พันธมิตรชั่วคราว

“ถ้าวางปืนลงตอนนี้ เราอาจจะมีเวลาเหลือพอที่จะคุยกันว่าใครเป็นคนส่งจดหมายฉบับนั้นมาให้คุณ” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองภาคินกลับกร้าวแกร่งดุจใบมีดที่เพิ่งผ่านการเจียระไน ปลายกระบอกปืนสั้นในมือของเธอกำลังเล็งไปที่หัวใจของชายตรงหน้า แม้ปลายนิ้วจะสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ แต่เธอก็ไม่ยอมให้มันลดระดับลงแม้แต่นิ้วเดียว ภาคินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของกาลเวลา เขาไม่ได้ขยับตัว ไม่ได้แสดงความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นการหยามหยันมากกว่าความยินดี “คุณรินรดา...” เขาเอ่ยชื่อเธอช้าๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับกระแสน้ำลึกที่ซ่อนคลื่นใต้น้ำ “คำขู่ของคนตายไม่มีความหมายสำหรับผมหรอกนะ เพราะคนส่งสารตัวจริงน่ะ... มันกำลังยืนดูเราผ่านเลนส์กล้องพวกนี้อยู่” เขาส่งสายตาไปยังมุมมืดของเพดาน กล้องวงจรปิดตัวจิ๋วที่กะพริบไฟสีแดงสลัวเพียงจังหวะเดียวทำเอารินรดาชะงัก เธอรับรู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำในจดหมายเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ‘เกมสุดท้ายที่ไม่มีใครรอด’ กำลังบีบวงล้อมเข้ามาทุกขณะ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นความโกรธแค้นที่ปะทุอยู่ในอก เธอลดปืนลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้เก็บเข้าซอง “ถ้าคุณไม่อยากตายที่นี่พร้อมกับฉัน ก็เลิกทำตัวเป็นพ่อพระผู้แบกโลกไว้คนเดียว แล้วบอกมาว่าเราจะออกจากที่นี่ได้อย่างไร” ภาคินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เขาขยับตัวเข้าใกล้รินรดามากขึ้นจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นควันบุหรี่ที่หลงเหลืออยู่ “เราไม่ใช่พันธมิตรที่น่าไว้ใจต่อกัน แต่เราคือสองคนที่รู้ความลับมากพอที่จะถูกกำจัดทิ้งพร้อมกันต่างหากล่ะ” เขายื่นมือออกมา แต่ไม่ใช่เพื่อทำร้าย หากแต่เป็นการหยิบเอาเครื่องส่งสัญญาณความถี่ต่ำที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาโชว์ให้เธอเห็น “ทางออกไม่ได้อยู่ที่ประตูเหล็กนั่น แต่มันอยู่ที่การลัดวงจรสัญญาณรบกวนของมัน ถ้าคุณกล้าพอจะช่วยผมวางระเบิดพัลส์นี่ที่เมนเฟรมชั้นล่าง เราอาจจะมีโอกาส... สักสิบเปอร์เซ็นต์” “สิบเปอร์เซ็นต์เหรอ?” รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า “สำหรับคนอย่างฉัน แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็พอที่จะเอาชีวิตรอดจากนรกขุมนี้แล้ว” ทั้งสองเดินขนานกันไปตามระเบียงแคบๆ ที่เงียบสงัด เสียงฝีเท้าของพวกเขาประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้ลดน้อยลง แต่กลับถูกแทนที่ด้วยความระมัดระวังแบบนักล่าที่กำลังล้อมกรอบเหยื่อรายใหญ่กว่า ภาคินเหลือบมองรินรดาเป็นระยะ เขาเห็นความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น เขาจำได้ว่าดวงตาคู่นี้เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง ก่อนที่ครอบครัวของเธอจะถูกทำลายด้วยเงื้อมมือของคนที่เขาเองก็เผลอไปร่วมวงในอดีต “คุณเกลียดผมมากขนาดไหน” ภาคินถามขึ้นท่ามกลางความเงียบขณะพวกเขากำลังคืบคลานเข้าใกล้ห้องควบคุม รินรดาหยุดกึก เธอไม่หันไปมองหน้าเขา “ความเกลียดชังของฉันไม่ได้มีไว้เพื่อใช้เปลืองกับคนอย่างคุณ ภาคิน... ฉันเก็บมันไว้เพื่อตัดสินโทษคนที่บงการชีวิตเราทั้งคู่ต่างหาก” ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ายอมรับคำตอบนั้น การร่วมมือครั้งนี้ไม่ใช่ความผูกพัน แต่มันคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์บนกองเพลิงที่กำลังจะมอดไหม้ เมื่อพวกเขาไปถึงหน้าประตูห้องควบคุม ภาคินขยับตัวเข้าไปเตรียมรหัสผ่าน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อของเขาก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่เย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างประหลาด ‘ยินดีด้วย ภาคิน... รินรดา... แต่พวกคุณลืมไปอย่างหนึ่งนะ’ ภาคินหน้าถอดสี เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสุขุมที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดหวั่นที่ฉายชัดออกมา “รินรดา... หยุด!” ทว่าสายไปแล้ว เมื่อรินรดากำลังจะเอื้อมมือไปแตะแผงควบคุม ประตูก็เปิดออกอัตโนมัติ ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ถือปืนที่เก็บเสียงไว้แน่น พร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกของทั้งคู่หยุดหมุน “ในบรรดาสองคนนี้ มีคนหนึ่งที่ถูกจ้างมาเพื่อสังหารอีกคนตั้งแต่เริ่มเกม... และคนนั้น ก็คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดในตอนนี้เลยไงล่ะ” แสงจากจอคอมพิวเตอร์ในห้องควบคุมกะพริบถี่รัว ก่อนจะขึ้นข้อความสีแดงฉานว่า ‘ภารกิจสังหาร: เริ่มต้นขึ้นแล้ว’ ภาคินมองมือของรินรดาที่กำลังหยิบอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวครั้งนี้ไปกับดาวตกคืนคริสต์มาสนะคะ