายบางอย่างที่ศิลาเลื่อนให้ดูผ่านโทรศัพท์ ใบหน้าของเขาก็ถอดสีทันที มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกจนน้ำสีแดงฉานกระฉอกเปื้อนเสื้อสูทราคาแพง "คุณ... คุณเป็นใคร!" ชายคนนั้นกระซิบด้วยความหวาดกลัว ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือยิ้มของพญามัจจุราชที่เริ่มขยับมือเข้าใกล้คอหอยเหยื่อ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนชีวิตของทุกคนในงานไปตลอดกาล ทว่าจู่ๆ ไฟในโถงงานเลี้ยงก็ดับมืดลงสนิทพร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังลั่นออกมาจากหลังม่านเวที! ท่ามกลางความมืดมิด มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ศิลาจากด้านหลัง พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่กดลงบนขมับของเขาเบาๆ "คนฉลาด... มักจะตายเพราะความมั่นใจในแผนการตัวเองเสมอ รู้ใช่ไหมครับคุณศิลา?" เสียงที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยความอำมหิตกระซิบข้างหูของเขา ศิลาชะงักงัน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคนที่ดักรอเขาอยู่ จะเป็นคนเดียวกับที่เขาเพิ่งปรึกษาแผนการแก้แค้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร