กับดักกลางไร่อ้อย

“อย่าเสียงดังไป มัทนา... ถ้าไม่อยากเห็นเลือดของคนสนิทเธอสาดกระจายเต็มพื้นเรือนนี้” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูแต่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นจากเงามืดหลังม่านหน้าต่างห้องทำงานคาร์ลอส มันไม่ใช่เสียงของเฮียคาร์ลอส แต่มันคือเสียงของศัตรูหัวใจที่วนเวียนอยู่ในอาณาจักรของเขามานานนับเดือน เสี่ยทรงวุฒิขยับกายออกมาจากเงามืด มือหนากร้านถือปืนพกกระบอกสั้นจ่อตรงมาที่รินรดาซึ่งถูกจับมัดไว้กับเก้าอี้ไม้เก่ามุมห้อง มัทนาหยุดชะงัก ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้นปนตื่นตระหนก เธอถูกลวงให้ออกมานอกเรือนใหญ่ด้วยข้อความปลอมจากโทรศัพท์ของรินรดาที่บอกว่าเกิดเรื่องด่วนที่โรงเก็บเครื่องจักร แต่เมื่อก้าวเข้ามาในเรือนพักคนงานเก่ากลับพบกับกับดักที่วางไว้รออยู่ “แกต้องการอะไร... ทรงวุฒิ” มัทนาแค่นเสียงถาม พยายามคุมสติที่กระเจิดกระเจิง “ที่นี่คือไร่ของคาร์ลอส ถ้าเขามาเห็นแก แกไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี่ทั้งๆ ที่ยังมีลมหายใจหรอก” เสี่ยทรงวุฒิหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกระหาย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนมัทนาได้กลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นกายสาบสางของคนแก่ตัณหากลับ “คาร์ลอสเหรอ? มันกำลังหัวหมุนอยู่กับการเจรจาธุรกิจที่ทางเข้าไร่โน่น... กว่ามันจะรู้ว่าเมียรักของมันหายไป ข้าก็คงพาเธอไปถึงชายแดนแล้ว” เขากวาดสายตามองเรือนร่างของหญิงสาวด้วยแววตาหื่นกระหาย มือหยาบกร้านเอื้อมมาเชยคางมนขึ้น บังคับให้เธอสบตา “ฉันเบื่อที่จะต้องเล่นเกมไล่ล่ากับมันแล้วมัทนา... วันนี้ฉันจะเอาของรักของมันไป และทำให้มันรู้ว่า... คนที่กุมอำนาจที่แท้จริงในผืนดินนี้คือใคร” มัทนาสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ แต่แรงบีบที่คางนั้นหนักแน่นจนผิวเนื้อบอบบางขึ้นรอยแดง เธอพยายามมองหาช่องทางหนี รินรดาส่งสัญญาณทางสายตาว่าให้หนีไป แต่อีกฝ่ายดันปืนกดเข้าที่ขมับเพื่อนสนิทจนมัทนาต้องจำนน “เอาตัวมันไป! มัดมือมัดเท้าให้ดี อย่าให้รอยช้ำบนผิวสวยๆ นี่เสียมูลค่า” เสี่ยทรงวุฒิสั่งลูกสมุนสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ ชั่วพริบตานั้น มัทนาอาศัยจังหวะที่ลูกสมุนคนหนึ่งก้าวเข้ามา คว้าแจกันดินเผาบนโต๊ะฟาดเข้าที่ขมับของมันอย่างแรงจนอีกฝ่ายทรุดฮวบ แต่โชคร้ายที่เสี่ยทรงวุฒิไวกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะวิ่งออกไปที่ประตู แรงกระชากนั้นทำให้ร่างของเธอปะทะเข้ากับอกหนาของเขาอย่างจัง “ฤทธิ์เยอะนักนะมัทนา... แบบนี้สิ ถึงจะน่าปราบให้เชื่อง” เขาใช้กำลังบังคับจนมัทนาเสียหลักล้มลงไปบนโซฟาหนังเก่าๆ เขาตามขึ้นไปคร่อมทับทันที มือหนาตรึงข้อมือเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามลำคอระหง ความรุนแรงของสถานการณ์ทำให้หัวใจของมัทนาเต้นรัวเหมือนกลองรบ “ปล่อยฉัน! ไอ้คนเลว... คาร์ลอสไม่ปล่อยแกไว้แน่!” “ช่างหัวมันสิ!” เสี่ยทรงวุฒิคำราม ก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของหญิงสาวอย่างหิวกระหาย มัทนาพยายามดิ้นรนสุดชีวิต กัดริมฝีปากจนเลือดซึมเพื่อกลั้นเสียงร้องแห่งความขยะแขยง เธอรับรู้ได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความอัปยศที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นหนึ่งนัดจากทางประตูไม้ที่ถูกพังเข้ามา! เสียงรองเท้าบูทหนักๆ ก้าวย่างเข้ามาบนพื้นไม้กระดานอย่างเป็นจังหวะ แต่ละก้าวที่กระทบพื้นเปรียบเสมือนเสียงเคาะโลงศพของคนในห้อง ความเงียบงันเข้าปกคลุมทันทีเมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นเผยให้เห็นรอยสักที่ท่อนแขน ปืนในมือเขายังมีควันจางๆ พุ่งออกมา คาร์ลอสยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าของเขานิ่งเรียบดุจน้ำแข็งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า “เสี่ย...” เสียงของคาร์ลอสแผ่วเบา ทว่ากลับทรงพลังจนลูกสมุนของเสี่ยทรงวุฒิถึงกับมือไม้สั่น “แกกล้าดียังไง... ถึงได้แตะต้องสิ่งที่ฉันตีตราจองไว้” เสี่ยทรงวุฒิชะงักค้าง มือที่กำลังลูบไล้ไหล่มัทนาค่อยๆ ถอยร่นออกมา แต่ใบหน้ายังคงฉายความเหี้ยมเกรียม “คาร์ลอส... แกมาไวเกินคาดนะ” “เพราะฉันรู้ว่าคนชั้นต่ำอย่างแก... ชอบลอบกัดตอนที่ฉันเผลอ” คาร์ลอสก้าวเข้ามาอีกก้าว สายตาคมกริบจ้องมองมัทนาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างศัตรู แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง “ปล่อยเธอซะ... ก่อนที่ฉันจะทำให้แกไม่มีโอกาสได้แม้แต่จะกราบขอชีวิต” เสี่ยทรงวุฒิหัวเราะร่า ก่อนจะกระชากร่างมัทนาให้ลุกขึ้นแล้วเอาปืนจ่อที่ขมับเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม “ถ้าแกอยากได้มันคืน ก็วางปืนลงซะ! ไม่อย่างนั้น... ฉันจะให้เมียรักของแกไปรอที่ปรโลกก่อนแก!” คาร์ลอสหยุดนิ่ง สันกรามของเขาขบกันจนนูนเด่นชัด เขามองสบตากับมัทนาเพียงชั่วครู่ แววตาคู่นั้นของเขามีทั้งความเจ็บปวด ความอาทร และคำสั่งที่ลึกซึ้งว่า *'เชื่อใจฉัน'* ก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางปืนลงบนพื้นไม้ ทว่าในจังหวะที่เสี่ยทรงวุฒิเผลอเพราะความลำพองใจ คาร์ลอสไม่ได้ทำเพียงแค่ยอมจำนน เขากลับพุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์! เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงกรีดร้องของมัทนาที่ดังก้องไปทั่วไร่อ้อยอันมืดมิด หยดเลือดอุ่นๆ กระเซ็นเปรอะใบหน้าของมัทนา... แต่ไม่รู้ว่านั่นเป็นเลือดของใครกันแน่! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามบทชีวิตที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของมัทนาและเฮียคาร์ลอสนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อนจะกลับมาพาพวกท่านไปสัมผัสความระทึกในตอนถัดไปครับ