ประกาศิตทาส

กลิ่นหอมหวานฉุนของน้ำอ้อยเคี่ยวเดือดพล่านในกระทะทองเหลืองยามวิกาล แทบไม่ช่วยเจือจางความอึดอัดที่กดทับลงบนแผ่นอกของมัทนาเลยแม้แต่น้อย เรือนพักคนงานเก่าคร่ำคร่าถูกทิ้งให้เป็นสถานที่กักขังชั่วคราว แต่สำหรับเธอ มันไม่ต่างอะไรจากกรงเหล็กที่ซ่อนอยู่กลางดงหนาม ปัง! เสียงถีบประตูไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหวจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากขื่อคา มัทนาสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างระหงที่กำลังยืนหันหลังให้อยู่สะท้านเยือก เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำ ร่างสูงใหญ่ที่แผ่ไอความร้อนและกลิ่นอายดิบเถื่อนอันคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวราวกับภูตผี "คิดจะหนีไปซุกหัวอยู่ที่ไหนอีกเล่า... แม่ดอกฟ้าไร่อ้อย" เสียงทุ้มต่ำตacerขู่คำรามอยู่ชิดต้นคอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินรดผิวเนื้อทำให้ขนลุกซู่ คาร์ลอส ภูวดล ก้าวเข้ามาครอบครองพื้นที่ทั้งหมดในห้องแคบๆ นี้จนอากาศแทบไม่เหลือให้หายใจ มือหนาหยาบกร้านราวกับคนทำไร่มาทั้งชีวิตคว้าหมับเข้าที่ข้อศอกเรียวแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างไม่ปรานี แรงบด บี้จากอุ้งมือของเจ้าพ่อไร่อ้อยทำให้มัทนารู้สึกเจ็บแปลบจนต้องนิหน้า แต่เธอก็ยังกัดฟันกรอด ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องครวญครางให้อีกฝ่ายได้ใจ "ปล่อยฉันนะ... เฮียไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!" มัทนาเค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาดื้อรั้นตวัดขึ้นสบกับนัยน์ตาสีสนิมเหล็กที่ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะและประกายปรารถนาอันดิบเถื่อน "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่ากลัวจนสันหลังวาบ "หนี้สินสิบล้านที่พ่อมึงเอาไปละลายทิ้งกับบ่อนการพนัน ทำให้มึงกลายมาเป็นสมบัติชิ้นใหม่ของกู... จำไม่ได้หรือไง มัทนา หรือต้องให้กูทวนความจำบนเตียงให้มึงจำฝังใจอีกรอบ!" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่โลมเลียไปทั่วสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง ทำให้เลือดในกายของหญิงสาวสูบฉีดด้วยความโกรธแค้น เธอยื้อยุดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะต้านทานมือนรกคู่นั้นได้ คาร์ลอสไม่ออมแรงเลยแม้แต่น้อย เขาออกแรงเหวี่ยงร่างบางจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังปูนเปลือยอย่างจัง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว ร่างหนาก็พุ่งเข้ามาทาบทับ กักขังเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้างที่ยันผนังไว้แน่น กลิ่นกายของผู้ชายคนนี้—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมกับกลิ่นอายแดดและเหงื่อจากการคุมคนงานในไร่—มันช่างทรงพลังและกดดันเสียจนสมองของมัทนาขาวโพลน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะทะลุตู้ซี่โครง ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่มันมีบางอย่างที่ลึกซึ้งและน่ากลัวยิ่งกว่าซ่อนอยู่... ความหวั่นไหวที่เธอเกลียดชังตัวเองเหลือเกินที่มันดันทรยศความรู้สึก "ฟังให้ดีนะ... และจำใส่กะโหลกไว้" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมเกือบจะชนกับแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ แต่อัดแน่นไปด้วยอำนาจเผด็จการที่ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน "จากนี้ไป... มึงไม่ต้องมาทนอุดูอยู่ในรูหนูสกปรกนี่อีกแล้ว เก็บข้าวของแล้วย้ายไปอยู่ที่ 'เรือนใหญ่' กับกูซะ" มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขยับริมฝีปากปฏิเสธทันที "ไม่! ฉันไม่ไป! ฉันไม่ใช่..." "มึงเป็น!" คาร์ลอสสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกด้วยความโกรธ "มึงเป็นทาสสวาทที่กูซื้อมาด้วยเงินสดทุกบาททุกสตางค์ มัทนา เรือนใหญ่มีห้องว่างตั้งร้อยห้อง แต่กูอยากให้มึงไปนอนร่วมเตียงเดียวกับกู... ห้องนอนของกู กลิ่นของกู และใต้ร่างของกูเท่านั้นที่จะเป็นที่อยู่ของมึง!" ฝ่ามือใหญ่เลื่อนขึ้นมาบีบปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้แหงนเงยขึ้นรับจูบที่เปี่ยมไปด้วยการคุกคาม มัทนาพยายามสะบัดหน้าหนีและทุบตีอกกว้างด้วยความเคียดแค้น แต่คาร์ลอสกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือทำเอาเธอเจ็บร้าวไปหมด "ดื้อนักนะ..." คาร์ลอสคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาสีเข้มฉายแววดิบเถื่อนไร้ความปรานี "ถ้าคืนนี้มึงยังดื้อดึงไม่ยอมเก็บกระเป๋าเดินไปหาฉันที่เรือนใหญ่ด้วยตัวเอง... ฉันจะสั่งคนงานทั้งไร่มาดูการลงทัณฑ์ของฉันที่เรือนนี้ทีละคน... อยากลองดูไหมล่ะ ว่ามึงจะอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีขนาดไหน?" คำขู่ขวัญนั้นเฉียบคมราวกับใบมีดโกน มัทนาหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสูและหวาดกลัวสุดขีด เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริง อำนาจของคาร์ลอสในไร่อ้อยแห่งนี้คือกฎหมาย ใครหน้าไหนก็ไม่มีทางขัดขืนเขาได้ คาร์ลอสผละใบหน้าออกช้าๆ ทิ้งรอยสัมผัสร้อนผ่าวไว้บนคางมน เขาเหยียดยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระแล้วหันหลังเดินไปที่ประตู "ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง... ถ้ายังไม่เห็นเงาหัวมึงที่เรือนใหญ่ ฉันจะเดินกลับมาลากมึงออกไปทั้งชุดนอนนี่แหละ" ประตูไม้ปิดปังลงตามแรงผลัก ทิ้งให้มัทนาทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อล้นคลอหน่วยตา แต่มันถูกสะกดกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรีที่ยังเหลืออยู่ครึ่งท่อน เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พลางกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด เวลาผ่านไปยี่สิบนาทีอย่างเชื่องช้า มัทนาจำใจต้องหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาใส่เสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด หัวใจเต้นรัวระทึกราวกับกำลังเดินไปสู่ลานประหาร ขาทั้งสองข้างก้าวเดินฝ่าความมืดของทางเดินดินลูกรังมุ่งหน้าไปยัง 'เรือนใหญ่' คฤหาสน์ไม้สักทองหลังใหญ่โตอลังการที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินสูง เมื่อเธอก้าวเท้าขึ้นมาบนระเบียงเรือนใหญ่ ประตูบานคู่แกะสลักวิจิตรก็ถูกเปิดออกโดยอัตโนมัติราวกับมีคนรออยู่แล้ว ภายในห้องโถงกว้างเปิดไฟสลัวสีส้มอมแดง ให้บรรยากาศชวนวังเวงและเร่าร้อนในคราวเดียวกัน คาร์ลอส นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ในมือถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมา นัยน์ตาสีสนิมเหล็กคู่นั้นจ้องมองมาที่เธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับเสือร้ายที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าปากถ้ำด้วยความเต็มใจ มัทนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวล้ำเข้าไปลึกกว่านั้น "เก่งมาก... ที่รู้จักเจียมตัวเดินมาหาฉันเอง" คาร์ลอสวางแก้วลงบนโต๊ะไม้ เสียงฝเท้าหนักแน่นของเขาก้าวเข้ามาใกล้ทีละนิด ทุกย่างก้าวที่เขยิบเข้ามาคือการบีบอัดพื้นที่อิสระของเธอให้หมดไป "แต่คิดเหรอว่า... แค่เดินมาหาตามคำสั่ง แล้วทุกอย่างจะจบแค่นี้?" มัทนาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจกระตุกวาบ "เฮีย... หมายความว่ายังไง?" คาร์ลอสยื่นมือหนาออกไปล็อกเอวบางของเธอไว้แน่นด้วยความรวดเร็ว ร่างของมัทนาถูกดึงเข้าหาอกแกร่งจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อไร่อ้อย ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ก่อนที่มึงจะได้นอน... มึงต้องเซ็นสัญญาฉบับพิเศษกับฉันเสียก่อน... สัญญาที่ระบุว่า 'ร่างกายและหัวใจ' ของมึง ตกเป็นของคาร์ลอสคนนี้แต่เพียงผู้เดียว... ตลอดกาล" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ — ธานินทร์แดนเถื่อน