รอยร้าวในอำนาจฝ่ายอธรรม

เสียงกระแทกของถ้วยชาเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะไม้หอมหมื่นลี้ดังสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่งแสงไฟจากโคมไฟระย้าคริสตัลส่องกระทบใบหน้าบึ้งตึงของ “อัครเดช” นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหน้า แต่เบื้องหลังกลับกุมชะตากรรมของเครือข่ายอำนาจมืดทั้งหมดไว้ในกำมือ “คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไป อัครเดช” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ “ท่านสมชาย” สมาชิกวุฒิสภาผู้ทรงเกียรติและเป็นผู้สนับสนุนทางการเงินรายใหญ่ที่สุด เอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาภายใต้กรอบแว่นทองคำจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ อัครเดชไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปาก ช้าๆ เลื่อนมือไปหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบรสชาติขมฝาดอย่างใจเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้มีพระคุณทางการเมืองด้วยแววตาที่เยียบเย็นยิ่งกว่า “ท่านวุฒิสมาชิกกำลังกังวลเรื่องอะไรหรือครับ หรือว่ากลัวว่ารอยเปื้อนบนเสื้อผ้าของผม จะกระเด็นไปโดนชุดสูทราคาแพงของคุณท่านเข้าสักวัน” อัครเดชเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความหยันราคาสูง “อย่ามาทำเป็นไขสืบ!” ท่านสมชายตบโต๊ะลุกขึ้นยืน สีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว “โครงการถมทะเลและการประมูลสัมปทานล็อตล่าสุด นายจัดการกวาดเรียบโดยไม่แบ่งสัดส่วนตามข้อตกลงเดิม แถมยังใช้กำลังนอกระบบไปจัดการคู่แข่งถึงถิ่น สื่อมวลชนเริ่มขุดคุ้ย ตำรวจสันติบาลเริ่มตั้งคำถาม แล้วเงินสนับสนุนที่ผมหามาให้พวกนายทุนและนักการเมืองสมุนบริวารล่ะ มันหายไปไหนหมด!” บรรยากาศในห้องอับทึบลงทันตาเห็น รอยร้าวที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมแห่งผลประโยชน์บัดนี้ได้ปริแตกออกอย่างชัดเจน ความสัมพันธ์ระหว่างผู้มีอิทธิพลในเงามืดและนักการเมืองผู้กุมกฎหมาย กำลังเดินมาถึงจุดแตกหัก ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของห้องพักอันเงียบสงบห่างไกลออกไป “ศิลา” ชายหนุ่มผู้มีบาดแผลในใจจากการสูญเสียครอบครัว กำลังจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผังเครือข่ายความเชื่อมโยงของกลุ่มอัครเดช ดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ตามเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความแค้น “พวกมันกำลังกัดกันเอง... ตามคาด” เสียงหวานใสของ “รินรดา” ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่เธอยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ มาให้ ศิลาหันไปสบตากับเธอ หญิงสาวผู้เป็นเสมือนแสงสว่างเดียวในโลกอันมืดมนของเขา รินรดากุมมือที่เย็นเฉียบของชายหนุ่มไว้เบาๆ ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่ฝังรากลึก “แต่ความขัดแย้งของพวกมัน อาจทำให้สถานการณ์ยิ่งคาดเดาไม่ได้นะศิลา” รินรดากล่าวด้วยความกังวล “ถ้าอัครเดชจนมุม เขากลاتทำลายทุกอย่าง แม้แต่หลักฐานประวัติศาสตร์ที่เธอพยายามตามหา” “ให้มันทำลายสิครับ” ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว “ยิ่งมันดิ้นรนมากเท่าไหร่ แผลฉีกขาดบนตัวมันก็จะยิ่งกว้างขึ้น และนั่นคือโอกาสเดียวที่เราจะลากคอมันออกมาจากเงามายาเพื่อชดใช้ด้วยเลือด” ตัดกลับมาที่ห้องทำงานของอัครเดช ความตึงเครียดพุ่งสูงจนแทบจะระเบิด “คุณคิดว่าคุณใหญ่คับฟ้าคนเดียวได้งั้นรึ อัครเดช?” ท่านสมชายแค่นหัวเราะด้วยความเย้ยหยัน “จำไว้ว่าที่นายยืนอยู่บนจุดนี้ได้ เพราะใครเป็นคนปูทางให้ ถ้าฉันถอนทุนคืน และแฉเอกสารลับทั้งหมดที่ฉันถืออยู่ นายก็จะกลายเป็นแค่ศพไร้ค่าที่นอนเน่าอยู่ในคุก!” อัครเดชหุบยิ้ม ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตาดุดันราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดก้าวเข้าไปประชิดตัวนักการเมืองรุ่นลายครามอย่างคุกคาม จนท่านสมชายต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว “ท่านกำลังขู่ผมหรือครับ... ท่านสมชาย” อัครเดชโน้มตัวกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบเย็นเยียบ “ท่านคิดจริงๆ หรือว่า เอกสารพวกนั้นยังอยู่ที่เดิม? ท่านคิดว่าผมโง่ขนาดปล่อยให้คนอื่นถือจุดตายของตัวเองไว้ตลอดกาลอย่างนั้นหรือ” ท่านสมชายหน้าถอดสีทันที เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ “แก... แกหมายความว่ายังไง” อัครเดชหัวเราะในลำคออย่างน่ากลัว “ตู้เซฟที่บ้านพักตากอากาศของท่าน ตอนนี้คงกำลังต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญอยู่... และเอกสารทั้งหมดที่ท่านคิดว่าใช้ต่อรองกับผมได้ บัดนี้มันคงกลายเป็นจุลไปเรียบร้อยแล้วล่ะครับท่านสมาชิกวุฒิสภาผู้ทรงเกียรติ” ความตกใจสุดขีดฉายชัดบนใบหน้าของท่านสมชาย เขากำหมัดแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน อำนาจที่เคยคิดว่าถือครองไว้ บัดนี้มลายหายไปในพริบตา แต่อัครเดชยังไม่ทันได้เอ่ยคำขู่ใดๆ เพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินดังลั่นระรัวไปทั่วคฤหาสน์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานสว่างวาบขึ้นพร้อมภาพจากกล้องวงจรปิดรอบนอก ปรากฏร่างของชายชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกรุกเข้ามาทางประตูหลักอย่างอุกอาจ และผู้นำกลุ่มนั้น... คือศิลา ที่ยืนถือแฟ้มเอกสารลับชิ้นสำคัญด้วยแววตาที่เยียบเย็นไร้ความปรานี พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอัครเดชกระตุกวูบ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในเส้นทางอันมืดมนนี้ไปด้วยกันนะครับ — จอมยุทธ์เสื้อแพร