บาดแผลที่ได้รับ

“พี่ชายงั้นเหรอ... คำนี้มันฟังดูตลกร้ายเกินไปไหมสำหรับคนที่เพิ่งลั่นไกใส่กัน” เสียงทุ้มต่ำของภาคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับราวกับจะบดขยี้ลมหายใจ ร่างสูงใหญ่ของเขาทรุดฮวบลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ มือหนาของเขาพยายามกดทับแผลฉกรรจ์บริเวณสีข้างที่เลือดสีเข้มเริ่มไหลซึมผ่านนิ้วมือออกมาอย่างไม่ขาดสาย รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความตกใจและสับสนระคนกัน “ภาคิน! อย่าพูดอะไรตอนนี้เลย... ได้โปรด” เสียงของรินรดาสั่นพร่า เธอถลาเข้าไปหาเขาแทบจะทันทีโดยไม่สนความลังเลในใจ ความเกลียดชังที่เคยมีมลายหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความตื่นตระหนกเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของชายหนุ่มที่เธอมักมองว่าเข้มแข็งราวกับหินผา “ริน... อย่าเข้าใกล้... ฉัน” ภาคินกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายขึ้นตามไรผม ใบหน้าคมสันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “คนที่ยืนอยู่ข้างหลังนั่น... มันไม่ได้มาเพื่อเจรจา” รินรดาไม่ฟังคำทัดทาน มือเรียวรีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลฉุกเฉินที่วางอยู่ใกล้ๆ ออกมา เธอฉีกเสื้อเชิ้ตราคาแพงของเขาออกอย่างไร้ความปราณีเผยให้เห็นรอยแผลที่ลึกจนน่ากลัว กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบหยุดเต้น “เงียบเถอะน่า ถ้าไม่อยากตายตรงนี้ก็อยู่นิ่งๆ” เธอตวาดทั้งน้ำตา มือที่กำลังพันแผลสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย บังคับให้นิ้วมือทำงานอย่างแม่นยำที่สุด ท่ามกลางความกดดันที่รุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินเหม่อมองใบหน้าของหญิงสาวที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น แววตาของเขาที่เคยเย็นชาและอ่านยาก บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนน่าใจหาย เขารู้ดีว่าบาดแผลครั้งนี้ไม่ใช่แค่ทางกาย แต่มันคือบาดแผลแห่งความเชื่อใจที่พังทลายลงในค่ำคืนที่แสงดาวดูจะหม่นแสงลงอย่างประหลาด “ทำไมถึงช่วย...” เขาถามแผ่วเบา “ทั้งที่เธอก็รู้ว่าฉันคือคนที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธอ” รินรดาชะงักมือไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผูกเงื่อนผ้าพันแผลอย่างแน่นหนา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนความดื้อรั้นเอาไว้ “ถ้าฉันปล่อยให้คุณตายตอนนี้ ความจริงที่ฉันตามหามาตลอดชีวิตก็จบสิ้นไปด้วย... ฉันจะไม่ยอมให้คุณหนีความผิดไปง่ายๆ หรอกนะ คุณต้องอยู่รับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป” เขายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ใจคอจะให้ฉันมีชีวิตอยู่เพื่อทนทุกข์ไปตลอดเลยหรือไง” “นั่นคือการตัดสินใจของฉัน ไม่ใช่ของคุณ” รินรดาพยุงร่างสูงที่เริ่มหมดแรงพิงเข้ากับผนังห้อง เธอกระชับอ้อมกอดเพื่อประคองเขาไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอปะทะกับกลิ่นเลือดของเขา มันเป็นส่วนผสมที่น่าเวทนาและงดงามในเวลาเดียวกัน ในความเงียบสงัดนั้นเอง ทั้งคู่ต่างรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของกันและกัน ทว่า ความสงบสุขชั่วคราวกลับพังทลายลงเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปมองต้นเสียงด้วยความหวาดระแวง ภาคินพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าปืนที่ตกอยู่ไม่ไกล แต่รินรดากลับกดไหล่เขาไว้แน่น “หยุดนะ” เธอสั่งเสียงกระซิบ เงาร่างหนึ่งทอดยาวผ่านประตูเข้ามา เป็นชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้ม ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนน่าขนลุก เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าคนทั้งสองก่อนจะก้มลงมองภาพที่ดูเปราะบางตรงหน้าด้วยสายตาที่เย้ยหยัน “เล่นบทรักหวานชื่นกันเสร็จหรือยังครับ” เสียงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “เพราะงานเลี้ยงฉลองที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มขึ้นหลังจากนี้ต่างหาก” มือของชายคนนั้นหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าคร่ำคร่าออกมาจากเสื้อโค้ท ก่อนจะโยนมันลงบนตักของรินรดา เอกสารที่เธอเห็นเพียงแวบเดียวก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ เพราะมันคือภาพถ่ายใบเดียวกับที่พ่อของเธอเคยถือไว้ก่อนจะเสียชีวิต และมีข้อความหลังภาพที่เขียนด้วยลายมือของใครบางคนที่รินรดาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีอยู่บนโลกใบนี้ รินรดารีบคว้าภาพนั้นขึ้นมาดู ทันทีที่อ่านจบ ร่างกายของเธอก็แข็งค้างไปชั่วขณะ เธอมองหน้าภาคินที่บัดนี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่ต่างกัน ก่อนจะหันกลับไปมองชายปริศนาที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ตรงหน้า “ที่รัก... คุณลืมไปแล้วหรือว่าคนตระกูลคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ” เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “แต่พวกเขาตายเพราะคนข้างๆ คุณ... เพิ่งจะได้รับคำสั่งให้ลงมือเป็นคนสุดท้าย” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับรินรดานะคะ โดยดาวตกคืนคริสต์มาสค่ะ