ความลับในห้องทำงาน

เสียงคลิกเบา ๆ ของลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้สักทองราคาแพงระยับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน มัทนากลั้นหายใจ หัวใจของเธอดังกระหน่ำราวกับกลองศึกที่พร้อมจะระเบิดออกมาจากอก ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาขณะรีบพลิกแฟ้มเอกสารลับกองโตเพื่อค้นหาหลักฐานสัญญาเงินกู้และบัญชีส่วยที่เธอจำเป็นต้องใช้เพื่อปลดพันธะให้ครอบครัว กลิ่นหอมเข้มข้นของยาสูบผสมกับกลิ่นกายบุรุษอันเป็นเอกลักษณ์ลอยอวลอยู่รอบตัว ราวกับเงาของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ “หาอะไรอยู่หรือครับ... คุณมัทนา” เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากความมืดริมระเบียง มัทนาสะดุ้งสุดตัวจนแฟ้มในมือแทบหลุดร่วง เธอนิ่งงันไปชั่วขณะราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปช้า ๆ ภาพของคาร์ลอส ภูวดล ที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก แววตาดุจพญาอินทรีคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอราวกับเสือร้ายที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นไล่จับเหยื่อในกรงขัง “ฉัน... ฉันแค่นอนไม่หลับ เลยมาหาอะไรอ่านเล่นค่ะ” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามC-ควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว แต่แววตาดื้อรั้นที่พยายามซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้กลับทำให้คาร์ลอสนึกขัน “โกหกไม่เนียนเลยนะครับ เด็กน้อย” คาร์ลอสสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวย่างที่เงียบเชียบและมั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนกวางน้อยเข้ามุมห้องทำงานกว้างขวาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยสักรางเลือนที่น่าเกรงขามกดดันจนมัทนาต้องถอยหลังกรูด จนกระทั่งแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับตู้หนังสือไม้สักหนักอึ้ง ไร้ซึ่งหนทางหนี “คุณไม่มีสิทธิ์มาขังฉันไว้ที่นี่ ปล่อยฉันกลับห้องเดี๋ยวนี้!” มัทนาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ขาสองข้างจะแทบหมดแรงยืน “ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?” คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ปลายน้องแกร่งเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา “คุณลืมไปแล้วหรือครับว่าคุณเอาตัวเข้าแลกเพื่ออะไร... และตอนนี้ คุณกำลังขโมยของในถ้ำของเสือร้ายอย่างผม คุณคิดว่าผมควรลงโทษแมวขโมยตัวนี้ยังไงดีล่ะครับ” ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้ชิดทำให้สติของมัทนากระเจิดกระเจิง กลิ่นกายดิบเถื่อนของชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างที่เธอพยายามกดทับเอาไว้ คาร์ลอสไม่รอให้เธอได้ตอบโต้อีกต่อไป มือหนาคว้าข้อมือเรียวทั้งสองข้างรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวตรึงไว้แน่นหนาอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าประชิดแนบเนื้อจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากแผงอกแกร่ง “ปล่อยนะ... อื้อ!” คำประท้วงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักหนาบดขยบลงมาครอบครองเรียวปากนุ่มของเธออย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดุดันและร้อนแรงราวกับเปลวไฟแผดเผาความตั้งใจอันแข็งกร้าวของมัทนาให้มลายหายไปในพริบตา ความโกรธเกรี้ยวและแรงปรารถนาอันซับซ้อนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากเธอบังคับให้เผยอรับสัมผัสวาบหวามที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างหิวกระหาย ขณะที่มือแกร่งที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เลื่อนลงมาลูบไล้แผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้าบางเบา ส่งกระแสความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว มัทนาครางแผ่วในลำคอ ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของคาร์ลอสช่างทรงพลังเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอจะต้านทานไหว มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น แรงดึงดูดระหว่างเขากับเธอรุนแรงเสียจนลมหายใจขาดห้วง โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสวาบหวามที่แผดเผาผิวกาย คาร์ลอสผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้มัทนาได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ดวงตาคมกริบฉายแววปรารถนารuเร่าร้อนจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายโน้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงก่ำ น้ำเสียงพร่าสั่นเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ “คุณทำให้ผมต้องลงโทษหนักขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ... มัทนา” เขากวาดอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของหญิงสาวที่ต้องรีบคล้องคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ คาร์ลอสพาร่างของเธอเดินตรงไปยังโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่กลางห้องทำงาน ก่อนจะวางเธอลงอย่างทะนุถนอมแต่เฉียบขาด ร่างหนาทาบทับลงมาทันที กักขังเธอไว้ใต้ร่างกำยำ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มเมื่อเขาไล้นิ้วมือไปตามโครงหน้าสวยที่กำลังแดงก่ำด้วยความอายและโกรธ “ในเมื่อคุณอยากรู้ความลับในห้องนี้มากนัก... งั้นผมจะแสดงให้คุณเห็นความลับอีกอย่างหนึ่ง ที่มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่จะมอบให้คุณได้” มัทนาใจเต้นระรัว หูอื้อตาลายกับบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่าร้อนเกินกว่าจะทานทน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดมหาศาลจากซาตานร้ายในร่างชายหนุ่มที่กำลังจะกลืนกินเธอทั้งตัว ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานสู่ขีดสุดแห่งเสน่หา เสียงเคาะประตูดังปัง ๆ สามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบก็ดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบงันในห้องทำงาน ตามด้วยเสียงตะโกนตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่หน้าห้อง “เฮียครับ! แย่แล้วครับ! เสี่ยทรงวุฒิกำลังพาสมุนบุกเข้ามาถึงหน้าไร่แล้ว บอกว่าจะมาทวงของที่ควรจะเป็นของมันคืนตอนนี้เลยครับ!” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ธานินทร์แดนเถื่อน" เสมอมานะครับ