ปะทะฝีปาก

กลิ่นน้ำมันดีเซลที่ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไอฝุ่นดินจากแปลงอ้อยทิศเหนือ ยังไม่ฉุนเท่ากลิ่นอายคุกรุ่นของความพินาศที่กำลังคืบคลานเข้ามา เสียงวิทยุสื่อสารรุ่นเก่าบนโต๊ะทำงานส่งเสียงซ่าแตกพร่า รายงานสถานการณ์วินาศกรรมย่อยๆ ที่เกิดขึ้นติดต่อกันเป็นระลอกที่สาม "เฮียครับ! ระบบสูบน้ำแปลงสี่ระเบิดเสียหายยับเยิน ท่อส่งหลักแตกละเอียด ตอนนี้แรงดันน้ำเป็นศูนย์... ฝีมือไอ้เสี่ยทรงวุฒิไม่ผิดเพี้ยนแน่ครับ!" คาร์ลอส ภูวดล ไม่แม้แต่จะชายตามองลูกน้องที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องทำงานกระจกนิกร ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงและรอยสักมังกรเข้มขลังที่ต้นแขน เขายังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ริมหน้าต่าง มองทัศนียภาพของอาณาจักรไร่อ้อยสุดลูกหูลูกตาที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด นัยน์ตาสีสนิมเหล็กดุดันดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อหรี่แคบลง ความโกรธเกรี้ยวไม่ได้แสดงออกทางเสียงตะโกน แต่มันสะท้อนผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นและเส้นเลือดที่ปูดโปนขมับ ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดผางด้วยแรงอารมณ์ ร่างระหงของมัทนาก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่ซีดเผือดแต่แววตากลับลุกโชนไปด้วยไฟพยศ เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ "คุณรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เสียงหวานตวาดลั่นโดยไม่เกรงกลัวรัศมีอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "ไอ้ระเบิดเพลิงนั่น... มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และคุณก็รู้ดีว่าทำไมเสี่ยทรงวุฒิถึงเลือกวิธีนี้!" คาร์ลอสหันกลับมาอย่างช้าๆ ราชาแห่งไร่อ้อยก้าวเท้าเข้าหาหญิงสาวด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ทว่าเงียบเชียบดั่งเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าตะครุบเหยื่อ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับบุหรี่ราคาแพงพุ่งเข้าปะทะจมูกของมัทนาทันทีที่เขายืนประชิด "พูดให้มันชัดๆ สิ มัทนา" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเยียบเย็น "เธอหมายความว่ายังไง... หึงหวงมัน หรือกลัวว่าสมบัติของผัวเก่าเธอจะพังคามือฉัน?" "อย่ามาทุเรศนะคาร์ลอส!" มัทนาหวีดร้องใส่หน้าเขาอย่างเหลืออด ความกดดันตลอดหลายวันที่ผ่านมาปะทุขึ้นจนกลเป็นน้ำตาแห่งความคับแค้นที่เอ่อคลอหน่วยดวงตาคู่สวย "คุณมันก็แค่อันธพาลหน้าเลือดที่ใช้อำนาจป่าเถื่อนรังแกคนอื่น! คุณคิดว่าทุกอย่างบนโลกนี้ต้องสยบแทบเท้าคุณงั้นเหรอ? อดีตของคุณ... ครอบครัวฉันที่ต้องพังพินาศเพราะหนี้สินที่คุณเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง มันต่างอะไรกับสิ่งที่เสี่ยทรงวุฒิกำลังทำอยู่เล่า!" เพล้ง! มือหนาซัดเข้ากับกรอบรูปบนโต๊ะทำงานจนแตกกระจาย เสียงนั้นดังกลบเสียงวิทยุสื่อสารที่ยังคงส่งเสียงซ่า คาร์ลอสพุ่งเข้ามาล็อกเอวบางไว้ด้วยแขนข้างเดียวแล้วกระชากเข้าประชิดแนบแน่นจนร่างทั้งสองแทบหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน ดวงตาดุร้ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเธอ "เธออยากรู้เรื่องอดีตนักใช่ไหม มัทนา!" เสียงคำรามของเขาต่ำลึกและสั่นสะท้านไปด้วยแรงอารมณ์ดิบเถื่อน "ได้... ฉันจะเล่าให้ฟังว่าทำไมฉันถึงต้องเหยียบครอบครัวเธอให้จมดิน! เพราะพ่อของเธอโกงเงินฉัน หักหลังฉัน ลักลอบขายอ้อยเถื่อนตัดหน้าฉันจนพี่ชายฉันต้องตายคาไร่นี้ไงล่ะ! แล้วเธอยังกล้าเอาฉันไปเทียบกับไอ้สุนัขลอบกัดอย่างเสี่ยทรงวุฒิอย่างนั้นเหรอ!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ มัทนาช็อกค้าง ร่างกายที่เคยดิ้นรนขัดขืนกลับอ่อนยวบลงชั่วขณะ ความจริงอันโหดร้ายที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้รอยแค้นถูกเปิดเผยออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงบนหลังมือหนาที่ยังคงบีบเอวเธอแน่น "แต่ฉันไม่เคย... ไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลยสักครั้ง" เสียงของคาร์ลอสอ่อนลงเล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความโหดเหี้ยม "แต่เธอกลับปกป้องมัน... กลับวิ่งไปซบอ้อมอกศัตรูของฉันเพื่อแลกกับอิสรภาพบ้าบออะไรนั่น!" "ฉันไม่ได้..." มัทนาพยายามจะปฏิเสธ แต่ริมฝีปากอิ่มกลับถูกปิดสนิทด้วยเรียวปากร้อนผ่าวที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์อันดุเดือด คาร์ลอสบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความหิวกระหายและแรงปรารถนาที่อัดอั้นมานานนับแรมเดือน ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปสอดเข้ากับกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงท้ายทอยของเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน มัทนาครางอือในลำคอ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับถูกสูบหายไปกับรสจูบที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาไร่อ้อย รสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาผสมผสานไปกับรสจูบอันดุดัน คาร์ลอสขบเม้มริมฝีปากเธอด้านล่างเบาๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงเสียจนทัศนียภาพรอบกายราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ที่ประสานกันในความเงียบงัน ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับบานกระจกหน้าต่างเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มกลับแผดเผาผิวเนื้อเธอจนแทบละลาย มือหนาลูบไล้ต่ำลงมาตามส่วนโค้งเว้าของสะโพกกลมกลึงอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อน ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าใต้ร่มผ้าซาตินเนื้อบาง สัมผัสผิวเนื้อเนียนนุ่มที่สั่นสะท้านภายใต้อุ้งมือของเขา "คาร์ลอส... ปล่อยนะ..." มัทนากระซิบเสียงพร่า แววตาฉ่ำน้ำเต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ต่อสัมผัสวาบหวามที่เขากำลังปรนเปรอให้ "ปากบอกว่าเกลียดฉัน... แต่ร่างกายเธอมันกำลังบอกอีกอย่างนะ มัทนา" เสียงกระซิบพร่าต่ำพ่นอยู่ข้างใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดต้นคอขาวเนียนจนเธอสะấuท้านไปทั้งร่าง "จำเอาไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... ต่อให้ไร่นี้จะมอดไหม้เป็นจุล เธอก็ไม่มีวันได้ไปจากที่นี่!" ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะก้าวข้ามขีดจำกัดของความยับยั้งชั่งใจ เสียงเคาะประตูดังปึงปังขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนหน้าดำคร่ำเครียดของหัวหน้าคนงานที่ดังทะลุเข้ามา "เฮียครับ! แย่แล้วครับ! ที่พักคนงานโซนตะวันตก... ถูกจุดไฟเผาแล้วครับ! ตอนนี้ไฟกำลังลามเข้าใกล้คลังน้ำมันสำรองแล้วครับเฮีย!" คาร์ลอสชะงักกึก นัยน์ตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นด้วยโทสะระลอกใหม่ เขาผละออกจากริมฝีปากอิ่มของมัทนาอย่างช้าๆ ปล่อยให้ร่างบางหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มหันหลังคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมากดสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ดังก้องไปทั่วอาณาจักร "ระดมคนทั้งหมดไปที่โซนตะวันตก! ใครขัดขวางยิงได้ทันที!" เขากวาดสายตากลับมามองมัทนาที่ยังคงยืนพิงกระจกหน้าต่างด้วยสภาพเรือนร่างยับเยิน เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นผสมความปรารถนา คาร์ลอสโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่สั่นประสาท "เกมนี้มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... มัทนา และคืนนี้ ฉันจะจัดการเธอบนเตียงให้สาสกับที่เธอพยศใส่ฉัน!" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้มัทนายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นควันไฟที่ลอยเข้ามาตามสายลม พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกองกำลังปริศนาที่เริ่มเคลื่อนพลปิดล้อมคฤหาสน์เข้ามาทุกที... และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ประตูระเบียงด้านหลังห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกสนิท ก็ค่อยๆ ถูกงัดเปิดออกด้วยเงาดำทะมึนของใครบางคนที่มีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านใบหน้า! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์เรื่องนี้ด้วยใจระทึกนะครับ