เสียงเพรียกจากอดีต

กลิ่นคาวสนิมเหล็กผสมกับละอองฝนที่สาดซัดเข้ามาในโกดังร้าง ปะทะเข้ากับจมูกของศิลาจนเขารู้สึกขมปร่าในลำคอ อัครเดชไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น เขายืนอยู่นอกเขตแสงไฟสลัว ร่มสีดำคันนั้นเปรียบเสมือนปีกของอีกาที่กางกั้นเขาออกจากความโสมมของโลกภายนอก “กับดักที่ฉันสร้างขึ้นเองงั้นรึ?” ศิลาทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเย็นเยียบพอที่จะทำให้ความร้อนจากเครื่องยนต์รถยนต์ที่จอดอยู่นอกโกดังดูไร้ความหมาย อัครเดชเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากที่เคยเหยียดยิ้มค่อยๆ คลายออกเป็นความเรียบเฉยที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “ความฉลาดของแกเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่ตระกูลอัครมงคลทิ้งไว้ให้โลก แต่ก็นั่นแหละ… แกฉลาดเกินไปจนลืมไปว่าหมากที่เดินล่วงหน้าไปสองตานั้น มันไม่ได้มีไว้เพื่อรุกฆาต แต่มันมีไว้เพื่อล่อให้แกมาเดินเข้ามุมอับ” ศิลาไม่โต้ตอบ นิ้วมือที่กำด้ามมีดสั้นในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตจนสั่นไหว เขาไม่ได้กลัวตาย สิ่งที่เขาหวังคือคำสารภาพจากปากปีศาจที่ทำลายชีวิตเขาเมื่อสิบห้าปีก่อน แต่สายตาของอัครเดชที่มองมานั้นว่างเปล่า ราวกับเขากำลังมองมดตัวหนึ่งที่กำลังจะถูกบดขยี้ “แกต้องการอะไร?” ศิลาเค้นเสียงถาม “ฉันไม่ได้ต้องการชีวิตแก ศิลา” อัครเดชก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะที่กดประสาท “ฉันต้องการ ‘กุญแจ’ ที่พ่อแกทิ้งไว้ในพินัยกรรมเลือดใบนั้น” ศิลาชะงัก หัวใจเต้นรัวด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านราวกับลาวาเดือด เขาจำได้ดีถึงคืนที่บ้านถูกเผา กลิ่นเนื้อไหม้เกรียมและเสียงกรีดร้องของมารดายังคงวนเวียนอยู่ในฝันร้ายทุกค่ำคืน "พินัยกรรมเลือด... แกหมายถึงรอยเปื้อนบนกระดาษที่แกตั้งใจจะเผาทำลายพร้อมกับครอบครัวฉันนะเหรอ?" อัครเดชหยุดยืนห่างจากศิลาเพียงสามก้าว เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของศิลา “นั่นไม่ใช่แค่รอยเปื้อน แต่มันคือแผนผังของ 'เงามายา' ที่แกกำลังขุดค้นอยู่ แกคิดว่าตัวเองเป็นนักสืบที่กำลังตามล่าฆาตกร แต่ที่จริง แกเป็นแค่เครื่องมือที่คอยไขปริศนาให้คนที่ชักใยอยู่หลังฉันต่างหาก” บรรยากาศในโกดังเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่น รินรดาที่แอบซุ่มอยู่ในมุมมืดหลังชั้นวางของเก่า เธอแทบจะกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อได้ยินชื่อ 'เงามายา' ความลับทางประวัติศาสตร์ที่เธอพยายามปกปิดศิลาไว้กำลังจะถูกกระชากออกมาจากเงามืด “คุณพูดอะไรออกมา...” เสียงสั่นเครือของรินรดาดังขึ้นโดยไม่ตั้งใจ อัครเดชปรายตามองไปยังเงามืดที่รินรดายืนอยู่ด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความสมเพช “ดูเหมือนหนอนแมลงตัวน้อยจะตามมาด้วยสินะ รินรดา... เธอคิดว่าความลับในหอจดหมายเหตุของบรรพบุรุษเธอจะปกป้องไอ้หนุ่มนี่ได้นานแค่ไหน? ในเมื่อเลือดที่ไหลในตัวมันเองนั่นแหละที่เป็นกุญแจดอกสุดท้าย” ศิลาพุ่งตัวออกไปหมายจะกระชากคอเสื้ออัครเดช แต่ชายวัยกลางคนกลับก้าวถอยหลังอย่างเยือกเย็น พร้อมกับกดรีโมทในมือเพียงครั้งเดียว เสียงระเบิดตูมตามดังกึกก้องจากมุมอับของโกดัง แรงอัดอากาศซัดร่างของศิลากระเด็นกลับไปกระแทกกับกำแพงจนหน้ามืด ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย รินรดารีบวิ่งเข้าไปประคองศิลาที่นอนไอโขลกอยู่กับพื้น ในขณะที่อัครเดชหันหลังเดินกลับไปที่รถ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ตกอยู่บนพื้นท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง ศิลาคว้าซองเอกสารนั้นมาเปิดด้วยมือที่สั่นเทา ด้านในมีเพียงภาพถ่ายใบเดียว... ภาพของชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดีในฐานะ 'ผู้มีพระคุณ' ที่ส่งเขาเรียนและชุบเลี้ยงเขามาตลอดสิบห้าปีหลังเกิดเหตุการณ์นั้น *ข้อความด้านหลังภาพเขียนด้วยลายมือที่เขาคุ้นตาที่สุด:* **"ในเงามายา... ใครคือคนที่แกควรฆ่ามากที่สุด... ศิลา?"** รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าในภาพ เธอหันมามองศิลาที่นิ่งงันไปเหมือนคนถูกสาป “ศิลา... นี่มันไม่ใช่ผู้มีพระคุณของคุณ แต่นี่คือภาพถ่ายของบุคคลที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ก่อนวันที่บ้านคุณจะถูกเผา... แล้วคนที่ส่งเสียคุณมาตลอดสิบห้าปี... เขาคือใครกันแน่?” ขณะที่ความสงสัยพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของศิลาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยปรากฏชื่อผู้ติดต่อ เมื่อเขากดรับ เสียงปลายสายที่ตอบกลับมาทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน—มันไม่ใช่เสียงของอัครเดช แต่มันคือเสียงของ 'พ่อ' ที่ควรจะตายไปพร้อมกับกองเพลิงเมื่อสิบห้าปีก่อน "อย่าเชื่อสิ่งที่ตาเห็น และอย่าไว้ใจแม้แต่เงาของตัวเอง... ศิลา ลูกรัก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในบทนี้กับจอมยุทธ์เสื้อแพรครับ