กลิ่นอายคาวบอย

กลิ่นอายคาวบอยจาง ๆ ของคราบเหงื่อ น้ำมันเครื่อง และฝุ่นดินจากไร่อ้อยผืนใหญ่ แขวนลอยตลบอบอวลอยู่ในโรงเกรดน้ำตาลทึบแสง มัทนาสูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนสุดแรง รสชาติฝุ่นและละอองน้ำตาลหวานปะแล่มบาดคอจนเธอต้องก้มหน้าไอโขลกออกมาเบา ๆ ทว่าความร้าวรานในลำคอกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บแปลบในอก เมื่อร่างสูงใหญ่ของคาร์ลอส ภูวดล ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนทับเงาของเธอจนมิด "ไหวไหมครับคุณหนูไฮโซ หรือเพิ่งรู้ว่าเงินห้าล้านบาทของตระกูลคุณ มันต้องแลกมาด้วยหยาดเหงื่อกี่หยดถึงจะพบคราบความสุข?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเยาะหยันดังลอดไรฟันของเจ้าพ่อไร่อ้อย คาร์ลอสปรายตามองหญิงสาวในชุดเสื้อเชิร์ตลินินพับแขนและกางเกงยุทธวิธีลุยสวน แม้เนื้อตัวจะเริ่มเปรอะเปื้อนคราบเหงื่อไคลจนหมดคราบคุณหนูผู้ดีตกยาก แต่แววตาดื้อรั้นที่เงยขึ้นมาต้านทานเขากลับยังคงส่องประกายวาววับราวกับลูกแมวป่าพยศ มัทนาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว เธอไม่ยอมเอ่ยปากร้องขอความปรานีแม้แต่คำเดียว สองมือเรียวที่บอบบางผ่านการจับปากกาและเปียโนมาทั้งชีวิต บัดนี้กลับพุพองและแดงก่ำจากการถูกสั่งให้แบกกระสอบปุ๋ยเคมีน้ำหนักร่วมครึ่งตันข้ามพื้นที่ไร่ในยามสายที่แดดแผดเผาราวกับเตาหลอมโลหะ นี่ไม่ใช่การใช้งานแรงงานธรรมดา... แต่มันคือการ "ลองใจ" และ "หักดิบ" ศักดิ์ศรีที่คาร์ลอสจงใจมอบให้เธอลิ้มลอง "ฉันทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างแล้ว... คาร์ลอส" มัทนากัดฟันกรวด ฝืนยืนหยัดเผชิญหน้าโดยไม่ยอมหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างพิจารณา "งานหนักในไร่ การขนปุ๋ย หรือแม้แต่การทำความสะอาดโรงงานน้ำตาล... ฉันทำหมดแล้ว หมดเขตการทดลองปัญญาอ่อนของคุณหรือยัง?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างหนากำยำก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ และกลิ่นอายดินโคลนพุ่งเข้าปะทะนาสิกของมัทนาจนเธอต้องผถายหลังกรูดจนแผ่นหลังบางแนบติดกับกระสอบน้ำตาลทรายดิบกองมหึมา "ยังครับ... มัทนา" คาร์ลอสโน้มใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งเกือบชิดพวงแก้มเนียนที่เปื้อนคราบฝุ่น "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นต่างหาก คุณคิดว่าการใช้แรงงานแค่วันเดียวจะล้างหนี้ห้าล้านและล้างความอวดดีในสายตาคุณได้หมดอย่างนั้นเหรอ? หึ... อ่อนหัดสิ้นดี" ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านที่ผ่านการจับบังเหียนม้าและเครื่องจักรหนัก เอื้อมมากระชับเข้าที่เอวคิ้วคาดของหญิงสาวอย่างถือสิทธิ์ แรงบีบรัดนั้นหนักหน่วงจนมัทนาต้องสูดปากด้วยความเจ็บแปลบ แต่ทว่า... แรงดึงดูดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย กลับทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างน่าละอาย "ปล่อยนะ..." มัทนาพยายามออกแรงผลักแผงอกกว้างที่แน่นขนัดไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่มันก็แทบไม่ต่างอะไรกับการผลักภูเขาหินผา "คุณมัน... คนป่าเถื่อน ไร้เหตุผล!" "ใช่... ผมมันคนป่าเถื่อน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากอิบอิ่มที่สั่นระริก ดวงตาคมกริบวาววับด้วยไฟปรารถนาที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ "และคนป่าเถื่อนคนนี้แหละ ที่จะบดขยี้ความพยศของคุณให้แหลกคามือ... ทีละน้อย... จนกว่าคุณจะยอมจำนนต่อหน้าผมด้วยความเต็มใจ" ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธออย่างอุกอาจและเอาแต่ใจ ไร้ซึ่งความปรานีแต่วาบหวามจนแทบหลอมละลาย มัทนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะถูกกระชากหายไปในพริบตา รสจูบดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยอำนาจการครอบครองทำให้เธอหายใจติดขัด สมองขาวโพลนไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน เรียวลิ้นร้อนล้ำที่รุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำ ทำให้ร่างกายที่เคยแข็งขืนอ่อนยวบยาบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างง่ายดาย มือเรียวที่พยายามทุบตีอกเขาเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิร์ตของเขาแน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความซาบซ่านจากสัมผัสวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว กลิ่นอายคาวบอยดิบเถื่อนหลอมรวมเข้ากับความเร่าร้อนของบทรักที่คาร์ลอสจงใจปลุกเร้าให้เธอต้องจดจำ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ริมฝีปากถูกบดขยี้จนบวมเจ่อ ก่อนที่คาร์ลอสจะยอมผละออกมาช้า ๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงอารมณ์ที่ยังค้างคา "จำไว้ว่านี่คือบทลงโทษของคนอวดดี..." คาร์ลอสใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตาลและเหงื่อที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบาราวกับลูบไล้สัตว์เลี้ยงตัวโปรด "และคืนนี้... งานของคุณยังไม่จบแค่นี้" ในขณะที่มัทนากำลังจะอ้าปากต่อว่าด้วยความโมโห เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของลูกน้องคนสนิทก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูกั้นโรงเกรด ท่าทางตื่นตระหนกของชายฉกรรจ์ทำให้คาร์ลอสต้องละสายตาจากใบหน้าหวานฉ่ำอย่างไม่สบอารมณ์ "เฮียครับ! แย่แล้ว..." ลูกน้องคนสนิทละล่ำละลักรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "เสี่ยทรงวุฒิพาคนบุกเข้ามาถึงหน้าเขตเรือนพัก พร้อมกับตำรวจกองปราบ... พวกมันบอกว่ามีหมายค้นและข้อหาพัก ฯ พาอาวุธเถื่อนซุกซ่อนในเขตไร่เราครับ!" ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสเปลี่ยนเป็นสีนิลดาร์กสนิทในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงใหญ่จนมัทนาที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ยังรู้สึกหนาวสันหลังวาบ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ — ธานินทร์แดนเถื่อน