ความลับที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอแดดร้อนระอุของไร่อ้อยยามบ่ายยังไม่น่าสะพรึงกลัวเท่าความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส ภูวดล ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยสักมังกรดำที่เลื้อยหายเข้าไปในสาบเสื้อ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีเข้ม ดวงตาสีนิลกาฬดุดันราวดาบคมกริบกำลังจดจ้องกระดาษแผ่นเก่าในมือสั่นเทาของมัทนา ซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักทองเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่หลักฐานทางคดี แต่คือระเบิดเวลาที่กำลังพลิกคว่ำโลกทั้งใบของหญิงสาว "อ่านต่อสิครับ... แม่คนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกปลาบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาของมัทนา "ทีตอนเถียงฉัน ฉันเห็นเธอกล้าหาญเสียยิ่งกว่าเสือดาว... แต่พอเจอความจริงอันเน่าเฟะของไอ้คนที่เธอเรียกว่าพ่อเข้าไป ถึงกับใบEกินเลยอย่างนั้นหรือครับ?" "ไม่... นี่มันเรื่องโกหก!" มัทนาสั่นศีรษะรัว น้ำตากลั้นไม่อยู่ร่วงเผาะลงบนกระดาษแผ่นบาง กระดาษที่ระบุเส้นทางการเงิน เอกสารการปลอมลายเซ็น และหลักฐานมัดตัวว่าบิดาของเธอไม่ได้ฉ้อโกงบริษัทของคาร์ลอสตามที่ถูกกล่าวหา แต่เป็นฝีมือของ ‘เสี่ยทรงวุฒิ’ ศัตรูตัวฉกาจที่จงใจจัดฉากใส่ร้าย ปิดประกาศอายัดทรัพย์สิน และบีบให้เธอต้องเดินเข้าสู่กรงขังแห่งตัณหาของคาร์ลอสด้วยความจำยอม "โกหกงั้นเหรอ?" คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟา กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงโชยเข้าปะทะนาสิก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกเกือบชนกับพวงแก้มเนียนที่เปื้อนคราบน้ำตา นิ้วแกร่งเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอสบตา "ลูกหนี้อย่างเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธความจริง... พ่อของเธอถูกมันหลอกใช้เป็นแพะรับบาป เพื่อให้ไอ้เสี่ยสารเลวนั่นฮุบที่ดินแปลงสุดท้ายของตระกูลเธอ... และส่งตัวเธอมาให้ฉันย่ำยีเล่นแก้เบื่อไงครับ มัทนา" คำพูดดิบเถื่อนและบาดลึกราวน้ำร้อนลวกทำให้มัทนารู้สึกราวกับหัวใจถูกบดขยี้ ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามปกป้องมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ความโกรธแค้น ความอัปยศ และความเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาจุกอก เธอเงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าคนตรงระบายความอัดอั้น แต่ทว่า... เร็วกว่าแสง! คาร์ลอสคว้าข้อมือเรียวไว้ได้ทันอย่างแม่นยำ แรงบีบมหาศาลทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกับแผงอกกว้าง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดร่องคอระหง "อย่าหาญกล้าทำแบบนั้นกับฉันเป็นครั้งที่สอง มัทนา" เสียงกระซิบต่ำพร่าริมหูเต็มไปด้วยอันตราย ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว "เธอคิดว่าเธอเกลียดฉันนักใช่ไหม? เกลียดที่ฉันใจร้าย เกลียดที่ฉันกักขังเธอไว้... แต่ความจริงมันน่าสมเพชกว่านั้นเยอะ คนที่เธอควรเกลียดที่สุดไม่ใช่ฉัน... แต่คือไอ้สารเลวที่มันเหยียบย่ำครอบครัวเธอต่างหาก!" สัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาบีบเคล้นต้นคอระหงเบาๆ ส่งกระแสไฟประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง มัทนาตัวสั่นสะท้าน ไม่ใช่ด้วยความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะแรงดึงดูดทางเพศอันรุนแรงและป่าเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันของเธอจนหมดสิ้น แววตาดื้อรั้นที่เคยมีบัดนี้ฉายแววแตกสลายและยอมจำนน คาร์ลอสจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความเคียดแค้น ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้าใส่หัวใจด้านชาของเจ้าพ่อไร่อ้อย ความต้องการที่จะครอบครอง ลงทัณฑ์ และปลอบประโลมหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนไม่เหลือช่องว่าง "ปล่อยฉัน..." มัทนาเปล่งเสียงกระซิบแหบพร่า แรงขัดขืนที่มีเริ่มเลือนหาย เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นที่สะท้อนความปั่นป่วนในอก "ปล่อยเหรอครับ?" คาร์ลอสแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาดำมืดสนิทเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง "ในเมื่อความจริงมันเฮงซวยขนาดนี้... งั้นเรามาเริ่มต้นทวงคืนความยุติธรรมในแบบฉบับของฉันดีกว่าไหมครับที่รัก" ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและโกรธเกรี้ยว ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้งที่สูบEฉีดเลือดในกายให้เดือดพล่าน มัทนาครางอือในลำคอ พยายามจะเบือนหน้าหนีแต่ถูกมือใหญ่รวบต้นคอตรึงไว้บังคับให้รับรสจูบอันวาบหวามที่เขาป้อนให้อย่างไม่รู้จบ ลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือแกร่งลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วงและช่ำชอง ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิวจนเข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับทรยศด้วยการแอ่นอกแนบชิดและสวมกอดลำคอแกร่งไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบโกบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่หน้าผากของเขายังคงแนบชิดอยู่กับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรดกันและกัน แววตาสีเข้มฉายประกายความเร่าร้อนที่พร้อมจะกลืนกินเธอลดลงไปในห้วงเสน่หาที่ไร้ทางหนี "จำไว้... ว่าเธอเป็นของฉัน มัทนา" เขาพกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "และหนี้ทั้งหมด... ฉันจะคิดดอกเบี้ยจากร่างกายของเธอคืนให้สาสม" ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและเร่าร้อนจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูดังปังๆ อย่างไร้มารยาทก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับร่างของลูกน้องคนสนิทที่ผลผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกจนซีดเผือด "เฮียครับ! แย่แล้วครับ..." ลูกน้องหนุ่มหอบหายใจโยนวิทยุสื่อสารลงบนโต๊ะ "คนของเราที่เฝ้าไร่โซนเหนือรายงานมาว่า... โกดังเก็บปุ๋ยเคมีโดนลอบวางเพลิง และตอนนี้... เสี่ยทรงวุฒมมันพาคนบุกเข้ามาล้อมเขตบ้านพักของเราไว้แล้วครับ!" คาร์ลอสชะงัก ดวงตาดำมืดวาวโรจน์ขึ้นด้วยจิตสังหารอันรุนแรง มือที่โอบเอวมัทนาอยู่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อไร่อ้อยในขณะที่เขาก้มลงกระซิบข้างหูหญิงสาวเป็นประโยคสุดท้าย "ดูเหมือนว่า... หมาบ้าตัวจริงมันอยากจะเข้ามาตายในกรงของฉันเองเสียแล้วล่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงเสน่หาอันดิบเถื่อนนี้ด้วยกันนะครับ