ความมืดมิดที่เข้าครอบงำ

"แฟ้มเอกสารชุดนี้... คุณอธิบายได้ไหมว่าทำไมลายเซ็นอนุมัติในโครงการจัดซื้อที่ดินถึงย้อนกลับไปเป็นของคนตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน?" เสียงของอัครเดชราบเรียบ ทว่าความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในนั้นกลับทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานที่ประดับประดาด้วยไม้แกะสลักราคาแพงดูแคบลงถนัดตา เขานั่งพิงพนักเก้าอี้หนังเนื้อดี สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า ชายผู้นั้นชื่อวิชัย มือขวาที่เขาไว้วางใจที่สุดมาตลอดทศวรรษ แต่วันนี้... เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขาอย่างปิดไม่มิด "ผม... ผมไม่ทราบครับท่าน อาจจะเป็นความผิดพลาดของฝ่ายธุรการที่ดึงเอกสารเก่ามาสแกนใหม่..." วิชัยพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มือที่กำขอบแฟ้มจนข้อนิ้วขาวซีดนั้นหักล้างคำพูดของเขาโดยสิ้นเชิง อัครเดชยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาก้าวเดินไปรอบห้อง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ความผิดพลาดงั้นรึ? ในอาณาจักรของผม คำว่า 'ผิดพลาด' เป็นสิ่งเดียวที่ผมไม่เคยเผื่อที่ไว้ให้" เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้ จนกระทั่งใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากวิชัยเพียงคืบ กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกโชยเข้าจมูกของคนตรงหน้า "วิชัย... เราทำงานด้วยกันมานาน ผมรู้แม้กระทั่งว่าคุณชอบถอนหายใจทางจมูกข้างไหนเวลาที่กำลังโกหก และตอนนี้ คุณกำลังหายใจลำบากเหลือเกินนะ" วิชัยกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พลางเหลือบมองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท "ท่านครับ... ผมภักดีต่อท่านเสมอมา" "ความภักดีไม่ได้วัดกันที่คำพูด แต่พิสูจน์ได้ด้วยสิ่งของที่แอบซ่อนอยู่ในลิ้นชักลับของใครบางคน" อัครเดชหันหลังกลับไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชักแล้วหยิบเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วออกมาวางบนโต๊ะ "ของชิ้นนี้ถูกพบในห้องประชุมเมื่อคืนนี้ ใครบางคนกำลังเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นห้องกระจกที่ศัตรูมองเห็นทุกย่างก้าวของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของเมือง ศิลาที่กำลังนั่งจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องพักมืดสลัวก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง รินรดาก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นๆ เธอวางมันลงข้างๆ เขาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะสังเกตเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของศิลา "เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ... เอ้อ ขอโทษทีครับศิลา ผมหมายถึง เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?" เธอรีบแก้คำพูดให้เข้ากับนิสัยการพูดที่เป็นทางการของเขา ศิลาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว สายตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ข้อมูลที่ผมพยายามเจาะเข้าไปในระบบของอัครเดชถูกปิดกั้นกะทันหันรินรดา เหมือนกับว่ามีใครบางคนในนั้นรู้ตัวและกำลังกวาดล้างร่องรอยทั้งหมดอยู่" รินรดาขมวดคิ้ว "เป็นไปไม่ได้ ระบบรักษาความปลอดภัยของเขาสูงมาก ถ้าไม่ใช่คนวงในที่มีรหัสผ่านระดับสูงสุด ไม่มีทางที่การเจาะจะถูกตรวจจับได้รวดเร็วขนาดนี้" "นั่นแหละครับที่ผมกังวล" ศิลาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย มองลงไปยังถนนที่เปียกปอนด้วยน้ำฝน "ถ้ามีหนอนบ่อนไส้ที่อัครเดชกำลังกำจัดอยู่ นั่นหมายความว่าแผนการทั้งหมดของเรากำลังอยู่ในภาวะวิกฤต หรือแย่กว่านั้น... เราอาจถูกต้อนให้เข้าไปในกับดักที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรก" ความหวาดระแวงเริ่มเกาะกินใจ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังถกเครียด โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของศิลาก็สั่นครืดขึ้นมา หน้าจอปรากฏเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ และเมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงที่เขาคาดคิด "ศิลา... นายลืมไปแล้วหรือว่าหนี้เลือดที่ตระกูลนายติดไว้กับฉัน ยังไม่ได้ชำระให้ครบ" เสียงนั้นเย็นยะเยือกและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด หัวใจของศิลาเต้นรัวด้วยความโกรธแค้น เขาจำน้ำเสียงนี้ได้แม่นยำ มันคือเสียงของคนในอดีตที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้ว... คนที่เป็นต้นเหตุให้ครอบครัวของเขาต้องพินาศ "แก... แกยังไม่ตาย" ศิลาเค้นเสียงลอดไรฟัน ปลายสายหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้โลกของศิลาหยุดหมุน "เปิดแฟ้มลับที่นายขโมยมานั่นดูให้ดีๆ ศิลา... เพราะคนที่นายคิดว่าเป็น 'หนอนบ่อนไส้' ที่กำลังทรยศอัครเดชอยู่น่ะ จริงๆ แล้วคือคนเดียวกับที่อยู่ข้างกายหัวใจนายในตอนนี้ยังไงล่ะ" ศิลาชะงักงัน เขาค่อยๆ หันกลับมามองรินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหลัง หญิงสาวที่เขาไว้ใจที่สุดในโลก แต่ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงสว่างไสว สะท้อนเงาของรินรดาลงบนกระจกหน้าต่าง และเขาก็ได้เห็นสิ่งที่ทำให้เขาสะเทือนใจที่สุด—รินรดากำลังถือเครื่องส่งสัญญาณขนาดจิ๋วไว้ในมือ และเธอกำลังสบตาเข้ากับเขาทั้งที่รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้า "ศิลา... คุณพบอะไรหรือเปล่าครับ?" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา ทว่ากลับแฝงไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้นจนน่าขนลุก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ จอมยุทธ์เสื้อแพร