รอยร้าวที่สมาน

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอวลผสมปนเปกับกลิ่นไอดินหลังฝนตกในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส ภูวดล เสียงกระดาษเอกสารปึกหนาถูกพลิกเปิดด้วยปลายนิ้วแข็งกระด้างดังสลับกับเสียงถอนหายใจยาวนานของผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรไร่อ้อยแห่งนี้ แฟ้มสีน้ำตาลตรงหน้าบรรจุหลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ล้างมลทินให้ตระกูลของมัทนาที่เคยถูกตราหน้าว่ายักยอกและฉ้อโกงได้อย่างหมดจด "ดูเหมือนว่า... หมาบ้าตัวจริงมันอยากจะเข้ามาตายในกรงของฉันเองเสียแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางปรายตามองไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของร่างระหงซึ่งยืนนิ่งค้างอยู่ตรงธรณีประตู มัทนาในชุดเรียบง่ายกำลังถือถาดน้ำชาเข้ามาหยุดชะงัก ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกยามกวาดมองเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเขา มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่ากระดาษแผ่นบางเหล่านั้นมีความหมายต่อชีวิตของพ่อและแม่เธอมากแค่ไหน คาร์ลอสปិดแฟ้มเอกสารลงเสียงดังสนั่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจากอดีตอันโชกโชน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาหาเธอดั่งนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แต่ทว่าในแววตาดุร้ายคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนระAเรื่อที่ซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากความดิบเถื่อน "คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไมกันคะ... เอ๊ย ทำไมกันครับ" มัทนาเผลอหลุดคำพูดเก่าๆ ออกมาด้วยความตกใจจนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากของเขา "อยากรู้เหรอครับคนดี" คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ปลายนิ้วอุ่นจัดยื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างเบามือ "คุณคิดว่าผู้ชายอย่างคาร์ลอส ภูวดล จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำผู้หญิงของตัวเองได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือครับ มัทนา... หนี้สินทั้งหมดถูกล้างด้วยความจริงชุดนี้แล้ว และไอ้สารเลวทรงวุฒิมันกำลังจะชดใช้ในสิ่งที่มันร่วมมือกับคนในตระกูลคุณหักหลังพ่อแม่คุณ" หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาของมัทนา ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่แบกรับมาเนิ่นนานราวกับภูเขาไฟที่ระเบิดออก เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจและกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งนี้ จะเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาดึงเธอกลับขึ้นมาจากเหวแห่งความอยุติธรรม ความซาบซึ้งระคนความตื้นตันแล่นพล่านจนจุกอก ร่างบางสั่นเทาน้อยๆ ก่อนจะโผเข้าซุกซบกับแผงอกกว้างอย่างไร้การป้องกัน คาร์ลอสชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่วงแขนแข็งแกร่งจะโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบชิด สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า เขาฝังจมูกลงกับเรือนผมนุ่มสูดดมความหอมหวานที่คุ้นเคย ความรู้สึกปกป้องคุ้มครองแผ่ขยายเต็มหัวใจดุร้าย มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาอย่างปลอบโยน เป็นครั้งแรกที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยแรงปรารถนาหรือไฟราคะอันดุเดือด หากแต่หลอมรวมด้วยสายใยแห่งความเข้าใจและความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง "ผมบอกคุณแล้วไงครับ ว่าคุณหนีผมไม่พ้นหรอก ไม่ว่าจะในฐานะเชลยหนี้ หรือ... ในฐานะหัวใจของผมก็ตามที" เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังอยู่ข้างใบหู ทำเอามัทนาร้อนผ่าวไปทั่วทั้งพวงแก้ม แม้จะมีความเขินอายระคนความซาบซึ้ง แต่เธอก็เลือกที่จะซุกหน้าลงกับอกเขาแน่นขึ้น ปล่อยให้ความอบอุ่นนี้โอบกอดหัวใจที่เคยแตกสลายให้กลับมาสมานตัวอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงบและเต็มไปด้วยความหวานล้ำภายในห้องทำงาน กลับมีเงาดำปริศนากลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบอยู่ภายนอกรั้วไร่อ้อย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงกระซิบกระซาบเป็นภาษากลุ่มโจรรับจ้างดังลอดเข้ามาทางช่องลมใต้ถุนเรือนพักคนงาน รินรดาที่บังเอิญเดินตรวจบัญชีอยู่แถวนั้นต้องรีบหลบหลังกองกระสอบปุ๋ยด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเงาร่างของชายฉกรรจ์สวมไอ้โม่งไม่ต่ำกว่าสี่คนกำลังเดินเลี่ยงการตรวจตราของยามรักษาความปลอดภัย มุ่งตรงไปยังเรือนพักรับรองที่มัทนากับคาร์ลอสกำลังพักผ่อนอยู่ มือเรียวของรินรดาสั่นเทา รีบควAโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหมายจะกดโทรหาเฮียคาร์ลอสเพื่อแจ้งข่าวร้าย แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบกลับถูกจ่อเข้าที่ขมับของเธออย่างรวดเร็วดั่งภูตผี พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นชิดใบหู "ถ้าไม่อยากตายคาที่... ส่งมือถือมาแล้วหุบปากซะ" รินรดาดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่ทางด้านของคาร์ลอสและมัทนาที่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสุข ไร้ซึ่งลางสังหรณ์ใดๆ ว่าภัยมืดกำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัว และความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยอาจแลกมาด้วยชีวิตของใครบางคนในคืนนี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรัก ความดิบเถื่อน และความซาบซึ้งของเฮียคาร์ลอสกับน้องมัทนานะครับ