แผนซ้อนแผน

"คุณกล้าดียังไงถึงคิดว่าตัวเองจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ทั้งที่ความลับยังไม่ถูกชำระสะสางคะ" รินรดากดเสียงต่ำ พลางก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อเงาร่างนั้นขยับออกจากมุมมืด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนลอยมากระทบจมูก มันคือกลิ่นเดียวกับวันนั้น... วันที่ชีวิตของเธอพังทลายลงในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน คนตรงหน้าสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่แววตาที่จ้องมองมานั้น รินรดาไม่มีวันลืม เธอจำแววตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและโหดเหี้ยมคู่นี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าจำใบหน้าของตัวเองเสียอีก "ความตาย... สำหรับบางคนมันก็แค่การเปลี่ยนฉากการแสดง รินรดา" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้น แฝงความนัยที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "เธอคิดว่าการกำจัดฉันออกไปจากสารบบเมื่อสิบปีก่อนจะทำให้ทุกอย่างจบลงงั้นเหรอ? เปล่าเลย... มันเป็นแค่การจุดชนวน" รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจ มือที่กำกระเป๋าถือแน่นจนสั่นสะท้าน เธอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เห็นไฟสถานะบนสมาร์ทโฟนแจ้งเตือนข้อความเข้าจากภาคินไม่หยุดยั้ง *‘หนีออกมา ริน! ระบบหลังบ้านของบริษัทถูกเจาะแล้ว พวกมันกำลังถ่ายโอนข้อมูลลับออกไปทั้งหมด!’* ความจริงที่กระแทกเข้ามาทำให้สมองของเธอพร่าเลือน แต่ความโกรธที่สุมอยู่ในอกกลับกลายเป็นพลังที่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่ได้ ภาคินกำลังโดนเล่นงาน และเธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนที่บงการทั้งหมดนี้ "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อขู่ฉันเพียงอย่างเดียว" รินรดาเค้นเสียงตอบ พยายามดึงความเยือกเย็นกลับมา "คุณต้องการทำลายเราทั้งคู่ เพื่อปิดปากเรื่องโครงการวิจัยนั่นสินะคะ" บุคคลปริศนาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความบันเทิง "ฉลาดสมกับที่เป็นลูกสาวของคนคนนั้น... แต่เสียใจด้วยนะ ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างมาตลอดสามปี กำลังถูกทำลายลงในพริบตา" ในเวลาเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทภาคิน บรรยากาศภายในห้องควบคุมสถานการณ์กลับร้อนระอุยิ่งกว่าไฟนรก ภาคินยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลายสิบจอที่แสดงกราฟการไหลออกของข้อมูลหุ้นและบัญชีลับของบริษัท ตัวเลขสีแดงฉานสลับกับสีเขียวแสดงการแทรกแซงอย่างรุนแรง "มันไม่ใช่แค่ไวรัส" เลขาคนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "รหัสผ่านทุกชุดถูกเปลี่ยนโดยคนใน และดูเหมือนว่า... ฝั่งนั้นจะเตรียมการมานานกว่าที่เราคิดไว้มากค่ะ" ภาคินไม่ได้ตอบ เขาทำเพียงแค่จ้องมองเส้นกราฟที่กำลังดิ่งพสุธา ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาหรี่ลง สายตาที่อ่านยากนั้นไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก แต่กลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างซ่อนอยู่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความสั้นๆ ถึงรินรดาเพียงคำเดียว: *‘ตามแผนที่สาม’* รินรดาที่ยังคงยืนเผชิญหน้ากับศัตรูในเงามืด สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋า เธอรู้ทันทีว่าภาคินกำลังทำอะไร ความเงียบที่ปกคลุมทั้งสองคนเริ่มถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาจากด้านนอกของโกดังร้าง "ดูเหมือนว่าพรรคพวกของคุณจะมาถึงแล้วนะคะ" รินรดาแสร้งยิ้ม แม้ภายในใจจะหวั่นวิตก "แต่น่าเสียดาย... ที่คุณอาจจะไม่ได้เป็นฝ่ายคุมเกมอย่างที่คิด" "เธอคิดว่าเธอจะชนะงั้นเหรอ รินรดา? ในวันที่ทุกอย่างกำลังพินาศแบบนี้?" ศัตรูถามพลางขยับเข้าใกล้เธออีกนิด "ฉันไม่ได้มาเพื่อชนะค่ะ" รินรดาตอบ สายตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "ฉันมาเพื่อจบทุกอย่าง... และขุดคุณขึ้นมาจากนรกที่เฝ้ารออยู่" ทันใดนั้น แสงไฟสปอร์ตไลท์จากรถบรรทุกหลายคันพุ่งเข้ามากระแทกหน้าต่างโกดังจนแตกกระจาย เสียงกระจกที่แตกละเอียดพร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังระงมทำให้บุคคลปริศนาชะงักไปครู่หนึ่ง รินรดาฉวยโอกาสนั้นถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ชายปริศนาพยายามควานหาอาวุธจากเสื้อโค้ท ทว่าแสงไฟสว่างจ้ากลับเผยให้เห็นเงาร่างของชายอีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากหลังรถบรรทุก... คนที่เธอคิดว่าเป็นมิตรแท้เพียงคนเดียวในเวลานี้ แต่ทว่า... ชายผู้นั้นไม่ได้ถือปืนมาเพื่อปกป้องเธอ ปลายกระบอกปืนของเขากลับเล็งตรงมาที่รินรดา พร้อมกับเสียงของภาคินที่ตะโกนก้องผ่านโทรโข่งท่ามกลางเสียงวุ่นวาย "หมอบลง รินรดา! อย่าเชื่อสิ่งที่เห็น... ฝั่งนั้นไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริง!" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอหันกลับไปมองชายในเงามืดที่ค่อยๆ ถอดหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เธอจำได้ดีว่าตายไปเมื่อสิบปีก่อน แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ชายอีกคนที่เธอเชื่อใจกลับหัวเราะร่าและเดินเข้าไปสมทบกับฝ่ายตรงข้าม ความสับสนตีรวนจนแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีที่รินรดากำลังจะขยับตัว เธอได้ยินเสียงเหนี่ยวไกปืนดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังของเธอเอง! กระสุนนัดนั้นไม่ได้พุ่งไปที่ศัตรู... แต่มันถากผ่านแก้มของเธอไปเพียงมิลลิเมตรเดียว พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกข้างหู: "ยินดีต้อนรับสู่เกมสุดท้าย... ที่ไม่มีใครรอดออกไปได้เลย แม้แต่คุณ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับรินรดานะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาสจะพาไปพบกับบทสรุปที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าค่ะ