ข่าวลือที่ทำลาย

"คุณยอมรับมาเถอะค่ะภาคิน... ว่าเรื่องทั้งหมดที่ถูกปล่อยออกมาในโซเชียลตอนนี้ มันคือความจริง" ฉันเค้นเสียงถามออกไป มือที่กำโทรศัพท์มือถือจนสั่นเทาอยู่ใต้โต๊ะทำงานทำหน้าที่แทนความรู้สึกที่กำลังแตกสลาย ข่าวพาดหัวหน้าหนึ่งในเพจชื่อดังกำลังสั่นสะเทือนวงการธุรกิจ บรรยายถึงความไม่โปร่งใสของบริษัทภาคิน พ่วงด้วยหลักฐานที่เป็นภาพแอบถ่ายเขากำลังรับเงินจากบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูทางธุรกิจหมายเลขหนึ่งของเรา ภาคินไม่ตอบ เขาเพียงแค่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สันกรามของเขาสันนูนชัดเจนขึ้นจากการขบฟันแน่น ดวงตาคมกริบคู่นั้นที่ฉันเคยเชื่อใจเหลือเกิน บัดนี้มันดูเลื่อนลอยและเย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งในฤดูหนาว เขานิ่งเงียบเสียจนเสียงลมหายใจของฉันกลายเป็นเสียงที่ดังที่สุดในห้องทำงานอันเงียบสงัดนี้ "เงียบทำไมคะ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะของเขาอีกหนึ่งก้าว ดวงตาร้อนผ่าวด้วยความผิดหวัง "ฉันยอมเสี่ยงกับคุณมามากเท่าไหร่ คุณก็รู้ดี แต่ถ้าข่าวนี้มันจริง... ถ้าคุณทรยศต่อความเชื่อใจของฉันตั้งแต่วันแรกที่รู้จักกัน ต่อให้เป็นความหวังดีในแบบของคุณ ฉันก็คงไม่พร้อมจะยกโทษให้" เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่หนักหนาสาหัสที่สุดในชีวิต ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาฉัน แววตาของเขามีร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ทว่ากลับถูกกลบด้วยความเย็นชาที่เขาสวมมันไว้อย่างชำนาญ "รินรดา..." เสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึก "โลกของผมไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณมองเห็น การที่คุณจะเชื่อใจใครสักคนในกระดานนี้ มันไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ แต่มันคือเรื่องของจังหวะเวลา ข่าวที่เห็น... มันถูกปรุงแต่งมาเพื่อฆ่าผมโดยเฉพาะ" "แล้วภาพพวกนั้นล่ะ!" ฉันสวนกลับทันควัน ขว้างโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "ภาพที่คุณคุยกับคนพวกนั้น ภาพที่หลักฐานทุกอย่างมัดตัวคุณแน่นจนดิ้นไม่หลุด ถ้ามันเป็นการปรุงแต่ง ทำไมคุณไม่ปฏิเสธ? ทำไมคุณถึงเอาแต่หลบตาฉัน?" ภาคินลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขากดทับความรู้สึกของฉันให้จมดิ่งลงสู่ก้นเหว เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารประจำตัวเขาที่ฉันเคยโหยหา บัดนี้มันกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังขาดอากาศหายใจ เขาเอื้อมมือมาหมายจะแตะที่ไหล่ฉัน แต่ฉันกลับถอยหลังหนีอย่างลืมตัว ความรู้สึกถูกทรยศทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ ภาคินชะงักมือค้างไว้กลางอากาศ ก่อนจะกำหมัดแน่นแล้วทิ้งมือลงข้างตัวเหมือนเดิม "ถ้าผมบอกว่าผมถูกใส่ร้าย คุณจะเชื่อผมไหม?" เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในนั้นกลับมีบางสิ่งที่สั่นไหว "หรือคุณจะเลือกเชื่อสิ่งที่สื่อพวกนั้นป้อนให้ เพราะคุณเองก็เริ่มไม่ไว้ใจผมอยู่แล้วตั้งแต่แรก" "ความไว้ใจมันไม่ได้หายไปเพราะข่าวพวกนี้หรอกค่ะภาคิน" ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่ที่เคยเป็นโลกทั้งใบของฉัน "มันหายไป เพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่อง คุณเลือกที่จะเก็บเงียบและผลักไสให้ฉันต้องเผชิญกับมันเพียงลำพัง เหมือนอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้ไงคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มันเป็นความเงียบที่กดดันและบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ภาคินหันหลังเดินกลับไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปสู่ท้องฟ้าสีเทาหม่นเบื้องนอก ราวกับคนหมดหนทางสู้ ในจังหวะที่ฉันกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นต่อเนื่องราวกับเสียงระเบิดที่ทำลายสมาธิทุกอย่าง ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนที่ความจริงจะทำให้ฉันแทบล้มทั้งยืน ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน... แต่เป็นภาพถ่ายใบใหม่ที่เพิ่งถูกอัปโหลดขึ้นมาในแชทกลุ่มลับของพนักงานบริษัท ภาพที่ทำให้ทุกอย่างในหัวของฉันขาวโพลนจนแทบหยุดหายใจ เป็นภาพที่ถ่ายจากมุมอับภายในห้องทำงานนี้... มุมที่มองเห็นฉันและภาคินกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่เมื่อครู่นี้เอง ฉันหันขวับกลับไปมองภาคินที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าต่าง เขาไม่ได้หันกลับมา แต่มุมปากของเขากลับกระตุกยิ้มบางๆ อย่างเหยียดหยาม พร้อมกับเสียงประตูด้านหลังของฉันที่ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้เคาะ "คุณภาคินคะ... ตำรวจมาถึงหน้าบริษัทแล้วค่ะ" เสียงของเลขาสาวหน้าห้องดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "พวกเขามีหมายจับข้อหาฉ้อโกงและฟอกเงินค่ะ!" ภาคินหันกลับมาสบตาฉันเป็นครั้งสุดท้ายในวันนั้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความเย็นชา ไม่ใช่ความเศร้า แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด "รินรดา..." เขาเอ่ยชื่อฉันแผ่วเบา "ถ้าอยากรู้ความจริงทั้งหมดว่าใครเป็นคนส่งภาพพวกนั้นให้สื่อ... ลองก้มลงมองที่ใต้ฝ่าเท้าของคุณสิ" ฉันก้มลงมองพื้นพรมตามสัญชาตญาณ และสิ่งที่เห็นอยู่ตรงนั้น... คือเครื่องดักฟังขนาดจิ๋วที่หลุดออกมาจากซอกเก้าอี้ของฉันเอง พร้อมกับเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังสนั่นขึ้นจากด้านล่างของตึก ราวกับกำลังเฉลิมฉลองการล่มสลายของทุกอย่างที่ฉันเคยรักและเชื่อมั่น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับรินรดาและภาคินในตอนที่แสนบีบคั้นนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาส