เงาแค้นในอดีต

กรงเล็บเหล็กกล้าแห่งความทรงจำกระชากลากอดีตที่ฝังกลบไว้ใต้ผืนดินแห้งแล้งของไร่อ้อยให้กลับมาหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง กลิ่นอายของเลือด น้ำตา และความพินาศย่อยยับลอยวนอยู่ในห้องนอนกว้างที่ปิดทึบ "เธอคิดว่าความบริสุทธิ์จอมปลอมกับเรือนร่างสะท้อนแสงไฟนี่ จะลบล้างสิ่งที่พ่อของเธอทำไว้ได้งั้นเหรอ มัทนา!" น้ำเสียงของคาร์ลอสแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยพลังทำลายล้างที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุล นัยน์ตาดำมืดคู่นั้นไม่ได้มีประกายแห่งความเสน่หาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงเปลวเพลิงสีเลือดที่ลุกโชนจากการรอคอยการชำระแค้นมานานแรมปี มัทนาสะท้านเฮือก ร่างบางที่สั่นเทาถอยร่นจนแผ่นหลังชิดติดหัวเตียง สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดและแววตานั้นอย่างบ้าคลั่ง พ่อของเธอเป็นแค่วิศวกรเกษตรกรต้อยต่ำ ทำงานรับเงินเดือนในไร่ขนาดใหญ่ แล้วจะไปทำอะไรให้เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่อย่างคาร์ลอสเจ็บแค้นเจียนตายได้ถึงเพียงนี้ "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายถึงอะไร พ่อของฉันเป็นคนซื่อสัตย์ เขาไม่เคยทำร้ายใคร!" เสียงของเธอกล่าวแย้งออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ความกลัวจะแล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง "คนซื่อสัตย์งั้นเหรอ!" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ระคนไปด้วยความหยันเหยียดและขื่นขมจนน่ากลัว เขาก้าวเข้ามาประชิดเตียงนอนอย่างรวดเร็วดุจพยัคฆ์ร้าย ขาทรงพลังก้าวคร่อมร่างของเธอไว้ทันที ฝ่ามือหนาวางทราบลงบนฟูกสองข้างลำตัว กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายบุรุษเพศ คละคลุ้งด้วยกลิ่นอายยาสูบและปาล์มน้ำมัน เคล้ากับความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้มัทนารู้สึกราวกับถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออก "พ่อของเธอไม่ได้แค่โกงกินเงินในโครงการพัฒนาไร่เมื่อสิบปีก่อน แต่มันหักหลังความไว้ใจ ขโมยสูตรน้ำยาบำรุงดินสายพันธุ์พิเศษที่ตระกูลฉันใช้เวลาพัฒนามาหลายชั่วอายุคน ไปขายให้คู่แข่งจนไร่ของครอบครัวฉันเกือบต้องล้มละลาย!" คาร์ลอสคำรามลอดไรฟัน กรามหนากระตุกเกร็งจนเห็นสันนูนชัดเจน "ความโลภของมัน ทำให้พ่อฉันตรอมใจตาย แม่ฉันต้องล้มป่วยและจากไปอย่างโดดเดี่ยว... และเธอกล้าพูดว่ามันเป็นคนซื่อสัตย์อย่างนั้นเรารึ!" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ มัทนาเบิกตากว้าง ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกะทันหัน ภาพความทรงจำในวัยเด็กแวบเข้ามาในหัว พ่อของเธอกลับบ้านดึกดื่นพร้อมกระเป๋าเอกสารใบใหญ่และรอยยิ้มแปลกๆ ก่อนที่ครอบครัวของพวกเขาจะย้ายออกจากจังหวัดนั้นไปตั้งหลักแหล่งใหม่ในเมืองหลวงอย่างกะทันหัน ไม่ใช่ความบังเอิญ... การที่เธอถูกต้อนให้เข้ามาในกรงขังแห่งนี้ การที่เธอต้องตกเป็นเบี้ยล่างของซาตานร้ายตนนี้ ทุกอย่างถูกกำหนดไว้ด้วยบัญชีแค้นที่พ่อของเธอเป็นคนสร้างขึ้นมา "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนจริงๆ นะครับ... เอ๊ย... ฉันไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ" มัทนาเสียงสั่นระรอก น้ำตาคลอหน่วยด้วยความตกใจและรู้สึกผิดบาปที่ไม่ได้ก่อขึ้นเอง "ถ้าพ่อฉันทำจริง ฉันก็เสียใจ แต่ฉันไม่เกี่ยว... ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ... ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ" "ปล่อยงั้นเหรอ?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาต่ำจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนแก้ว Nนเนียนที่เปรอะคราบน้ำตา แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน "เธอคิดว่าหนี้แค้นระดับล้างผลาญโคตรเหง้าศักราชนี้ จะชำระให้หมดได้ด้วยการก้มหน้าร้องไห้งั้นเหรอ มัทนา? ไม่มีวัน!" นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นมาบีบคางของเธอไว้แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับการสบตาที่ดุดันและร้อนแรงราวกับเตาหลอม มัทนาเจ็บร้าวไปทั่วกรามแต่เธอกลัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่น้อย ศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ทำให้เธอจ้องตอบเขาด้วยดวงตาดำขลับที่ฉายแววพยศไม่แพ้กัน "ถ้าคุณเกลียดฉันนัก ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายไปซะล่ะคะ!" เธอกล้าท้าทายเขาด้วยความคับแค้นใจ "ฆ่าเหรอ? มันง่ายเกินไปสำหรับคนตระกูลนี้" คาร์ลอสกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่ซับซ้อนและดำมืด "การทำให้เธอตกเป็นทาสทางร่างกายและจิตใจ เป็นผู้หญิงที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของฉัน ยอมจำนนต่อสัมผัสของฉัน ร้องขอความเมตตาจากฉัน... นั่นต่างหากคือการแก้แค้นที่สาสมที่สุด!" สัมผัสจากปลายนิ้วที่บีบคางเปลี่ยนเป็นการลูบไล้แผ่วเบา แต่แฝงไว้ด้วยอาคมแห่งความลุ่มหลงที่น่ากลัว คาร์ลอสไล้นิ้วผ่านริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริก สัมผัสอุ่นนุ่มนั้นทำให้หัวใจของเขาที่ด้านชามานานหลายปีกลับเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนน่าหงุดหงิด เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงก่ำ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคำสั่งเฉียบขาดที่ไม่มีทางปฏิเสธ "คืนนี้... เธอต้องชดใช้ดอกเบี้ยแค้นด้วยร่างกายของเธอเอง จนกว่าฉันจะพอใจ!" ทว่า ในวินาทีที่คาร์ลอสกำลังจะกดริมฝีปากลงมาทาบทับความดุดันใส่กลีบปากนุ่มนั้น เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกห้องนอนก็ทำลายบรรยากาศตึงเครียดลงอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงตะโกนร้อนรนของคนสนิทที่หน้าห้อง "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนบุกเข้ามาล้อมเรือนใหญ่ พร้อมกับกำลังติดอาวุธครบมือ... ดูเหมือนว่าจะเป็นคนของเสี่ยทรงวุฒิ!" คาร์ลอสชะงักกึง นัยน์ตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะระลอกใหม่ที่พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม เขากัดฟันกรอด ผละออกจากร่างของมัทนาราวกับเสือร้ายที่ถูกขัดจังหวะการล่าเหยื่อ ก่อนจะหันขวับไปมองประตูห้องด้วยแววตาฆาตกร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในหุบเหวแห่งเสน่หานี้นะครับ