บทลงโทษของคนดื้อ

เสียงกระแทกของประตูไม้สักทองบานใหญ่ดังสะเทือนเลื่อนลั่น กลิ่นอายดิบเถื่อนของดินปืนและหยาดเหงื่อจากลูกน้องหน้าหอพักคนงานลอยอบอวลเข้ามาปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวของคาร์ลอส "เฮียครับ! แย่แล้วครับ! เสี่ยทรงวุฒิกำลังพาสมุนบุกเข้ามาถึงหน้าไร่แล้ว บอกว่าจะมาทวงของที่ควรจะเป็นของมันคืนตอนนี้เลยครับ!" ไอ้ชาติ สมุนมือขวาพ่วงตำแหน่งผู้จัดการไร่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ แต่น외เสียงประกาศกร้าวของมันกลับถูกกลบด้วยความเงียบงันอันน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส ภูวดล เจ้าพ่อแห่งอาณาจักรไร่ผู้ไม่เคยเกรงกลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน คาร์ลอสยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแบบดิบเถื่อนเรียบสนิทจนเดาอารมณ์ไม่ได้ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กทอประกายวับวับด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวนขึ้นอย่างเงียบงัน นิ้วแกร่งเคาะพนักพิงโซฟาเป็นจังหวะเชื่องช้า ทว่าทรงพลังกดดันจนคนรายงานแทบไม่กล้าหายใจแรง ในขณะที่มัทนายืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง ร่างบางในชุดเดรสยาวร่นยับยู่ยี่จากการยื้อยุดฉุดกระชากก่อนหน้า แววตาของเธอฉายความตื่นตระหนกปนความหวังวับวามเมื่อได้ยินชื่อ 'เสี่ยทรงวุฒิ' คู่ปรับตัวฉกาจของคาร์ลอส ผู้ชายที่เธอเคยหวังว่าจะใช้เป็นทางรอดจากขุมนรกแห่งนี้ แต่ตอนนี้... เธอกลับตระหนักได้แจ่มชัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ว่าการก้าวเข้ามาในถ้ำเสือของคาร์ลอส แปลว่าเธอไม่มีทางได้เดินออกไปอย่างอิสระอีกแล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหนจะพังประตูเข้ามาก็ตาม "มันกล้ามากสินะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นมัดกล้ามและรอยสักเลือนรางที่ดูน่าเกรงขาม "กล้าเหยียบเข้ามาประกาศศักดาถึงถิ่นกู ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าหมาตัวไหนที่เข้ามาเห่าหอนในนี้ จุดจบของมันคืออะไร" เขาย่างสามขุมเข้ามาหามัทนาที่ผถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ดวงตาดุจพญาอินทรีจดจ้องมองหญิงสาวราวกับจะกลืนกิน เสน่ห์อันตรายและแรงดึงดูดทางเพศที่แผ่ออกมาจากตัวเจ้าพ่อไร่อ้อยทำให้มัทนาแทบสิ้นเรี่ยวแรงจะยืนหยัด "คิดจะใช้ไอ้แก่ตัณหากลับนั่นเป็นสะพานหนีงั้นเหรอ มัทนา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู พร้อมกับมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็ก ออกแรงบีบตรึงเธอไว้ด้วยอำนาจเหนือกว่า "ฝันไปเถอะ... ของที่กูตีตราจองไว้ ต่อให้มันพลิกแผ่นดินหา หรือเอาชีวิตเข้าแลก กูไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ!" ก่อนที่มัทนาจะทันได้อ้าปากเถียง คาร์ลอสก็ลากตัวเธอเข้าไปใกล้เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งกลางห้องด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด เชือกป่านเส้นหนาที่มักใช้มัดปากกระสอบปุ๋ยถูกหยิบขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว แรงต้านอันดื้อรั้นของหญิงสาวถูกสยบลงด้วยพละกำลังที่เหนือกว่ามหาศาล เพียงไม่กี่อึดใจ ข้อมือทั้งสองข้างของมัทนาก็ถูกพันธนาการตรึงติดไว้กับพนักเก้าอี้แน่นหนา ร่างระหงถูกจำกัดอิสรภาพโดยสมบูรณ์ "ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนป่าเถื่อน! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" มัทนาดิ้นรนสุดกำลัง อกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวatกลัว แววตาดื้อรั้นสะท้อนความท้าทายออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นจะคลอเบ้าอยู่ก็ตาม คาร์ลอสไม่สนใจเสียงกรีดร้องและแรงขัดขืนนั้น เขาย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปจับคางมนให้เชิดขึ้นบังคับให้เริงมองสบตา ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จาง ๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "ดื้อนักนะ... ต้องให้ลงโทษด้วยวิธีไหน ถึงจะเลิกพยศกับกูสักที หืม?" น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบแนบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นอย่างดื้อดึง ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้จากคางมนลงมาตามลำคอระหง แวะสัมผัสผิวเนื้อนุ่มเนียนที่สั่นสะท้านภายใต้การควบคุมของเขา แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนและสัญชาตญาณนักล่ากำลังพลุ่งพล่านขึ้นในอก ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายและเสียงฝีเท้าของสมุนด้านนอกที่กำลังประชิดเข้ามาทุกขณะ คาร์ลอสใช้ริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี ขบเม้มสร้างรอยรักสีสว่างบนผิวเนื้อขาวผ่องท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย มัทนาครางฮือในลำคอด้วยความรู้สึกวابหวามและเจ็บแปลบ ร่างกายที่ถูกตรึงไว้กับเก้าอี้บิดเร้าด้วยแรงปรารถนาที่เขาจงใจปลุกเร้าให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีทางหนีพ้น ในวินาทีที่เสียงพังประตูทางเข้าหลักดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเสี่ยทรงวุฒิที่ดังลั่นเข้ามาถึงโถงด้านนอก คาร์ลอสผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กหันไปมองประตูห้องด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบคำขู่ชวนใจสั่นแนบชิดริมหูของหญิงสาวที่กำลังหอบสะท้าน "อยู่เงียบ ๆ รออยู่ตรงนี้... แล้วรอดูว่าผัวเถื่อน ๆ อย่างกู จะจัดการไอ้สวะที่บังอาจมาแย่งของรักยังไง... หึ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางในห้วงเสน่หาอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ