สัญญาใจ

“คุณรู้จักชื่อฉัน... แต่ฉันไม่เคยรู้จักคุณ” รินรดาแค่นเสียงในลำคอ ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยแรงโทสะ มือของเธอสั่นระริกขณะที่บีบต้นแขนของภาคินไว้แน่น ราวกับจะยึดเหนี่ยวความมั่นคงเดียวที่เหลืออยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานที่เงียบสงัด ชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบผู้นั้นยืนเด่นอยู่หน้าบานประตูราวกับเงาปีศาจที่หลุดออกมาจากอดีตที่เธอพยายามฝังกลบ ภาคินไม่ได้ขยับกาย ทว่าเขากลับเบนสายตาจากผู้มาเยือนมายังใบหน้าของรินรดา ความนิ่งเฉยของเขาไม่ได้หมายถึงความเย็นชา แต่มันคือปราการด่านสุดท้ายที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอจากพายุที่กำลังก่อตัว “ออกไปจากที่นี่เสีย ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ภาคินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทรงอำนาจ แต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง ชายสูงวัยหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกขยี้ใต้ฝ่าเท้า “ใจเย็นสิภาคิน ความแค้นมันไม่ใช่สิ่งที่ควรเสิร์ฟเย็นเยียบในห้องที่ขาดความอบอุ่นแบบนี้หรอกนะ... รินรดา หลานสาวที่น่าสงสาร เธอรู้ไหมว่าสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอน่ะ มันมีราคาสูงขนาดไหนในตลาดมืดของความโศกเศร้า” รินรดาแทบหยุดหายใจ ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นสู่ขั้วหัวใจ ชายคนนี้คือใคร และเขารู้เรื่องราวในอดีตของครอบครัวเธอมากแค่ไหนกัน? เมื่อร่างเงาของชายปริศนาถอยหายลับไปในความมืด รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีเข้ม ลมหายใจหอบถี่ของเธอประสานกับจังหวะนาฬิกาที่เดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ภาคินเดินเข้ามาใกล้ เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้า กุมมือที่เย็นเฉียบของเธอไว้ด้วยฝ่ามือที่อุ่นจัด “อย่าฟังสิ่งที่มันพูด” ภาคินกระซิบ ดวงตาของเขาอ่อนแสงลงจนเห็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ข้างใน “มันต้องการแค่ทำให้เธอกลัว และทำให้เธอกังขาในตัวฉัน” “ทำไมเขาถึงเรียกคุณว่าภาคิน... และทำไมเขาถึงรู้เรื่องของฉัน?” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเขา “บอกฉันมาเถอะนะคะภาคิน ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่จะแตกสลายเพราะความจริงเพียงไม่กี่อย่างอีกต่อไปแล้ว” ภาคินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขาลูบหลังมือเธอเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านความมั่นคงที่เขามี “มันคือความผิดพลาดที่ฉันแบกไว้ในวันที่ฉันยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะเข้าใจโลก แต่นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเธอไปจากฉันอีก ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยตำแหน่งหน้าที่ เกียรติยศ หรือแม้กระทั่ง... ชีวิตของฉันเอง” รินรดาสัมผัสได้ถึงความหนักแน่นในคำพูดนั้น เธอขยับเข้าไปใกล้ จนกระทั่งหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ความอบอุ่นถ่ายเทถึงกันท่ามกลางความหนาวเหน็บของฤดูหนาวที่มาเยือนก่อนกำหนด “เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ” รินรดากล่าวเสียงแผ่ว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทิ้งฉันไว้ข้างหลัง ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร หรือความลับนั้นจะดำมืดแค่ไหน สัญญาได้ไหมคะว่าเราจะไม่ปล่อยมือกัน” ภาคินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับต้องการจดจำกลิ่นกายจางๆ ของเธอไว้ในความทรงจำ “ฉันสัญญา... ตราบใดที่ลมหายใจยังไม่สิ้นสุดลง ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ จะไม่มีความลับใดที่ฉันจะเก็บไว้ และจะไม่มีอันตรายใดที่ข้ามผ่านตัวฉันไปถึงเธอได้” คำมั่นสัญญานั้นหนักแน่นราวกับคำสาบานท่ามกลางรอยร้าวของความสัมพันธ์ที่กำลังถูกทดสอบ ทว่าท่ามกลางความเงียบงันที่แสนเปราะบางนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความเพียงสั้นๆ ที่ทำให้ใบหน้าสุขุมของภาคินซีดเผือดลงทันตาเห็น *‘ของขวัญคริสต์มาสที่เธอรอคอย... อยู่ที่สถานีตำรวจแห่งที่ 5’* เขาลุกขึ้นพรวดพราดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว รินรดาคว้าแขนเขาไว้ด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นคะ?” ภาคินมองไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของทั้งคู่ เขาขบกรามแน่นก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ริน... ถ้าคืนนี้ฉันไม่ได้กลับมา หรือถ้าความจริงที่เธอกำลังจะเห็นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้ามันทำให้เธอเกลียดฉันได้โปรดจงรู้ไว้ว่า...” เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงพังประตูที่ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนนับสิบที่ส่องสว่างเข้ามาในห้อง ทำเอาทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นบังตาด้วยความพร่ามัว ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ