รอยแผลที่ซ่อนอยู่

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นของมัทนาดังสะท้อนอยู่ในความมืดสลัวของห้องนอนใหญ่ คาร์ลอสผละออกไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายดิบเถื่อนของบุรุษเพศที่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ แผ่นหลังของเขากว้างใหญ่ราวกับกำแพงปราการที่ไม่มีวันทลายลงได้ แม้ในยามที่เขาหันหลังให้ เธอยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากอำนาจที่เขาแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้ง "อย่าทำให้ฉันต้องหมดความอดทนไปมากกว่านี้ มัทนา" เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องกังวานด้วยความเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก "ถ้าคิดจะเล่นเกมตุกติกกับฉัน... เธอควรจำใส่หัวไว้ว่าที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับคนทรยศ" มัทนาเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บช้ำจากการถูกกักขังและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำตีรวนขึ้นมาในอก เธอพยายามยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหนาเข้ามาเผยให้เห็นรอยแดงจางๆ บนข้อมือขาวนวลจากการที่เขาบีบมันไว้แน่นเมื่อครู่ ความอ่อนแอที่เธอพยายามกักเก็บเอาไว้เริ่มพังทลายลงเหมือนเขื่อนที่แตกร้าว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือ... มันไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความท้อแท้ต่อชะตากรรมที่ไร้ทางออก คาร์ลอสที่ยืนหันหลังอยู่ชะงักกึก ร่างหนาหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ แววตาดุดันที่เคยเปี่ยมไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดั่งซาตานยามล่าเหยื่อแปรเปลี่ยนเป็นความสับสนชั่วขณะ เมื่อเขาเห็นหยาดน้ำใสบนใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยร่องรอยของความพ่ายแพ้ เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอช้าๆ ก้าวของเขาหนักแน่นและทรงอำนาจจนมัทนาต้องขยับถอยหนีไปจนชิดขอบเตียง แต่คาร์ลอสกลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ รั้งร่างบางเข้าหาตัวจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวจากอกกว้าง "ร้องไห้ทำไม" เสียงของเขาอ่อนลงแต่ยังคงแฝงด้วยความดิบเถื่อน "ฉันไม่ได้บังคับให้เธอต้องเจ็บปวดขนาดนั้น... ถ้าเธอไม่พยายามจะหนีไปจากไร่ของฉัน" "แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไง!" มัทนาเงยหน้าขึ้นตะโกนใส่เขา ดวงตาคู่สวยสั่นระริก "ให้ฉันอยู่ที่นี่... เพื่อเป็นตุ๊กตาระบายอารมณ์ให้คุณเหรอคะ? ชีวิตของฉันมันมีค่าแค่เครื่องมือแก้แค้นหรือยังไง!" คาร์ลอสจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวทอประกายวูบไหว เขาใช้นิ้วหยาบกร้านเกลี่ยหยาดน้ำตาที่ข้างแก้มเธออย่างเบามือ สัมผัสที่ขัดกับบุคลิกดิบเถื่อนของเขานั้นทำให้มัทนาถึงกับหายใจติดขัด หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะที่ซับซ้อนและไร้เหตุผล เขาก้มหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งสันแทบจะชิดกับแก้มของเธอ กลิ่นกายของเขามันเหมือนกับพายุที่กำลังสงบลงชั่วคราว ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวหน้าจนมัทนารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งสรรพางค์กาย "เธอมีค่ามากกว่าเครื่องมือ... มัทนา" เสียงกระซิบของเขาทุ้มพร่า สั่นประสาทจนเธอกลั้นหายใจ "เธอคือของขวัญที่ฉันได้มาจากการหักหลังของคนอื่น และฉันก็หวงแหนของขวัญชิ้นนี้มากกว่าที่เธอคิด" มือหนาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว กดร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน มัทนารู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา อารมณ์ดิบเถื่อนที่เขาเคยแสดงออกก่อนหน้านี้บัดนี้เปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่ลุ่มลึกและแฝงด้วยความโหยหา เขาก้มลงจุมพิตที่ขมับของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะไล้ริมฝีปากลงมาตามแนวสันกราม ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความเผด็จการนี้คือสิ่งที่มัทนาพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เธอเผลอไผลยกมือขึ้นกอดแผ่นหลังของเขาเอาไว้แน่น ราวกับว่านี่คือที่พึ่งพิงเพียงหนึ่งเดียวในท่ามกลางความมืดมิดของไร่อ้อยแห่งนี้ "อย่าร้องไห้..." เขาพึมพำชิดซอกคอขาว "ฉันอาจจะดูเลวร้ายในสายตาเธอ แต่วันนี้... ฉันจะให้เธอเห็นว่าฉันเองก็มีความรู้สึกเหมือนกัน" มือของคาร์ลอสสอดเข้าใต้เส้นผมของเธอ รั้งให้ใบหน้าของเธอแหงนขึ้นเพื่อรับจุมพิตที่ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่การบังคับ แต่มันคือการแลกเปลี่ยนแรงอารมณ์ที่รุนแรงจนลืมโลกภายนอก ทุกสัมผัสที่เขาปรนเปรอผ่านทางฝ่ามือและริมฝีปากล้วนเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศที่ลึกซึ้ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องนอน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงและร้อนรนจนทำลายจังหวะความหวานชื่นลงทันที "นายครับ! แย่แล้วครับนาย!" เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามา "เสี่ยทรงวุฒิ... มันพาคนบุกเข้ามาถึงหน้าเขตไร่ชั้นใน มันอ้างว่ามีหมายศาลมาขอค้นตัวคุณผู้หญิงครับ!" คาร์ลอสผละออกจากมัทนาทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นดวงตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้แหลกคามือ เขาหันกลับมามองมัทนาด้วยแววตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง แต่ยังมีร่องรอยของความโกรธแค้นที่พร้อมจะระเบิดออก เขายื่นมือมาบีบปลายคางเธอไว้แน่นก่อนจะกระซิบเสียงเหี้ยม "อยู่แต่ในห้องนี้... อย่าคิดจะก้าวออกไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา เพราะถ้าเสี่ยทรงวุฒิได้แตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บ... ฉันจะเผาไร่มันให้วอดวายจนไม่เหลือซาก!" เขาหมุนตัวก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้มัทนานั่งค้างอยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงจากความตื่นตระหนก แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เสียงลึกลับบางอย่างที่ดังแทรกมาจากฝั่งระเบียงห้องนอนก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก "นายคาร์ลอสไม่อยู่แล้ว... คืนนี้พวกเราจะได้สนุกกันจริงๆ เสียที" มัทนาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นเข้ามาจากเงามืดของผ้าม่านที่หน้าต่าง... คนที่เธอคุ้นเคยดี และเขาไม่ใช่เสี่ยทรงวุฒิอย่างที่ลูกน้องของคาร์ลอสเข้าใจ! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันร้อนแรงของธานินทร์แดนเถื่อนนะครับ