ความหึงหวงที่ไม่รู้ตัว

ไอ้พาสที่ยืนอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ของเรือนพักคนงานกะพริบตาปริบๆ ด้วยความหวาดผวา เมื่อบานประตูไม้เนื้อแข็งถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงเหวี่ยงนั้นรุนแรงเสียจนกลอนประตูเกือบหลุดร่วง เศษฝุ่นผงจากการกระแทกปลิวว่อนปะปนกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยของไร่อ้อยยามวิกาล แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของคนงานหนุ่มหล่นไปอยู่ตาตุ่มหาใช่เสียงคำรามของบานประตูไม่ หากแต่เป็นเงาร่างสูงใหญ่ดั่งพญายมที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด ดวงตาคมกริบของคาร์ลอส ภูวดล วาวโรจน์ดุจสัตว์ป่ากระหายเลือด ประกายไฟในนัยน์ตาคู่นั้นทั้งดุดัน เยือกเย็น และพร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งเป็นจุล ท่อนแขนกำยำที่เพิ่งคลายจากการโอบกอดเรือนร่างอุ่นนุ่มของมัทนายังคงมีเส้นเลือดปูดโปーンตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ทว่ายามนี้มันถูกยกขึ้นมาขวางกั้นกรอบประตูไว้ราวกับจงใจประกาศอาณาเขต "มัท..." พาสอ้าปากค้าง เตรียมจะเอ่ยชื่อหญิงสาวที่ตนแอบพกพาความห่วงใยมามอบให้ตามประสาคนคุ้นเคยในไร่ ทว่ายังไม่ทันที่พยางค์ที่สองจะหลุดรอดจากริมฝีปาก ฝ่ามือหนากลับคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำและรวดเร็วจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่น กึก! "มึงเรียกใครสนิทสนมขนาดนั้นวะไอ้พาส" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเย็นเยียบจนบาดลึกถึงกระดูกดำ คาร์ลอสออกแรงกระชาก ลากร่างของคนงานหนุ่มเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากแผงอกกว้างจนพาสแทบหายใจไม่ออก เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจดิบเถื่อนของเจ้าพ่อไร่อ้อย ภายในห้อง มัทนายืนตัวแข็งทื่ออยู่ริมเตียงนอน แววตาดื้อรั้นไหวระริกด้วยความตกใจไม่แพ้กัน เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังทางเข้าไว้ครึ่งหนึ่ง เส้นผมสีดำสนิทและใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงบ่งบอกชัดเจนว่าเฮียคาร์ลอสกำลังถูกครอบงำด้วยอารมณ์ชนิดใด "เฮีย... ผมแค่มารายงานเรื่องปุ๋ยล็อตใหม่ที่จะเข้าโกดังพรุ่งนี้เช้าครับ..." พาสละล่ำละลักแก้ตัว มือทั้งสองข้างพยายามแกะมือแกร่งที่ขยุ้มคอเสื้อตนไว้ออก ทว่ามันมั่นคงเสียยิ่งกว่าคีมเหล็ก "เรื่องงานเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ดึกดื่นป่านนี้ มึงมีปัญญาคิดเรื่องงานหรือว่ามีธุระอย่างอื่นที่อยากจะมาสะกิดบอกคนของกูวะ?" "ผมเปล่านะครับเฮีย! ผมสาบานได้!" "มึงไม่ต้องสาบานอะไรทั้งนั้น!" คาร์ลอสตะคั้นเสียงกร้าว ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดในอก ความหึงหวงที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้หญิงคนไหนกลับตีรวนเร่าร้อนอยู่ในกระแสเลือด ราวกับไฟป่าที่ลุกลามเลียผิวเนื้อจนเขาแทบควบคุมความดิบเถื่อนของตัวเองไม่อยู่ "กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าเขตเรือนใหญ่และผู้หญิงของกู ห้ามไอ้หน้าไหนก้าδก่ายเข้ามาเหยียบ ถ้ามึงอยากทำงานนัก ทำไมไม่ไปไถไร่โน่น หรืออยากให้กูส่งมึงไปไถนาที่ชายแดนแทนวะ!" "เฮียคาร์ลอส!" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยแทรกขึ้นจากด้านหลัง มัทนารวบรวมความกล้าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขอบประตู แม้ขาเรียวจะสั่นน้อยๆ แต่แววตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจในความเผด็จการ "คุณทำเกินไปแล้วนะ พาสเขาก็แค่มาตามหน้าที่ ทำไมต้องใช้กำลังกับคนงานด้วย!" คำพูดปกป้องคนงานชายยิ่งราดน้ำมันเข้ากองเพลิง ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหญิงสาวทันที ประกายไฟในแววตาวาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม คาร์ลอสปล่อยมือจากคอเสื้อของพาสจนอีกฝ่ายเซถลาเกือบล้ม ก่อนที่เขาจะก้าวสวนเข้ามาในห้องแล้วใช้มือหนากระชากบานประตูไม้ปิดปังกระแทกใส่หน้าคนงานหนุ่มเสียงดังสนั่น *ปัง!* ความเงียบงันและอึดอัดเข้าปกคลุมห้องกว้างทันที ลมหายใจอุ่นร้อนของคาร์ลอสที่พ่นออกมาถี่กระชั้นสะท้อนถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังบ้าคลั่ง เขาก้าวเข้าประชิดตัวมัทนาอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ ร่างบางถอยหลังกรูดจนสะโพกอิ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้สักทองอย่างจัง "เป็นห่วงมันนักเหรอ?" เสียงทุ้มกระซิบต่ำชิดริมฝีปาก ปลายจมูกโด่งคมคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ "ถึงกับต้องออกหน้าปกป้องไอ้ลูกกระจอกนี่เชียวหรือวะ มัทนา?" "ฉันไม่ได้ปกป้องเขา ฉันแค่พูดความจริง!" มัทนาเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากลองเพลเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายบุรุษและไอร้อนจากร่างกายแกร่งที่โอบล้อมเธอไว้ทุกด้าน "คุณมันพวกเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้ง ใครขัดใจหน่อยไม่ได้ต้องใช้อำนาจข่มเหงตลอด!" "ใช่! กูมันเผด็จการ!" คาร์ลอสคำรามลั่น ขยับกายเข้าแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ท่อนแขนแข็งแรงยกขึ้นกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนและโต๊ะไม้ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนลำคอระหง "และจำใส่สมองของเธอไว้ให้ดีว่า ของอะไรที่อยู่ในอาณาจักรของคาร์ลอส ภูวดล... ถ้ากูบอกว่าเป็นของกู มันก็คือของกู ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง!" "ปล่อยนะ..." มือเรียวพยายามดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออก ทว่ามันไร้ผลราวกับผลักภูเขาเหล็ก "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!" "ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นเหรอ?" ดวงตาคมเข้มดุจพญาอินทรีหรี่ลงอย่างอันตราย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "เมื่อกี้ในความมืด บนเตียงนั้น... เธอกล้าพูดเต็มปากเต็มคำไหมว่าร่างกายของเธอไม่ได้ร่ำร้องหาความเร่าร้อนจากกู มัทนา?" คำถามนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ หญิงสาวสะท้านเฮือก เปลือกตากะพริบถี่เพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา ภาพสัมผัสอันวาบหวามและรสจูบดุดันเมื่อครู่ยังคงตราตรึง ร่างกายของเธอยังคงร้อนรุ่มและจดจำสัมผัสจากมือคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ คาร์ลอสเห็นความลังเลและความพ่ายแพ้ที่ฉายชัดผ่านแววตาคู่สวยนั้น รอยยิ้มดุร้ายเปลี่ยนเป็นความเจ้าเล่ห์และลุ่มลึก นิ้วเรียวหยาบกร้านจากการจับบังเหียนและมีดพร้าเอื้อมขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับแฝงไว้ด้วยอาณาเขตอันเด็ดขาดที่ไม่อาจหลบหนี "ส่วนไอ้พาส..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความปรานี "พรุ่งนี้เช้า มันจะไม่ได้เหยียบย่างเข้ามาในไร่อนี้อีกต่อไป... กูจะสั่งย้ายมันไปไกลที่สุด ชนิดที่ว่า ชั่วชีวิตนี้มันจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาของเธออีกเลย" "คุณคาร์ลอส! คุณจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!" มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ "กูเป็นเจ้าของไร่... กูอยากจะไล่ใครออก หรืออยากจะส่งใครไปตายที่ไหน ก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ห้ามกูทั้งนั้น!" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับกลีบปากอิ่มของเธอ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังขึ้นข้างใบหูราวกับคำประกาศิตจากซาตาน "และถ้าเธอยังดื้อดึงกล้าพูดถึงไอ้หน้าไหนให้กูฟังอีก... ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า โทษของการทำให้เจ้าพ่อไร่อ้อยหึงจนคลั่ง มันมีรสชาติหวานหอมและทรมานแค่ไหน..." พูดจบ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือเจือความลังเลใดๆ หากแต่เป็นการบดขยี้อย่างดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความตึงเครียดที่ระอุขึ้นถึงขีดสุดในหุบเหวแห่งเสน่หาที่ไร้ทางออก ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ขัดจังหวะความเร่าร้อนขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในเขตเรือนใหญ่ "เฮียครับ! แย่แล้วครับ! พวกของเสี่ยทรงวุฒบุกเข้ามาเผาโกดังเก็บอ้อยโซนทิศใต้แล้วครับ!" -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเร่าร้อนและร่วมลุ้นไปกับเฮียคาร์ลอสและมัทนานะครับ