แผนการที่ผิดพลาด

“ถอยออกไปจากคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นเดี๋ยวนี้ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่เอ่ยขึ้นจากเงามืดมุมห้อง ทำเอารินรดาสะดุ้งจนลมหายใจสะดุด มือของเธอที่กำลังสั่นระริกอยู่บนแป้นพิมพ์ค้างนิ่งสนิท หญิงสาวค่อยๆ หมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านบานหน้าต่างบานใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของภาคิน ทำให้เห็นเพียงเค้าโครงร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคู่นั้น... นัยน์ตาสีเข้มที่ปกติจะดูสุขุม กลับกำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเรียบเฉย “ฉัน... ฉันแค่มาหาของที่ลืมไว้” รินรดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น เธอรวบรวมความกล้าหยัดกายลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขา แม้ในใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “ของที่ลืมไว้?” ภาคินก้าวเข้ามาในห้อง จังหวะการเดินของเขามั่นคงและกดดันราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม “ไฟล์ลับเกี่ยวกับโครงการ ‘คริสต์มาสอีฟ’ ที่ถูกเข้ารหัสไว้สามชั้น นี่หรือคือของที่คุณลืมไว้ที่บริษัทของผม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอรู้ดีว่าแผนการที่วางมาอย่างดีตลอดสองสัปดาห์กำลังพังทลายลงตรงหน้า เธอประมาทผู้ชายคนนี้เกินไป “คุณมันก็แค่นักธุรกิจที่ฉ้อโกง ภาคิน!” รินรดาโพล่งออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นที่ถูกเก็บกดมานาน “สิ่งที่อยู่ในไฟล์นั้นมันคือหลักฐานความเน่าเฟะของตระกูลคุณ! คุณทำลายชีวิตครอบครัวฉัน เพื่อสร้างอาณาจักรที่เต็มไปด้วยคราบเลือดพวกนี้งั้นเหรอ?” ภาคินหยุดเดิน เขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมความเย็นของอากาศภายนอกทำให้รินรดารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโกรธเกรี้ยว “คุณมองเห็นแค่สิ่งที่อยากเห็น รินรดา” เสียงของเขาเบาหวิวแต่กลับสั่นประสาท “คุณคิดว่าคุณเป็นผู้ล่าที่เข้ามาล้วงความลับ แต่ความจริงแล้ว คุณเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เดินเข้ามาในกรงที่ผมเปิดรอไว้ตั้งแต่แรกต่างหาก” หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “คุณหมายความว่ายังไง?” “หมายความว่า รหัสผ่านที่คุณกรอกเมื่อครู่นี้... มันคือเหยื่อล่อ” ภาคินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นพอที่จะไม่ให้หนี แต่เบาพอที่จะไม่ถือเป็นการทำร้าย “ทันทีที่ไฟล์ถูกเปิดขึ้น ระบบความปลอดภัยไซเบอร์ระดับชาติจะล็อกเป้าหมายที่ไอพีแอดเดรสของคุณ... ตอนนี้ ตำรวจเศรษฐกิจน่าจะกำลังล้อมตึกนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว” รินรดาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ “คุณจะส่งฉันเข้าคุกงั้นเหรอ?” “ผมไม่ได้เป็นคนส่งคุณเข้าคุก” ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดวางสายจากใครบางคนก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก “แต่คนที่จ้างคุณมา... ต่างหากที่ต้องการให้คุณเป็นแพะรับบาปในคดีจารกรรมข้อมูลครั้งนี้ คุณถูกหลอกให้เข้ามาขโมยของที่ไม่มีอยู่จริง และถูกตั้งโปรแกรมให้เป็นคนร้ายเพียงคนเดียวในที่เกิดเหตุ” รินรดานิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดของเขาแทรกซึมเข้าไปในใจดั่งยาพิษ เธอทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา คนที่ส่งข้อความนิรนามมาให้เธอ คนที่บอกวิธีเจาะระบบ... ทุกอย่างมันดูง่ายดายเกินไปจนเธอมองข้ามความเสี่ยงไปเสียสนิท “ทำไม...” เธอพึมพำ น้ำตาแห่งความอัดอั้นเริ่มคลอเบ้า “ทำไมคุณถึงบอกฉันตอนนี้?” ภาคินเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชักและหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาวางไว้ตรงหน้าเธอ “เพราะถ้าคุณถูกจับตอนนี้ เกมนี้ก็จะจบเร็วเกินไป และคนบงการตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังการตายของพ่อคุณ... จะยังคงลอยนวล” เขาหยิบรีโมทตัวเล็กๆ ขึ้นมาและกดปุ่ม ไฟในห้องดับลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังระงมไปทั่วตึก แต่เสียงนั้นกลับไม่ใช่เสียงเตือนภัยจากภายนอก มันเป็นเสียงสัญญาณทางลับที่เชื่อมต่อกับห้องใต้ดินของบริษัท “ทางออกฉุกเฉินอยู่หลังตู้หนังสือเล่มที่หก” ภาคินหันมาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วิ่งออกไปทางนั้น แล้วอย่าหันหลังกลับมาจนกว่าจะถึงสถานีรถไฟใต้ดิน... ถ้าคุณยังอยากแก้แค้นให้ครอบครัว คุณต้องรอดจากคืนนี้ไปให้ได้” “แล้วคุณล่ะ?” รินรดาถามด้วยความสับสน ภาคินหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับเป็นการเยาะเย้ยชะตากรรมของตัวเอง “ผมก็แค่จอมวายร้ายที่กำลังจะเสียสละตัวเอง เพื่อรักษาหมากตัวสุดท้ายที่ผมยังต้องการตัวไว้... ไปซะ!” รินรดาไม่รอช้า เธอวิ่งไปที่ตู้หนังสือตามที่เขาบอก แต่ในจังหวะที่มือสัมผัสกับกลไกลับ เธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนสะท้อนในกระจกหน้าต่าง... เงาที่ยืนอยู่หลังประตูห้องทำงานที่เพิ่งเปิดออก ไม่ใช่ตำรวจ... แต่เป็นชายชุดดำที่มีรอยสักรูปกุหลาบสีเลือดที่ข้อมือ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับคนในรูปถ่ายที่เธอได้รับในวันที่พ่อเสียชีวิต! ภาคินที่ยืนหันหลังให้ประตูชะงักกึก เขาไม่ได้หันไปมองคนมาใหม่ แต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างสมเพชตัวเอง ขณะที่เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ หนึ่งนัดในความมืดมิด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและร่วมลุ้นระทึกไปกับรอยร้าวในครั้งนี้ด้วยกันนะคะ ดาวตกคืนคริสต์มาส