ความอ่อนแอของคนที่เข้มแข็ง

“คุณกำลังโกหกตัวเอง... หรือกำลังโกหกฉันกันแน่คะ ภาคิน?” เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เอกสารที่กระจัดกระจายจากการที่เขาปัดมันลงพื้นเมื่อครู่คือหลักฐานของความพยายามที่พังทลายลงของชายผู้ที่ใครๆ ต่างยกย่องว่าไร้ความรู้สึก ภาคินยืนหันหลังให้เธอ ไหล่กว้างที่มักจะตั้งตรงผึ่งผายอยู่เสมอในเวลานี้กลับดูลู่ลงและแบกรับอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะทานทนได้ เขาไม่ได้หันมาตอบ แต่เสียงลมหายใจที่หอบถี่และแผ่นหลังที่สั่นเทิ้มเล็กน้อยนั้น คือภาพที่รินรดาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากคนที่เธอเคยตีตราว่าเป็นเพียงศัตรูทางธุรกิจที่เลือดเย็นที่สุด “ออกไปเถอะรินรดา” เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจะจำไม่ได้ มันไม่ใช่คำสั่งที่เย่อหยิ่งเหมือนเคย แต่มันคือคำขอร้องที่แฝงไปด้วยความเปราะบางอย่างถึงที่สุด รินรดาไม่ขยับ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านกองเอกสารที่เกลื่อนพื้น เสียงฝีเท้าของเธอเบาหวิวราวกับขนนก แต่ในความรู้สึกของภาคิน มันกลับดังก้องเหมือนเสียงระฆังแห่งความพ่ายแพ้ เธอหยุดลงห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขากับกลิ่นกระดาษเก่าๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้เธอรู้สึกบีบคั้นในอกอย่างประหลาด “ถ้าความเข้มแข็งที่คุณแสดงออกมาตลอดเวลา คือการขังตัวเองไว้ในคุกที่ไม่มีประตูแบบนี้... ฉันว่ามันถึงเวลาที่คุณจะต้องยอมรับความพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองบ้างแล้วนะคะ” ภาคินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยเฉยชาและลึกล้ำราวกับมหาสมุทรในยามค่ำคืน บัดนี้กลับฉายแววแตกสลายอย่างปิดไม่มิด ขอบตาของเขามีรอยแดงช้ำ และมีหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ร่วงหล่น “เธอไม่เข้าใจหรอก... สิ่งที่ฉันต้องแบกไว้ ถ้าฉันล้มลงเพียงเสี้ยววินาที คนรอบข้างฉันจะไม่มีวันลุกขึ้นได้อีกเลย” เขาเค้นเสียงออกมาพลางหัวเราะให้ตัวเองอย่างสมเพช “ฉันไม่ใช่คนดี รินรดา ฉันคือคนที่ต้องรับมือกับปีศาจด้วยวิธีของปีศาจ... และตอนนี้ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าฉันยังเหลือความเป็นคนอยู่เท่าไหร่” รินรดาเอื้อมมือออกไป แตะลงบนแขนเสื้อเชิ้ตที่ยับย่นของเขา สัมผัสที่ได้นั้นเย็นเยียบจนเธอใจหาย เธอรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวและไม่เป็นจังหวะของเขา “คุณไม่ได้กำลังสู้กับปีศาจหรอกค่ะ คุณแค่กำลังสู้กับความทรงจำที่บอกว่าคุณต้องโดดเดี่ยวเท่านั้นเอง” เธอเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาด้วยแววตาที่หนักแน่นและปลอบประโลม ภาคินชะงักไป ความเย่อหยิ่งที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้โหยหาไออุ่นท่ามกลางพายุหิมะในใจ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย วางหน้าผากลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนแรง ราวกับเรือที่ไร้หางเสือและต้องการเพียงฝั่งที่ปลอดภัยที่สุดในโลก ความเงียบปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันคือความเงียบที่ยอมจำนนต่อความอ่อนแอที่เก็บซ่อนมาเนิ่นนาน รินรดาลูบแผ่นหลังของเขาแผ่วเบา สัมผัสถึงความสั่นสะเทือนของร่างกายที่กำลังปลดปล่อยความกดดันออกมาเป็นหยดน้ำตาที่เปียกชื้นลงบนบ่าของเธอ ในมุมที่เปราะบางที่สุดของชีวิต คนที่ภายนอกดูแข็งแกร่งดุจหินผา กลับเป็นคนที่ต้องการที่พักพิงมากที่สุด... และในวินาทีที่รินรดากำลังจะกระซิบถ้อยคำเพื่อปลอบประโลมเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนทั้งคู่ผละออกจากกันแทบไม่ทัน “คุณภาคินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ...” เสียงของเลขาหน้าห้องดังแทรกผ่านเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “ตำรวจมาที่บริษัท พร้อมกับหมายค้น... พวกเขาอ้างว่าพบหลักฐานเชื่อมโยงคดีฆาตกรรมที่คุณไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องในคืนคริสต์มาสนั่น!” ภาคินหน้าถอดสีทันที ความอ่อนแอที่แสดงออกมาเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้งแทนที่ด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม เขามองหน้ารินรดาด้วยสายตาที่บอกว่าทุกอย่างกำลังจะจบลง “รินรดา... ออกไปทางประตูหลังเดี๋ยวนี้” เขาผลักเธอเบาๆ แต่เด็ดขาด “ถ้าไม่อยากให้ชื่อของคุณต้องเปื้อนมลทินไปกับฉันด้วย ก็จงวิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!” ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถาม ความจริงที่โหดร้ายกว่านั้นก็ปรากฏขึ้น เมื่อประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาโดยเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นำโดย ‘ชายคนหนึ่ง’ ที่สวมชุดสูทสีดำสนิท ซึ่งรินรดาจำได้แม่นว่าคือคนเดียวกับที่เธอเคยเห็นในความฝันและในภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเธอเอง “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะ ภาคิน... และหลานสาวของฉัน” ชายผู้นั้นเหยียดยิ้ม “เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและภาคินมาถึงตอนนี้นะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสจะพยายามถ่ายทอดทุกความรู้สึกให้ดีที่สุดค่ะ