เงาของเสี่ยทรงวุฒิ

กลิ่นควันบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นอุ่นร้อนของไร่อ้อยยามค่ำคืน ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานกว้างที่ถูกปิดทึบด้วยม่านกำมะหยี่สีเข้ม คาร์ลอส ภูวดล ยืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีจับจ้องออกไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งความมืดมิดปกคลุมผืนแผ่นดินนับพันไร่ของเขา ทว่าในความเงียบสงบนั้น ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเจ้าพ่อไร่อ้อยกลับจับพิรุธบางอย่างได้ เงาร่างของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่แถวแนวรั้วด้านทิศตะวันตก พวกมันไม่ใช่คนงานของเขา และแน่นอนว่าไม่ใช่พวกโจรไร้หัวนอนปลายเท้า ทว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่มีการจัดระเบียบแบบมืออาชีพ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก คาร์ลอสพ่นควันสีเทาจาง ๆ ออกจากริมฝีปาก ก่อนจะบดขยี้ก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่คริสตัลจนแหลกละเอียด เสี่ยทรงวุฒิ... สุนัขแก่ตัวเดิมที่ยังไม่เข็ดหลาบ กล้าส่งคนรุกล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเขาเพื่อหวังจะฉุดคร่าตัว "ของรัก" คืนไปอย่างนั้นหรือ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างเงียบเชียบ มัทนายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเนียนใสมีความตึงเครียดฉายชัดในดวงตากลมโต แม้ร่างบางจะพยายามควบคุมความสั่นไหวของลมหายใจ แต่ร่องรอยแห่งความหวาดระแวงก็ยังคงเล็ดลอดออกมาให้เห็น "คุณยืนมองอะไรอยู่" เสียงหวานเอ่ยถาม ทำลายความเงียบงันที่กดดันในห้อง คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาช้า ๆ ดวงตาคมกราดมองสำรวจเรือนร่างระหงในชุดนอนผ้าแพรเนื้อนุ่มที่ปิดคลุมมิดชิด แต่กลับไม่อาจซ่อนความเย้ายวนตามธรรมชาติของเธอได้เลย เขาก้าวเข้าไปหาทีละก้าว ย่างก้าวราวดุร้ายของเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "มองแมวตัวน้อยที่กำลังมีคนจ้องจะมาขโมยไปจากกรงยังไงล่ะ มัทนา" มัทนาผถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อร่างสูงใหญ่เข้าประชิด จนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง "คุณหมายความว่ายังไง" คาร์ลอสไม่ตอบด้วยคำพูด มือหนาเอื้อมไปทาบกับกรอบประตูเหนือศีรษะของเธอ กักขังร่างบางไว้ในวงแขนแกร่ง กลิ่นกายบุรุษผสมความดิบเถื่อนและน้ำหอมราคาแพงโชيเข้าแตะจมูกจนเธอต้องผินหน้าหนี แต่คาร์ลอสกลับใช้นิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอดบสบตาเขาตรง ๆ "เสี่ยทรงวุฒิส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวไร่เราคืนนี้..." น้ำเสียงทุ้มต่ำรótลงข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นจนน่ากลัว "มันอยากได้เธอกลับไปนัก... อยากรู้นักว่าถ้ามันรู้ว่าเวลานี้ เธอกำลังนอนอยู่ใต้ร่างของฉัน มันจะยังกล้าฝันกลางวันอยู่อีกไหม" "คนบ้า!" มัทนากัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธขัดเคือง มือเล็กดันอกแกร่งเอาไว้ แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของพญาอินทรี "ฉันไม่ใช่สิ่งของของใครทั้งนั้น และฉันก็ไม่ได้ยินยอมพร้อมใจให้คุณมากักขังแบบนี้!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความกระหายที่ถูกกระตุ้น "ปากดีนักนะมัทนา... ทีเวลาอยู่บนเตียง ฉันไม่เห็นเธอพูดจาอวดดีแบบนี้เลยสักครั้ง" สัมผัสร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาที่เอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้าหาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน แรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงปะทะเข้าหากันราวกับแม่เหล็กต่างขั้ว มัทนาสะท้านเฮือกเมื่อสะโพกกลมกลึงแนบชิดกับความแข็งแกร่งที่ตื่นตัวรออยู่ก่อนแล้ว ความหวาดกลัวและความปรารถนาอันลึกซึ้งตีรวนอยู่ในอกจนเธอแทบหายใจไม่ออก ริมฝีปากหนาร้อนผ่าวโน้มลงมาประทับจูบหนักหน่วงลงบนเรียวปากอิ่ม มัทนาพยายามเบือนหน้าหนี แต่เรียวแขนแกร่งกลับรัดตรึงเอวเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บังคับให้เธอน้อมรับรสจูบอันดุดันและเอาแต่ใจ ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดุดันและหิวกระหายทำให้มัทนารู้สึกพร่าเลือน สติสัมปชัญญะที่เคยมีแตกกระซเซ็นราวกับแก้วบาง ๆ ที่ถูกค้อนทุบ มือหนาเลิกชายเสื้อผ้าแพรขึ้นสัมผัสผิวเนียนนุ่มราวนมสด ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความสั่นสะท้าน มัทนาหอบหายใจสะท้าน ตัวงอเข้าหาอกแกร่งโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่เคยทุบอกเขาเปลี่ยนเป็นจิกกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่ร่างกาวยวบยาบลงไป "คาร์ลอส... อือ..." เสียงครางประท้วงในลำคอเล็ดลอดออกมาเมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนต่ำลงมาซุกไซร้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างไว้บนผิวเนื้ออ่อนอย่างจงแสดงความเป็นเจ้าของ บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นทุกวินาที แรงขับทางอารมณ์และสัญชาตญาณดิบหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออกว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน คาร์ลอสอุตราร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ เขาก้าวฉับ ๆ พาเธอไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงทับร่างบางที่นอนหอบสะท้านอยู่ใต้ร่าง "จำเอาไว้มัทนา..." เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู ลมหายใจร้อนรินรดต้นคอ ขณะที่มือหนาปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดด้วยความชำนาญ "เธอเป็นของฉัน... แม้แต่เงาของไอ้ทรงวุฒิก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องปลายเล็บของเธอ" บทเพลงแห่งเสน่หาอันเร่าร้อนและดิบเถื่อนเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งท่ามกลางความมืดของค่ำคืน ร่างกายสองร่างหลอมรวมเข้าหากันด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง เสียงครางหวานผสมผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงก้องกังวานไปทั่วห้องนอนที่ปิดทึบ ความสุขสมที่ล้นทะลักทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงความเร่าร้อนของไฟรักที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ ทว่า... ในขณะที่บทรักกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงเคาะประตูกระจกเบา ๆ จากด้านนอกห้องนอน กลับดังขึ้นขัดจังหวะ! มัทนาสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่คาร์ลอสหยุดชะงักการเคลื่อนไหว ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงดุจมัจจุราช ดวงตาดำมืดหันขวับไปมองที่หน้าระเบียงทันที ก่อนที่เงาดำตะคุ่มของใครบางคนจะทาบทับลงบนผ้าม่าน พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกสอดเข้ามาใต้ช่องประตู... บนนั้นมีลายมือหวัด ๆ เขียนไว้เพียงสั้น ๆ ว่า: *"ของที่มึงหา... มันไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันอยู่ที่ห้องของเเมร่ง..."* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนนี้เสมอนะครับ