ประกาศสงคราม

กลิ่นอายคาวเลือดและกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศห้องทำงานที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น คาร์ลอส ภูวดล จ้องมองกระดาษโน้ตในมือด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวหรี่ลงเมื่ออ่านข้อความซ้ำเป็นครั้งที่สาม “ของที่มึงหา... มันไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันอยู่ที่ห้องของเเมร่ง...” เขารู้ดีว่า 'แมร่ง' ที่ว่าหมายถึงใคร เสี่ยทรงวุฒิ... ไอ้สุนัขจิ้งจอกที่เฝ้ารอจังหวะกระชากคอหอยเขามาตลอดหลายปี แต่สิ่งที่ทำให้เลือดในกายคาร์ลอสเดือดพล่านไม่ใช่เรื่องเอกสารหรือทรัพย์สินที่ถูกกล่าวถึง แต่มันคือความรู้สึกที่ว่า 'มัทนา' ของเขา ถูกดึงเข้ามาพัวพันในเกมสกปรกนี้ด้วย ปัง! ฝ่ามือหนาฟาดลงบนโต๊ะไม้สักทองจนสั่นสะเทือน คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักมังกรที่เลื้อยผ่านกล้ามเนื้อ อารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้เริ่มพุ่งพล่านราวกับลาวาที่พร้อมระเบิด เขาสาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่อยู่สุดทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดุจจังหวะแห่งมัจจุราช ภายในห้อง มัทนากำลังนั่งอยู่บนขอบเตียง มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือโทรศัพท์ไว้ในมือ เธอรับรู้ได้ถึงรัศมีอำนาจที่คุกคามเข้ามา แม้จะยังไม่เห็นตัวคน แต่กลิ่นกายหอมฉุนแบบบุรุษเพศที่คุ้นเคยก็ทำให้เธอรู้ดีว่าคาร์ลอสกลับมาแล้ว ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น คาร์ลอสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่เลยสักนิด มันมีเพียงความบ้าคลั่งและความหวงแหนอย่างมหาศาล "เฮีย..." มัทนาเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว แต่คนตรงหน้ากลับไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไร คาร์ลอสเดินเข้ามาหาเธอในสามก้าว ก่อนจะใช้มือหนาคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านเข้ามาทำให้เธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับไม่สนใจ ดวงตาคมดุจมีดโกนกวาดมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว "ไอ้ทรงวุฒิมันแตะต้องตัวเธอที่ไหนบ้าง..." เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไว้ไม่อยู่ "บอกมามัทนา! ถ้ามึงไม่อยากให้ห้องนี้กลายเป็นสุสานของพวกมัน" "เฮียพูดเรื่องอะไร มัทไม่เข้าใจ..." "ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ!" คาร์ลอสคำราม เขาผลักร่างบางให้นอนลงไปกับเตียงนุ่ม ก่อนจะตามไปทาบทับ ร่างกายหนาหนักกดทับจนมัทนาแทบหายใจไม่ออก เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นกายสาวที่เขาหลงใหลจนบ้าคลั่ง สลับกับขบเม้มเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดงช้ำ นี่ไม่ใช่การแสดงความรัก แต่มันคือการประกาศอาณาเขต... การประทับตราจองที่ดุดันที่สุด "มึงเป็นของกู..." เขาพึมพำชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นเครือด้วยตัณหาที่ตีคู่มากับความแค้น "ใครหน้าไหนมันกล้าแตะต้องของของกู มันต้องจ่ายด้วยชีวิต มัท... คืนนี้ มึงต้องเป็นของกูคนเดียว ให้พวกมันรู้ว่าคนอย่างคาร์ลอส ภูวดล ถ้าจะเอาคืน มันจะบดขยี้ให้จมดิน" สัมผัสจากฝ่ามือหยาบกร้านลากผ่านเนื้อตัวมัทนาอย่างถือสิทธิ์ ทุกสัมผัสที่เขาแตะลงไปเหมือนจะตอกย้ำให้โลกทั้งใบได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของ มือของเขาปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นความเร่าร้อนออกไปอย่างไม่รีรอ ราวกับจะรีบเร่งตักตวงความหวานล้ำท่ามกลางสงครามที่กำลังจะปะทุ มัทนาทำได้เพียงโอบกอดแผ่นหลังแกร่งไว้แน่น เธอรู้ดีว่านี่คือความเร่าร้อนที่อันตราย แต่เธอกลับไม่อาจปฏิเสธความหอมหวานที่เขามอบให้ได้ ในยามที่ร่างกายประสานเป็นหนึ่งเดียว ในจังหวะที่หัวใจเต้นจังหวะเดียวกันนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากของเจ้าพ่อผู้โหดเหี้ยม คาร์ลอสจูบซับน้ำตาที่ไหลรินผ่านแก้มเนียน ก่อนจะกระแทกกระทั้นกายเข้าหาเธอด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ความสุขสมสั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความแค้นและการครอบครอง จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของคาร์ลอสแผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบงัน... เขากดรับสายด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่อีกข้างยังคงกักขังมัทนาไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา "ว่าไง..." คาร์ลอสกรอกเสียงลงไป "นายครับ... พวกเสี่ยทรงวุฒิมันบุกเผาไร่ฝั่งตะวันออกแล้วครับ มันฝากบอกมาว่า... ถ้าอยากได้ของคืน ให้เอาตัวคุณมัทนาไปแลกที่โกดังร้างคืนนี้" คาร์ลอสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับห้วงนรกขุมที่ลึกที่สุด เขาหันมามองมัทนาที่หอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงเหี้ยมเกรียมที่ทำเอาขนลุกชันไปทั้งตัว "ได้... อยากเล่นสงครามกับกูนักใช่ไหม" เขาเว้นจังหวะ มือหนาบีบเค้นเอวบางจนขึ้นรอยนิ้ว "เตรียมตัวไว้ให้ดีมัทนา คืนนี้... พวกมันจะได้เห็นว่านรกบนดินจริงๆ เป็นยังไง และกู... จะแสดงให้เห็นว่า ถ้าใครคิดจะแย่งเมียกูไป มันต้องเจอกับอะไร" เขาลุกขึ้นคว้าปืนพกข้างเตียงมาขึ้นลำเสียงดังกริ๊ก ก่อนจะโยนเสื้อเชิ้ตใส่หน้ามัทนาโดยไม่หันกลับมามองอีก "แต่งตัวซะ... เราจะไปปิดบัญชีเลือดกันคืนนี้" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันดิบเถื่อนของผมมาจนถึงตอนนี้นะครับ ธานินทร์แดนเถื่อนครับ