คำสั่งเด็ดขาด

“ก้าวออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ผมจะทำให้คุณรู้ว่าการถูกจองจำในนรกน่ะ มันมีรสชาติแบบไหน” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง คาร์ลอสไม่ได้หันมามองมัทนาที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างเตียง สายตาของเขายังคงจ้องเขม็งไปยังบานประตูที่เพิ่งปิดลงหลังจากลูกน้องคนสนิทถอยออกไป ร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงเดือดพล่านอยู่ในดวงตาสีดำสนิทดุจถ่านหิน มัทนากำหมัดแน่น เล็บจิกเข้ากับฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอไม่ได้กลัวเขาเท่ากับความรู้สึกอึดอัดที่เขากำลังตีวงล้อมชีวิตเธอให้แคบลงทุกที “คุณไม่มีสิทธิ์กักขังฉันแบบนี้ คาร์ลอส! นี่มันยุคไหนแล้ว อีกอย่าง... ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ นอกจากหนี้ที่ต้องชดใช้!” คาร์ลอสหมุนตัวกลับมาช้าๆ กลิ่นอายดิบเถื่อนแผ่ออกมาจากตัวเขาจนมัทนาแทบหายใจไม่ออก เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ ก้าวย่างนั้นมั่นคงและหนักแน่นเหมือนเสือโคร่งที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อจนมุม เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่คืบ ความสูงที่มากกว่าทำให้เขาต้องก้มมองเธอด้วยสายตาที่เหยียดหยามกึ่งเอ็นดู “สิทธิ์เหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเชยคางมนขึ้นด้วยนิ้วเรียวแข็งแรง “ที่นี่ไร่ภูวดล และในไร่นี้... ผมคือพระเจ้า กฎของผมคือกฎสูงสุด และกฎข้อแรกที่คุณต้องจำให้ขึ้นใจคือ ‘มัทนาเป็นสมบัติของผม’ ต่อให้เป็นเสี่ยทรงวุฒิหรือใครหน้าไหนหน้าไหนที่คิดจะมาแตะต้องสมบัติของผม... ผมจะบดขยี้มันให้จมดิน” เขาก้มลงกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดที่ปะทะผิวแก้มทำให้ร่างบางสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ “ตั้งแต่วินาทีนี้ไป บอดี้การ์ดสี่คนจะคอยตามคุณทุกฝีก้าว ไม่ว่าจะไปห้องน้ำ กินข้าว หรือแม้แต่ตอนนอน... อย่าหวังว่าจะได้เหยียบพ้นรั้วไร่ออกไปได้แม้แต่ก้าวเดียว” “คุณมันบ้า!” มัทนาสวนกลับ เสียงสั่นเครือแต่ยังพยายามรักษาศักดิ์ศรี “คุณมันเป็นแค่เจ้าพ่อไร่อ้อยที่ไร้หัวใจ! คุณคิดว่าขังฉันไว้ได้ แล้วคุณจะชนะงั้นเหรอ? คุณจะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการ... ไม่มีวัน!” คาร์ลอสไม่โต้ตอบด้วยคำพูด แต่เขาใช้มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวจนร่างของเธอกระแทกกับแผงอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอสั่นคลอนไปถึงกระดูก มือนั้นลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านเนื้อผ้าบางเบา สัมผัสที่แฝงไว้ด้วยความหิวกระหายและอำนาจดิบทำให้มัทนาแทบเข่าอ่อน “ผมไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายคุณ มัทนา” เขาจงใจกดเสียงต่ำลงจนดูอันตราย “แต่ผมต้องการให้คุณสำนึกว่า... ชีวิตของคุณ ตลอดจนลมหายใจเข้าออก เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว และถ้าคุณดื้อดึงไปมากกว่านี้... อย่าหาว่าผมใจร้าย” มือหนาเลื่อนขึ้นไปบีบเค้นลำคอระหงเบาๆ ไม่ใช่การทำร้าย แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ทำให้คนถูกกระทำรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนทางเพศที่ตีกลับขึ้นมาอย่างรุนแรง มัทนาหอบหายใจถี่ สายตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มไหวระริก เธอเกลียดที่ร่างกายของตัวเองมักจะทรยศต่อความรู้สึกนึกคิดเสมอเมื่อเขาเข้าใกล้ “คุณมันป่าเถื่อน...” เธอพึมพำ “และคุณก็ชอบความป่าเถื่อนของผม... จริงไหม?” เขาเย้าแหย่ก่อนจะประทับจูบหนักหน่วงลงบนริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย รสจูบของเขาไม่ได้นุ่มนวล มันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเอาแต่ใจ ราวกับจะกักขังวิญญาณของเธอไว้ด้วยรสสัมผัส ท่ามกลางความตึงเครียด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจังหวะหนักๆ ตามมาด้วยเสียงของลูกน้องคนสนิท “นายครับ... เสี่ยทรงวุฒิส่งคนมาป่วนที่แนวเขตไร่ฝั่งตะวันออก มันบอกว่ามีของสำคัญลืมไว้ที่ไร่นายครับ” คาร์ลอสผละออกทันที นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก เขากดจูบแรงๆ ลงบนไหล่มนอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินไปที่ตู้เซฟแล้วหยิบปืนพกกระบอกใหญ่ขึ้นมาเหน็บข้างเอว เขาก้าวไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไป เขากลับหันมามองเธอด้วยสายตาที่ทำให้อากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที “รออยู่ที่นี่... ถ้าผมกลับมาแล้วไม่เจอคุณอยู่ในห้องนี้แม้แต่เงา... ผมไม่รับประกันนะว่าคนที่มาป่วนไร่ผมวันนี้ จะมีชีวิตรอดกลับไปบอกลามารดาเขาได้หรือเปล่า” เขากระแทกประตูห้องปิดสนิทจนเสียงดังก้อง มัทนาทรุดฮวบลงกับเตียงนอน หูของเธอยังอื้ออึงด้วยคำสั่งเด็ดขาดของเขา ทว่าในขณะที่เธอพยายามตั้งสติ เสียงสัญญาณเตือนภัยของไร่ก็ดังขึ้นพร้อมกับการตัดขาดของกระแสไฟฟ้าทั้งห้อง มัทนาสะดุ้งสุดตัวเมื่อแสงไฟในห้องมืดมิดลง ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของใครบางคนกลับไม่ได้เดินออกไปตามทางที่คาร์ลอสไป แต่มันกลับค่อยๆ ย่างกรายเข้ามาทางหน้าต่างบานที่แง้มเอาไว้เพียงเล็กน้อย เสียงกระซิบที่คุ้นเคยในยามค่ำคืนดังขึ้นจากเงามืด “คุณมัทนา... ผมมาตามสัญญาแล้ว” หวังว่าตอนที่ 9 นี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ทุกท่านนะครับ ธานินทร์แดนเถื่อนจะคอยสรรค์สร้างความเร่าร้อนนี้ต่อไปครับ