งานเต้นรำหน้ากาก

“หมอบลง!” เสียงคำรามต่ำของภาคินแทรกผ่านเสียงกระจกที่แตกกระจายจากแรงกระแทกของรองเท้าบูทหนักๆ ที่ถีบประตูห้องนิรภัยจนบานพับหลุดกระเด็น เขาคว้าข้อมือรินรดาแล้วเหวี่ยงร่างบางไปหลบหลังตู้เหล็กหนาที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้องในจังหวะเดียวกับที่วิถีกระสุนชุดแรกเจาะเข้ากับผนังปูนจนเศษปูนแตกร่วงกราวลงมาเหมือนหิมะสีเทา “ภาคิน! พวกมันเป็นใคร?” รินรดาตะโกนถามขณะที่หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวพยายามปรับสายตาที่พร่ามัวจากแสงไฟฉายความเข้มข้นสูงที่พวกคนชุดดำส่องกราดไปทั่วห้อง “ศัตรูที่ฉันพยายามจะหนีมาตลอดชีวิตไงล่ะ” เขาตอบพลางควักปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากซองพกซ่อนที่เอว สายตาคมกริบของชายหนุ่มไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่ากลัว “อย่าขยับไปไหนจนกว่าฉันจะบอก จำไว้นะรินรดา ต่อให้เห็นฉันล้มลง ห้ามออกมาเด็ดขาด” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณไว้ที่นี่!” รินรดาคว้าแขนเขาไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความหวาดกลัวแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “เราเข้ามาด้วยกัน เราต้องออกไปด้วยกัน!” ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองสบตาหญิงสาว แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งตามเดิม เขาประทับริมฝีปากลงบนหลังมือเธอเบาๆ ราวกับการลาครั้งสุดท้าย ก่อนจะพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังพร้อมเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะฉีกกระชากอากาศในห้องนั้นให้ขาดเป็นชิ้นๆ เสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนภาษาต่างถิ่นดังสลับกับเสียงระเบิดเป็นระยะ รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามสังเกตการณ์ผ่านช่องว่างของตู้เหล็ก เห็นเพียงเงาร่างของภาคินที่เคลื่อนไหวว่องไวราวกับเสือดาว เขาสามารถจัดการคนชุดดำไปได้สามคนด้วยความแม่นยำที่น่าเหลือเชื่อ แต่ทว่า... จำนวนของพวกมันดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น *‘ต้องมีทางออก’* เธอเตือนตัวเอง สติที่เคยพร่าเลือนเริ่มกลับมาเข้าที่ หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบห้องจนพบช่องระบายอากาศที่ถูกซ่อนอยู่หลังภาพวาดราคาแพงบนผนัง เธอตัดสินใจเสี่ยง รินรดาอาศัยจังหวะที่พวกคนชุดดำกำลังมุ่งความสนใจไปที่ภาคิน พุ่งตัวออกจากที่กำบังอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้หนี แต่เธอตรงไปยังแผงควบคุมไฟที่อยู่มุมห้อง มือเรียวสับสวิตช์ลงอย่างแรง! พรึ่บ! ทั้งห้องตกอยู่ในความมืดสนิททันที ทิ้งให้เสียงปืนสงบนิ่งลงชั่วขณะ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสบถพึมพำอย่างหงุดหงิดของพวกบุกรุก “รินรดา! เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” เสียงภาคินแว่วมาในความมืด เขาไม่ได้โกรธ แต่เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความกังวล “ฉันไม่ได้บ้า!” รินรดาตะโกนกลับพลางพยายามปีนขึ้นไปบนโต๊ะเพื่อเอื้อมมือถึงช่องระบายอากาศ “ฉันแค่กำลังเปิดทางให้เรารอดไปพร้อมกัน!” จังหวะที่เธอดึงตะแกรงระบายอากาศออกได้สำเร็จ แสงเลเซอร์สีแดงจากกระบอกปืนก็ส่องสว่างขึ้นอีกครั้งในความมืด คราวนี้มันเล็งตรงมาที่ร่างของเธอที่กำลังเกาะอยู่บนผนัง ภาคินที่อยู่ไม่ไกลรีบกระโดดเข้าขวางวิถีกระสุนโดยไม่ลังเล เขารับแรงกระแทกจากกระสุนที่ฝังเข้าที่ไหล่ขวาเต็มๆ จนร่างหนาเซถลาไปพิงผนัง “ภาคิน!” รินรดาหวีดร้อง เธอไม่สนคำสั่งเขาอีกต่อไป หญิงสาวกระโดดลงจากโต๊ะแล้วประคองร่างของชายหนุ่มไว้ “ทำไมคุณถึงทำแบบนี้... ทำไม!” “เพราะฉันสัญญาแล้ว...” เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว “สัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาแตะต้องเธอ” ในความมืดที่แสงไฟฉายเริ่มกลับมาสาดส่องอีกครั้ง ภาคินใช้กำลังเฮือกสุดท้ายดึงรินรดาให้เข้าไปในช่องระบายอากาศแคบๆ ก่อนจะปิดตะแกรงลงจากด้านนอก ทั้งคู่คลานไปตามทางเดินแคบๆ ที่อบอ้าวและเต็มไปด้วยฝุ่น จนกระทั่งแสงสลัวจากด้านนอกเล็ดลอดเข้ามาผ่านรอยแยกของโครงเหล็ก รินรดาดันตะแกรงออกแล้วพบว่าตนเองอยู่บนระเบียงทางเชื่อมของงานเต้นรำหน้ากากที่กำลังดำเนินไปอย่างหรูหรา เสียงดนตรีคลาสสิกที่แว่วมาเบาๆ ในตอนแรก บัดนี้กลับถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนในโถงจัดงานด้านล่าง เมื่อคนชุดดำกลุ่มหนึ่งบุกเข้ามากลางงานเต้นรำเพื่อปิดล้อมทางออกทุกทาง หญิงสาวประคองภาคินที่เสียเลือดมากลงมาจากที่สูงด้วยความทุลักทุเล ท่ามกลางหน้ากากแฟนซีที่แสนงดงามและชุดราตรีที่พริ้วไหว กลับมีคราบเลือดแดงฉานเปรอะเปื้อนอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวของภาคิน ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะพาเขาหลบเข้าไปในมุมมืดของสวนหลังโถงงาน เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทและหน้ากากสีทองอร่ามก็ก้าวออกมาขวางทางเดินเอาไว้ ร่างนั้นดูสูงศักดิ์และทรงพลังอย่างประหลาด คนผู้นั้นค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก ความเจ็บปวดที่แขนของภาคินดูจะเบาบางลงไปทันทีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือใคร “ถึงเวลาเลิกเล่นบทพระเอกนางเอกได้แล้วมั้ง... พี่ชาย” เสียงที่คุ้นเคยบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงที่ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนหยุดนิ่งลง ณ วินาทีนั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันแสนเปราะบางนี้ไปพร้อมกับ “ดาวตกคืนคริสต์มาส” นะคะ