เกมเดิมพันบนเตียง

เสียงช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบอันน่าอึดอัดในห้องอาหารส่วนตัว กลิ่นหอมกรุ่นของสเต็กเนื้อชั้นดีและไวน์แดงวินเทจลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ มัทนานั่งเกร็งหลังตรง แววตาดื้อรั้นมองตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกยามต้องเผชิญหน้ากับพญามารแห่งไร่อ้อยอย่างคาร์ลอส ภูวดล "ผมบอกให้คุณขยับมานั่งตรงนี้... มัทนา" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเฉียบขาด นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ มัทนากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดขืน ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ค้ำคอจนเธอไม่อยากแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น "ฉันก็นั่งอยู่ตรงนี้แล้วนี่คะ... เฮียคาร์ลอส" "อย่ามาดื้อกับผม" คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาชิดเก้าอี้ที่เธอนั่งอยู่ เพียงเสี้ยววินาที วงแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กก็เอื้อมมาฉุดกระชากข้อมือเรียวบางแล้วดึงร่างของเธอให้ลอยขึ้นจากเก้าอี้ตัวเดิม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประธานหัวโต๊ะ แล้วบังคับให้ร่างบอบบางของเธอนั่งทับลงบนตักแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ "อ๊ะ! คุณทำบ้าอะไร ปล่อยฉันนะ!" มัทนาร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย มือเรียวพยายามผลักไดอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดเสือร้าย "หุบปากซะ แล้วก็นั่งนิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้ผมเปลี่ยนจากมื้อค่ำ... เป็นมื้อสวาทบนเตียงนี้แทน" คาร์ลอสกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ แผ่ซ่านเข้ามามึนเมาประสาทสัมผัสจนเธอแทบหมดแรงต้านทาน สะโพกกลมกลึงของเธอนั่งแนบชิดอยู่บนส่วนที่ตื่นตัวและร้อนรุ่มของเขา ความใกล้ชิดแนบเนื้อนี้ทำให้มัทนาหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนจากร่างกายของชายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกแผดเผา "คนฉวยโอกาส..." เธอกัดฟันกรอด พยายามขยับตัวหนีแต่ก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่นราวกับงูเหลือมรัดเหยื่อ "ใช่... ผมมันคนฉวยโอกาส และกับผู้หญิงที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อครอบครัวอย่างคุณ ผมมีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น" คาร์ลอสเอ่ยเสียงพร่า มือหนาเอื้อมไปหยิบจานอาหารตรงหน้า ใช้ส้อมตัดเนื้อชิ้นพอดีคำขึ้นมาจ่อริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "อ้าปากครับ... มัทนา หรือจะให้ผมใช้ปากป้อนคุณแทน?" ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด แรงกดดันจากอำนาจเผด็จการของเขาบีบคั้นให้มัทนาไม่มีทางเลือก ปลายจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี ก่อนที่เธอจะยอมเปิดริมฝีปากรับชิ้นเนื้อนั้นเข้าไปเคี้ยวด้วยความเจ็บใจ รสชาติของอาหารอันเลิศรสกลายเป็นความขมขื่นในความรู้สึกเมื่อต้องจำนนต่อความเอาแต่ใจของเขา "เก่งมาก เด็กดี..." คาร์ลอสเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงแววเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสสีเข้มกวาดมองริมฝีปากที่เปื้อนซอสเล็กน้อยของเธออย่างหิวกระหาย สัญชาตญาณดิบเถื่อนเริ่มตื่นตัวขึ้นทีละน้อย แรงปรารถนาที่พยายามกดขี่ไว้กำลังปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พื้นพิภพ "พอใจคุณหรือยังล่ะคะ..." เธอถามเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสายตาเร่าร้อนที่แทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "ยัง... ยังห่างไกลคำว่าพอใจมากนัก" คาร์ลอสหัวเราะในลำคอ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนมัทนาสะดุ้งเฮือก ร่างกายสะท้านไหวด้วยกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่เขากำลังเป็นผู้ควบคุม "อื้อ... อย่า..." เธอกลั้น1เสียงครางประท้วง มือเล็กคว้าข้อมือหนาไว้แน่นเพื่อหยุดยั้งการรุกล้ำ แต่ยิ่งเธอขัดขืน คาร์ลอสกลับยิ่งได้ใจ ใบหน้าคมคายโน้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากร้อนผ่าวขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยแดงจางๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ทวีความเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับสวนด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง คาร์ลอสชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน มัทนาใช้จังหวะนั้นผลักอกเขาเต็มแรงแล้วกระโดดลุกขึ้นยืนถอยร่นไปตั้งหลักอีกมุมหนึ่งของห้อง ร่างสูงหันขวับไปมองที่หน้าต่างด้วยแววตาดุดลดั่งซาตาน ก่อนที่ม่านสีทึบจะถูกกระชากเปิดออกโดยบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ รินรดาเพื่อนสนิทของมัทนาก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกและหอบเหนื่อย ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นสภาพกระเซอะกระเซิงของเพื่อนรัก "มัท! แกหนีออกมานี่ทำไม เสี่ยทรงวุฒิกำลังพาคนบุกเข้ามาในไร่แล้ว!" คำพูดนั้นทำให้คาร์ลอสลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "หึ... ไอ้แก่ตัณหากลับกล้าเหยียบเข้ามาในถ้ำเสือของกูเองอย่างนั้นรึ..." — ธานินทร์แดนเถื่อน